บทที่ 147 ปล่อยมันไปไม่ได้

หยางยู่หลันก็โกรธจัด

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายผิดก่อน ตัวเองเป็นเพียงแค่เหยื่อเท่านั้น อีกฝ่ายไม่คิดจะขอโทษ กลับกันยังมาประฌามตัวเองก่อนอีกด้วย

แล้วอีกอย่าง เพียงแค่สีชิ้นเดียวเท่านั้นเอง บอกว่าจะต้องการห้าพัน นี่คงไม่ใช่การขู่กรรโชคหรอกใช่ไหม

ยังโชคดีที่เธอยังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร เธอลุกขึ้นด้วยตัวเอง

"เด็กคนนี้ ทำไมถึงพูดอย่างนี้กันล่ะ?" เธอก็ยังคนรักษาความปรารถนาดีและความยับยั้งชั่งใจไว้ได้อย่างถึงที่สุด

ไม่คาดคิดว่า หญิงสาวที่ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูได้คืบจะเอาศอก : "ฉันจะพูดยังไงแล้วทำไม? เห็นอยู่ชัดๆ ว่าคนแก่อย่างยายตาบอดไปแล้วหรือไง!"

"ถนนออกจะกว้างขนาดนี้ แกยังจะมาให้ฉันชนได้ ฉันดูแล้วแกคงคิดที่จะเสแสร้งว่าตนเองเป็นเหยื่อเพื่อขอรับการชดเชยสินะ?"

“คุณอย่างแก ฉันเจอมาเยอะแล้ว”

"เพียงแต่ยายแก่ วันนี้แกมาเจอฉัน ถ้าไม่มีเงินห้าพันหยวน เรื่องนี้ไม่มีทางจบแน่!"

"วันนี้ฉันจะต้องกำจัดคนประเภทที่เสแสร้งว่าตนเองเป็นเหยื่อเพื่อขอรับการชดเชยจะกำจัดแล้วขุดรากถอนโคนซะ!"

“รีบเอาเงินออกมา!”

ผู้คนโดยรอบเริ่มมารวมตัวกันมากยิ่งขึ้น คำพูดประณามค่อยๆมากขึ้น : "ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!"

"นี่มันยุคไหนแล้ว ยังมีเรื่องแบบนี้อีก"

"คุณผู้หญิง บนรถของคุณควรจะมีกล้องติดรถยนต์ใช่ไหม? ถ้ามีหลักฐาน ก็สามารถแจ้งตำรวจได้"

"จะต้องลงโทษพวกคนที่เสแสร้งว่าตนเองเป็นเหยื่อเหล่านั้นให้หมดแน่นอน"

เสียงของคนหมู่มากทำให้ผิดกลายเป็นถูกได้

หยางยู่หลันเป็นคนที่ต้องการรักษาหน้าของตัวเอง ปกติในชีวิตก็ทะเลาะกับคนอื่นไม่เก่งเลย

เมื่อถูกกล่าวหาเช่นนี้ เธอโกรธจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด และไม่รู้ว่าตัวเองควรจะโต้กลับไปอย่างไรอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เมื่อได้เห็นถึงตรงนี้ ฉินเทียนก็รีบร้อนก้าวเดินออกไป

“เธออยากตายอย่างนั้นเหรอ?”

"ชนคนแล้วไม่ขอโทษยังไม่พอ แล้วยังคิดที่จะหาเรื่องกลับอีก เชื่อไหมว่าฉันจะใช้ฝ่ามือตบเธอให้ตาย?"

"แกเป็นใคร?" หญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยูโต้กลับมา อย่างอับอายและโกรธจัด : "ไม่รู้ก็อย่ามาพูดจาไร้สาระ!"

"เห็นชัดๆ ว่ายายแก่คนนี้เสแสร้งว่าตนเองเป็นเหยื่อ!"

ผู้ชมโดยรอบต่างตะโกนขึ้น : "ที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น ดูที่บันทึกกล้องหน้ารถก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ"

“ใช่แล้ว”

"พวกเราใส่ร้ายกลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรมกับคนดี แต่ก็ไม่สามารถอดทนกับพวกเสแสร้งว่าตนเองเป็นเหยื่อได้เหมือนกัน"

เมื่อได้ยินว่าต้องการที่จะตรวจสอบกล้องหน้ารถ หญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยูก็ร้อนตัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า : "รถฉันพึ่งจะขัดข้องเล็กน้อย กล้องหน้ารถพังไปแล้ว"

ฉินเทียนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า : "ไม่เป็นไร ห้องรักษาความปลอดภัยมีกล้องวงจรปิด"

เขาให้ห้องรักษาความปลอดภัยตรวจสอบเรื่องที่พึ่งจะเกิดขึ้นตรงหน้าจอมอนิเตอร์ ชัดเจนมากกว่า หยางยู่หลันขี่รถมาปกติ เพราะว่าหญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยูเลี้ยวโค้งโดยไม่ลดความเร็ว จนชนเข้ากับหยางยู่หลัน

หลังจากที่รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ผู้ชมโดยรอบเหล่านั้นต่างก็เริ่มประณามหญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยู

"ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูก็ไม่สามารถที่จะไม่ฟังเหตุผลได้นะ"

“รีบขอโทษแล้วก็ชดใช้เงินเสียเถอะ”

หญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยูขบฟันหน้าแดงก่ำพูดไม่ออก

หยางยู่หลันพูดอย่างรีบร้อน : "ฉินเทียน ยังไงซะฉันก็ไม่ได้เป็นอะไร ไม่อย่างงั้นก็ช่างมันเถอะนะ"

ฉินเทียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "อย่างนั้นมันจะได้อย่างไร"

"แม่ พวกเราไม่ต้องการการชดเชยจากเธอ แต่ว่าคนอย่างนี้ จำเป็นจะต้องสั่งสอนบทเรียนให้เธอสักหน่อย ทำให้เธอจดจำไปอีกนาน"

“ยังไม่รีบขอโทษอีก!”

เมื่อเห็นสีหน้าสังหารของฉินเทียน แล้วยังได้ยินเขาเรียกหยางยู่หลันว่าแม่ หญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยูก็หวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง คิดอยากที่จะขับรถออกไป

ในขณะนั้นเอง จากข้างในชุมชน คนที่เดินอย่างกังวลมาอย่างรวดเร็ว ก็มียายแก่คนหนึ่งออกมา

"เชี่ยนเชี่ยน ไม่ต้องกลัว แม่มาแล้ว!"

"ใครกัน กล้ามารังแกเชี่ยนเชี่ยนของฉัน!"

"แม่จะสู้ตายกับมัน!"

“แม่!”

"ในที่สุดแม่ก็มาแล้ว พวกมันรังแกฉัน!" เมื่อหญิงสาวรถบีเอ็มดับเบิลยูเห็นผู้ที่ช่วยชีวิต ก็เปลี่ยนเป็นกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที

และเมื่อเห็นคนที่ หยางยู่หลันชะงักงันไปชั่วขณะ ที่แท้ ก็คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเพื่อนบ้านหน่วยเดียวกัน

"หวูเฉียวเหมย นี่คือลูกสาวของเธออย่างนั้นเหรอ?"

"เธอก็คือเชี่ยนเชี่ยนที่คุณพูดถึงบ่อยๆ ก่อนหน้านี้เหรอ"

"ต่างก็เป็นคนบ้านเดียวกัน ฉันคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด อย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ"

หวูเฉียวเหมยยิ้มเยาะแล้วพูดว่า : "หยางยู่หลัน ใครเขาไปเป็นคนบ้านเดียวกันกับเธอ?"

"รบกวนเธอจำเอาไว้ให้ชัดเจนด้วย เชี่ยนเชี่ยนของฉันพึ่งจะกลับมาจากต่างประเทศ แล้วยังพาสามีต่างชาติกลับมาด้วยคนหนึ่ง"

“อะไรคือช่างมันเถอะ?”