ตอนที่ 3
บทที่ 3 กุ่ยเหมินสิบสาม
October 21, 2026
หม่ายงที่เห็นใบเสร็จพวกนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
“เดิมทีแล้วยาพวกนั้นไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่เพราะว่ามันเป็นของนำเข้า ราคาจึงค่อนข้างสูง ปกติเราจะใช้ยาตัวนี้เมื่อผู้ป่วยเป็นฝ่ายขอเท่านั้น——”
หยางยู่หลังที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ยปาก: “ผู้อำนวยการหม่า พวกเราไม่ได้ขอให้ใช้ยาพวกนี้เลยนะคะ !”
“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ใช้ยา พวกเราก็ขอร้องมาโดยตลอดว่าขอให้ครอบคลุมอยู่ในประกัน”
“ยาแพงๆ อย่างนี้ พวกเราจะมีปัญญาใช้ได้ยังไง !”
หม่ายงมองไปยังหลี่เฉียงด้วยใบหน้าบึ้งตึง: “หัวหน้าหลี่ ตกลงยังไงกันแน่ ?”
“คุณบอกกับผมให้ชัดเจนต่อหน้าทุกคนเดี๋ยวนี้ !”
หลี่เฉียงตกใจมือไม้สั่น รีบเอ่ย: “ผู้อำนวยการครับ ฟังผมพูดก่อน ทั้งหมดนี่เป็นสิ่งที่ตระกูลซูสั่งมาครับ”
“คุณชายน้อยตระกูลซู ซูเหวินเฉิง เป็นคนโทรหาผมด้วยตัวเอง บอกว่าต้องใช้ยาที่ดีที่สุดครับ”
“ส่วนใครจะเป็นคนจ่ายนั้น เขาไม่ได้บอก——”
ซูเหวินเฉิง ?
เมื่อได้ยินอย่างนั้น หยางยู่หลันก็เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห: “ฉันเข้าใจแล้ว ไอ้เด็กเวรซูเหวินเฉิง มันจงใจแกล้งพวกเรา !”
“มันจะใช้ค่ารักษาพยาบาลแพงๆ มาแกล้งพวกเราน่ะสิ !”
“ฉันไม่สน!”
“พวกคุณเปลี่ยนยาโดยที่ไม่แจ้งฉันก่อน ค่ารักษาทั้งหมดนี้ พวกคุณก็ไปเอาจากซูเหวินเฉิงแล้วกัน !”
หม่ายงมองไปที่ฉินเทียน ลองพูดหยั่งเชิงออกไป: “นี่เป็นปัญหาของพวกเราจริงๆ ครับ คุณฉิน ผมมีวิธีหนึ่ง”
“ค่าใช้จ่ายทั้งหมดพวกนี้ ทางโรงพยาบาลจะเป็นฝ่ายจัดการเอง คุณว่ายังไงครับ?”
ฉินเทียนชี้ไปยังเฉ่าเต๋อและหลี่เฉียงพร้อมพูดเสียงเย็น: “สองคนนี้ ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์ ผมคิดว่าให้อย่ในทีมแพทย์ต่อไปมันจะไม่เหมาะสมนะครับ เดี๋ยวจะทำลายชื่อเสียงอันดีงามเอาได้”
“ไล่ออกทันที และเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพแพทย์อย่างถาวรซะ”
“อะไรนะ?” หม่ายงตกตะลึง
การเลิกจ้างนั้นนับเป็นการลงโทษที่รุนแรงที่สุดแล้ว
แต่นั่นคงก็ไม่ได้ไร้ความปรานีขนาดนั้น เฉ่าเต๋อและหลี่เฉียงยังสามารถทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอื่นได้อยู่
แต่หากเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพแพทย์ ทั้งยังเพิกถอนแบบถาวรอีก นั่นเท่ากับว่าตัดช่องทางทำมาหากินของทั้งสองโดยตรง
เมื่อเฉ่าเต๋อกับหลี่เฉียงได้ยินดังนั้นก็ร้อนรน นัยน์ตากลายเป็นสีแดง พร้อมกับพุ่งไปหาฉินเทียน
ฉินเทียนยกขา ถีบไปทางพวกเขาเหมือนกับเตะฟุตบอล
เขามองหม่ายง พร้อมเอ่ยเสียงเย็น: “มันยากสำหรับคุณงั้นเหรอ?”
“หรืออยากจะให้ผมโทรหาหวางโป๋เหนียน แล้วให้เขามาบอกคุณว่าต้องจัดการยังไง?”
“หวาง……” หม่ายงตกใจจนอ้าปากค้าง
หวางโป๋เหนียน!
เจ้าสมาคมของสมาคมการแพทย์!
เขาเป็นผู้อำนวยการระดับเมือง ต่อหน้าหวางโป๋เหนียนแล้ว ล้วนไม่แม้แต่จะกล้าผายลม!
คิดจะประจบสักหน่อย แต่ดันไม่มีหนทาง
ไม่คิดเลยว่าฉินเทียนไม่เพียงจะเรียกชื่อเขาออกมา แต่ฟังดูแล้วยังเรียกออกมาได้สบายๆ อีกด้วย
ราวกับหวางโป๋เหนียนเป็นเพียงแค่ลูกน้องคนหนึ่งของเขาอย่างนั้น
หม่ายงตื่นตกใจจนเหงื่อออกทั่วทั้งตัว รีบเอ่ย: “ไม่ต้องหรอกไม่ต้อง!”
“เรื่องเล็กแค่นี้ ผมพอจัดการได้ครับ!”
เขามองเฉ่าเต๋อกับหลี่เฉียงพร้อมเอ่ยอย่างเข้มงวด:
“ฉันได้รับรายงานมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้งว่า พวกนายรับสินบนจากพวกคนไข้”
“ขยะพวกนี้น่ะ มีแต่จะทำให้วงการแพทย์ของเราแปดเปื้อน!”
“นับจากนี้ไป พวกนายไม่ใช่หมอของโรงพยาบาลของเราอีกแล้ว”
“ส่วนใบประกอบวิชาชีพแพทย์ของพวกนาย ฉันจะรีบรายงานกับสมาคมให้เพิกถอนอย่างถาวรในทันที!”
“ผู้อำนวยการหม่า คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ! นี่อยากจะบีบให้พวกเราตายหรือไง!”
“ผู้อำนวยการหม่า ขอร้องล่ะ ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลย!”
พอทั้งสองได้ฟังดังนั้น ก็ตกใจจนอกสั่นขวัญหาย รีบเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าหม่ายงพร้อมกับวิงวอนขอร้อง
หม่ายงถอนหายใจ และยิ้มให้กับฉินเทียน: “คุณฉิน แบบนี้โอเคแล้วใช่ไหม?”
หลี่เฉียงกับเฉ่าเต๋อก็ตอบสนอง และรู้ว่ากุญแจสำคัญของปัญหานั้นอยู่ที่ฉินเทียน
พวกเขาจะรอดหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของฉินเทียนเพียงเท่านั้น
พวกเขาคุกเข่าต่อหน้าฉินเทียน พร้อมทั้งโขกหัวขอร้องไม่หยุด ดูแล้วเหมือนกับหมาสองตัวที่กำลังตกน้ำไม่มีผิด
ในตอนนี้ หญิงบ้านนอกที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยออกมาเบาๆ: