บทที่ 2 ให้โอกาสคุณอีกสักครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น ?!”

เพียงไม่นาน นายแพทย์วัยกลางคนที่สวมแว่นตาก็รีบร้อนเข้ามา

เมื่อเห็นเขา ผู้ป่วยและครอบครัวของคนที่เฝ้ามองอยู่รอบๆ ต่างก็พาทักทาย การแสดงออกนั้นเต็มไปด้วยความเยินยอและหวาดกลัวอยู่บ้าง

หมอวัยกลางคนคนนี้ดูสูงส่งราวกับเทพบนสวรรค์ เขาเพียงแค่พยักหน้ารับคำเท่านั้น

เฉ่าเต๋อในที่สุดก็เจอคนช่วยชีวิต เหมือนกับสุนัขชั่วที่เห็นเจ้าของไม่มีผิด

“หัวหน้าช่วยผมด้วย !”

ใบหน้าของหมอวัยกลางคนคล้ำลง และมองไปยังฉินเทียน

ฉินเทียนหันไปสบตาด้วยความเย็นชา เห็นป้ายชื่อที่อยู่บนอกคนนั้นเขียนว่า หัวหน้าแพทย์ แผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟู หลี่เฉียง

“คุณหมอหลี่ !”

อยู่ไม่ไกล มีผู้หญิงแต่งตัวที่ดูน่าจะมาจากชนบท วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนัก

เธอรีบวิ่งเข้าไปตรงหน้าหลี่เฉียง ก้มหน้าโค้งคำนับ พร้อมกับนำซองอังเปาที่ถือมายัดใส่มือหลี่เฉียง

“ซองอังเปาของเราไม่ได้มากมายนัก นี่สองพันหยวน รวบรวมมาจากญาติๆ ที่บ้านเกิดฉันเอง”

“คุณหมอหลี่ ขอร้องล่ะ คุณต้องช่วยลูกชายฉันนะคะ !”

หลี่เฉียงหน้าคล้ำ แถมยังแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย: “ขอโทษด้วยครับ ตามกฎของโรงพยาบาล ห้ามรับสินบน”

“คุณรีบกลับไปเถอะ !”

ขณะพูดก็ทิ้งซองอังเปาลงพื้น

คนที่สายตาเฉียบคมต่างก็มองออกว่า มันเป็นเพราะจำนวนเงินมันน้อยเกินไป

หญิงชนบทคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับขอร้องวิงวอน แต่หลี่เฉียงก็ยังคงนิ่งเฉย

เขามองไปทางฉินเทียนพร้อมเหยียดยิ้มเย็น กล่าวว่า: “ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ตอนนี้ก็ปล่อยหมอของพวกเราซะ แล้วไปมอบตัวที่สถานีตำรวจ”

“ไม่แน่ว่าโทษหนักอาจจะกลายเป็นเบา”

“ไม่อย่างนั้น คุณจะถูกจำคุก คุณและครอบครัวของคุณ จะถูกขึ้นบัญชีดำทางการรักษา”

เมื่อได้ยินว่า “บัญชีดำทางการรักษา” หยางยู่หลันก็เอ่ยอย่างโกรธเคืองอีกครั้ง: “ฉินเทียน แกมันไอ้สารเลว !”

“แกจะเป็นคนรนหาที่ตายทำไมต้องมาลากพวกเราไปด้วย !”

“ยังไม่รีบปล่อยหมอเฉ่าอีก ขอโทษซะ !” จากนั้นก็ผลักฉินเทียนออกไปด้วยความหยาบคาย

ฉินเทียนประหลาดใจ

ในความทรงจำนั้น แม่ยายคนนี้เป็นผู้หญิงที่ใจดีอ่อนโยน มีความรู้และมีเหตุผล

ห้าปีที่ผ่านมา เพื่อปกป้องลูกสาว เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง ?

หยางยู่หลันโค้งคำนับหลี่เฉียง: “ขอร้องล่ะ ได้โปรดอย่าหยุดรักษาซูซูเลยนะคะ !”

“ผมตรวจสอบข้อมูลมาแล้ว สถานการณ์ของเธอในตอนนี้ สามารถรักษาหายได้”

ในที่สุดเฉ่าเต๋อก็เป็นอิสระ รีบเข้าไปต่อว่าอย่างดุเดือด: “หัวหน้า คุณต้องช่วยผมนะ !”

“ผมก็แค่ขว้างหยางยู่หลันเอาไว้ไม่ให้เธอจากไป เพราะว่าค่ารักษาพยาบาลของเธอยังไม่ได้ชำระต่างหาก”

“ไม่นึกเลยว่าไอ้คนต่ำช้านี่ จะลงมือกับผมซะขนาดนี้ !”

“หัวหน้าครับ ถ้าวันนี้ปล่อยมันไป ในอนาคตเราจะรักษาผู้ป่วยอื่นๆ ยังไงล่ะครับ !”

ในขณะนั้น รภป.ก็รีบวิ่งเข้ามาจากระยะไกล พร้อมทั้งถือกระบองเอาไว้ในมือ

นำมาด้วยคนหัวล้าน ตาเป็นรูปสามเหลี่ยม เอ่ยเสียงดัง: “หัวหน้าหลี่ เกิดอะไรขึ้น ?”

“พวกนักเลงอยู่ตรงไหน ?”

ที่แท้ ตอนที่หลี่เฉียงเข้ามา เขาก็ได้แจ้งรปภ.เอาไว้ก่อนแล้ว

ในตอนนั้น เขาก็ชี้ไปยังฉินเทียน

“เหล่าหวัง ไอ้คนนี้ไงที่เป็นคนทำร้ายหมอ รบกวนการทำงานของพวกผม”

เหล่าหวังโบกมือ รปภ.สิบกว่าคนก็รีบเข้ามาล้อมฉินเทียนเอาไว้ในทันที

หลี่เฉียงควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย เขามองไปทางฉินเทียนแล้วแสยะยิ้ม:

“ตอนนี้ปัญหามีอยู่สองอย่าง หนึ่งคือแม่ยายพาภรรยาของนายเบี้ยวจ่ายค่ารักษาพยาบาล”

“ทั้งหมดสามแสนห้าหมื่นหยวน”

เขายกมือขึ้น แพทย์ฝึกหัดที่อยู่ข้างๆ ก็รีบยื่นใบเสร็จกองหนึ่งให้ทันที

“อย่างที่สอง นายใช้กำลังทำร้ายหมอ การบาดเจ็บนี้ ถ้าไม่ได้เงินค่ารักษาสองแสนก็ไม่อาจปล่อยไปได้”

“ตอนนี้รวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน ฉันจะให้ราคาพิเศษแก่นายเป็นห้าแสนหยวน ว่าไง”