บทที่ 148 ทำเรื่องน่าเกลียดในที่สาธารณะ

ชาลีถูกฉินเทียนใช้ฝ่ามือตบเข้าจนเห็นดาวสีหน้า สมองก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ

ตลอดเวลาที่เขาถูกตำรวจใส่กุญแจมือและผลักไปที่รถตำรวจ เขาก็ก้มหน้าลง แล้วไม่พูดอะไรสักประโยคเดียว

และเมื่อเห็นกับตาว่าลูกเขยต่างชาติถูกนำตัวไป หวูเฉียวเหมยและหวูเชี่ยนเชี่ยน ต่างก็พากันโกรธแค้นไปหมด

"ให้ตายสิแกนี่มัน ฉันจะจัดการแก!"

ในขณะที่หวูเชี่ยนเชี่ยนตื่นต้น ก็จู่โจมเข้ามาหาฉินเทียนราวกับกำลังบ้าคลั่ง

ฉินเทียนกางมือขึ้น มีเสียงเพี๊ยเสียงหนึ่ง ที่สะท้อนดังขึ้นในหูของหวูเชี่ยนเชี่ยน

หวูเชี่ยนเชี่ยนกุมไปที่หน้าของตัวเอง อย่างโง่เขลาไปแล้ว

“แกตบฉัน?”

“แกมันไอ้เลว ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าตบฉัน?”

หวูเฉียวเหมยถึงกับกรีดร้องว่า : "ให้ตายสิ ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าตีผู้หญิง!"

“รีบมาดูเร็วเข้า!”

“ไอ้ลูกเขยแต่งเข้าบ้านตีผู้หญิงแล้ว!”

ฉินเทียนยิ้มเยาะแล้วพูดว่า : “ในสายตาของฉัน มีเพียงแต่สมควรโดนตีกับไม่สมควรโดนตี ไม่มีแบ่งแยกชายหญิง”

“พึ่งไปกินอาหารต่างชาติเพียงไม่กี่มื้อ ก็ลืมว่าบรรพบุรุษเป็นใครไปแล้วอย่างงั้นสินะ?”

“วันนี้ก็แค่สั่งสอนเธอเล็กน้อย จากนี้ไปก็จดจำเอาไว้นานๆละ!”

“แม่ ฉินเทียน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ?”

“พวกคุณทะเลาะกับคนอื่นแล้วอย่างนั้นเหรอ?” ซูซูที่เลิกงานกลับมา เมื่อเห็นฉากนี้ ก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาทันที

“ภรรยา คุณเลิกงานแล้วเหรอ? ไม่มีเรื่องอะไรหรอก ก็แค่เจอคนไม่เอาไหนสองคนที่ไม่รู้ว่าชื่อของตัวเองเขียนยังไงเท่านั้นเอง”

“พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ”

“ภรรยา ผมซื้อปลากับกุ้งสดมาแล้ว รอเดี๋ยวผมจะทำอาหารที่คุณชอบกินที่สุดเป็นปลาเปรี้ยวหวานและกุ้งขี้เมาให้คุณเอง”

เมื่อได้เห็นซูซู ฉินเทียนก็เปลี่ยนไปเป็นผู้ชายอบอุ่นภายในเสี้ยววินาที แล้วช่วยหยางยู่หลันเข็นรถไฟฟ้าด้วยตัวเอง แล้วเดินเข้าไปข้างในชุมชนด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นเงาด้านหลังของพวกเขาหายไปแล้ว ใบหน้าที่ปิดเอาไว้ของหวูเชี่ยนเชี่ยน แล้วก็มีพิษของไฟอยู่ในแววตาของเธอ

"ไอ้เลวนี่ ฉันสาบาน เรื่องนี้ไม่จบแน่!"

“แม่ ทำอย่างไรดี? ชาลีถูกจับไปแล้ว พวกเรารีบไปหาวิธีกันเถอะ”

หวูเฉียวเหมยกระทืบเท้าของเธอแล้วพูดว่า : "พวกเราไปที่สถานีตำรวจกันเถอะ ไปดูว่าจะสามารถประกันตัวได้ไหม"

ในตะกร้ารถไฟฟ้าของหยางยู่หลัน มีใบปลิวใบหนึ่งใส่เอาไว้

เขียนถึงการเปิดตัวอสังหาริมทรัพย์จิ่นซิ่วซานเหอ เมื่อไปที่สถานที่จริงก็ยังได้รับของขวัญเซอร์ไพรส์อีกด้วย

ซูซูอดทนไม่ไหวแล้วถามขึ้น : “แม่ แม่เอาอันนี้มาทำอะไร? อยากจะซื้อบ้านใช่ไหม?”

หยางยู่หลันบอกว่า : "มีคนส่งให้บนถนน ได้ยินว่าอสังหาริมทรัพย์จิ่นซิ่วซานเหอไม่เลวเลย แล้วพวกเราก็จำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนบ้านให้ใหญ่กว่านี้เสียหน่อยอยู่พอดี"

“พรุ่งนี้พวกลูกมีเวลากันบ้างไหม? ไม่อย่างนั้น พวกเราไปดูด้วยกันเถอะ”

ซูซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า : “พรุ่งนี้บริษัทของฉันน่าจะไม่มีเรื่องอะไร ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปดูกันเถอะ”

“คนแซ่ฉิน เมื่อซื้อห้องใหญ่กว่านี้ นายก็จะไม่ต้องไปนอนบนโซฟาอีกแล้ว ดีใจไหม?”

ฉินเทียนหัวเราะคิกคักและพูดว่า : "ของเพียงแค่ได้มองภรรยาทุกวัน อย่าพูดถึงแค่นอนโซฟาเลย ถึงจะนอนในเล้าหมูก็ดีใจแล้ว"

ซูซูทำเป็นถุยน้ำลาย แล้วยิ้มอย่างไม่โกรธเคืองพูดว่า : "พูดเรื่องไร้ยางอาย นายจะบอกว่าทุกวันนี้นอนในเล้าหมูอย่างนั้นเหรอ หมายความว่าฉันกับแม่ต่างก็เป็นหมูอย่างนั้นเหรอ?"

"แม่ดูสิ ปกติแล้วแม่ยังทำดีกับเขา ไม่คิดเลยว่าลับหลังเขาจะบอกว่าแม่เป็นหมูไปแล้ว"

ฉินเทียนพูดอย่างรีบร้อนว่า : "แม่ คุณอย่าไปฟังที่ซูซูพูดนะ ผมไม่ได้มีความหมายว่าอย่างนั้น"

หยางยู่หลันเม้มริมฝีปากก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า : "พวกลูกสามีภรรยาทั้งสองชอบทะเลาะวิวาทกัน ก็อย่ามาลากแม่เข้าไปด้วยสิ ——แต่ว่าให้พูดอย่างจริงจังนะ ซูซู ที่จริงแล้วพวกลูกคิดว่าเมื่อไรถึงจะเตรียมตัวมีลูกกันสักทีละ?"

"ไอ๊หยาแม่!" ซูซูกระทืบเท้า หันตัวเดินขึ้นชั้นไปก่อนอย่างเดือดพล่าน

ฉินเทียนก็เอารถไปจอดให้เรียบร้อย แล้วหยิบเอาปลาและกุ้งมา ยิ้มแล้วพูดว่า : "แม่ ลองไปดูพรุ่งนี้ดีกว่า"

"จิ่นซิ่วซานเหอนี้เปิดโดยจิ่นซิ่วกรุ๊ปของอู๋เทียนสง เมื่อถึงเวลานั้น ผมยังมีเรื่องเซอร์ไพรส์ให้กับพวกคุณอีกด้วย"

หยางยู่หลันยังคิดว่า คำพูดของฉินเทียนน่าประหลาดมาก แล้วก็ยังสามารถพูดได้ว่ามีความเกี่ยวข้องภายในกับอู๋เทียนสง ได้เลือกบ้านที่ดีที่สุดไว้ได้หลังหนึ่ง

ตอนนี้ในมือของเธอยังมีเงินอยู่ไม่พอ ดังนั้นจึงไม่ได้ให้ความสนใจมากเท่าไร

เธอถอนให้ใจแล้วพูดว่า : "ก่อนหน้านี้พวกเราอาศัยอยู่ในชุมชนหลงฮู๋ ตอนนี้ก็ถูกนำมาพัฒนาโดยจิ่นซิ่วกรุ๊ปแล้ว"

"ผมเคยผ่านมาก่อน เห็นว่าโดยรอบต่างก็ถูกล้อมไว้ด้วยรั่วที่สร้างขึ้นมา"