ตอนที่ 253
บทที่ 253 เหล่ากุ่ย
October 21, 2026
“พี่กุ่ยตามหาตัวนาย”เหมินสันก้มหน้ามองดูมีดที่อยู่ในมือเจิ้งจี๋พลางกระแทกถามเสียงต่ำ: “ทำไม นายจะไปสับพี่กุ่ยเหรอ?”
“เปล่า!”
“ไม่ใช่ ๆ ๆ เหมินสันเข้าใจผิดแล้ว!”
“พี่กุ่ยอยู่ไหนครับ? รีบเชิญเข้ามาข้างในก่อน!”เจิ้งจี๋ตอบสนองกลับมาได้ ก่อนจะรีบโยนมีดทำครัวไปข้าง ๆ
เหมินสันทำเสียงหึทีหนึ่ง และถอยร่างที่อ้วนใหญ่ออก
ด้านหลังมีคนสามสี่คนเดินตรงมา
คนที่ยืนอยู่ตรงกลางคือผู้ชายที่รูปร่างไม่สูง ผอมแห้ง ทว่าแววตาของเขากลับดูดุร้ายมาก
เขาคาบบุหรี่ไว้ในปากหนึ่งมวน มือยังโอบหญิงสาวที่สูงโปร่งและงดงามคนหนึ่งไว้ด้วย
“ไอ้ชิบหาย มึงมีปัญญาความสามารถแล้วนี่!”
พี่กุ่ยยกเท้าถีบลงหน้าท้องเจิ้งจี๋ ก่อนจะกอดหญิงสาวแล้วเดินเข้าไปในห้อง
“อี๋ เหม็นจังเลย!”
“พี่กุ่ย เปลี่ยนสถานที่กันเถอะค่ะ”เมื่อเห็นสภาพที่ดูเละเทะในห้องรับแขก หญิงสาวจึงเอามือปิดจมูกด้วยใบหน้าที่รังเกียจ
พี่กุ่ยถ่มเสลดลงบนกำแพง ถอดกางเกงออกแล้วถี่ลงอ่างล้างหน้าต่อหน้าทุกคน
“ในห้องนี้ค่อยสะอาดขึ้นมาหน่อย เอาตัวมันเข้ามา!”
เขากอดหญิงสาวพลางเดินเข้าไปในห้องนอน ถอดรองเท้าแล้วนอนลงบนเตียง
หญิงสาวคลอเคลียอยู่ข้างกายเขา เหมือนจะดูเบื่อหน่ายมาก ๆ จึงหันไปหยิบรีโมทที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาโดยไม่ใส่ใจแล้วกดเปิดโทรทัศน์
ทันใดนั้น ภาพฉากอันน่ารังเกียจที่ฉินเทียนกดปิดในก่อนหน้านี้ก็เปิดออกอีกครั้ง
หญิงสาวสบถด่าคำหนึ่ง แล้วรีบกดปิด
ทำเอาเหล่าลูกน้องของพี่กุ่ยหัวเราะเสียงดังลั่น
พี่กุ่ยถ่มน้ำลายใส่เจิ้งจี๋พลางแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็นพลางพูด: “มึงเพลิดเพลินเก่งไม่เบาเลยนี่”
“รู้ไหมที่กูมาหามึงเพราะอะไร?”
เจิ้งจี๋ร้องไห้พลางตอบกลับด้วยใบหน้าที่โศกเศร้า: “รู้ครับ”
“เงินที่ผมยืมคุณเมื่อครั้งก่อนถึงเวลาที่กำหนดแล้ว แต่ว่าพี่กุ่ยครับ ตอนนี้ผมขัดสนเรื่องการเงินจริง ๆ ครับ”
“คุณเป็นคนใหญ่คนโตที่จิตใจกว้างขวาง ให้เวลาผมอีกหน่อยได้ไหมครับ?”
“ผมสาบานเลยว่าถึงตอนนั้นผมจะคืนทั้งต้นและดอกให้พี่กุ่ยทุกบาททุกสตางค์เลยครับ!”
“ผมพูดจริงนะครับพี่กุ่ย ในฐานะที่เห็นว่าเรามีความสัมพันธ์กันมานานขนาดนี้ ท่านได้โปรดให้เวลาผมอีกหน่อยเถอะนะครับ”
พี่กุ่ยจุดบุหรี่หนึ่งมวนแล้วพ่นควันบุหรี่ใส่เพดานอย่างชิลสบาย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: “ตบหน้ามัน!”
เหมินสันที่อยู่ข้าง ๆ ฟาดฝ่ามือลงมา จนปากของเจิ้งจี๋ท่วมเต็มไปด้วยเลือด
เจิ้งจี๋คุกเข่าลงบนพื้น แล้วใช้หัวโขกพื้นพลางพูด: “พี่กุ่ย ตอนนี้ผมไม่มีเงินจริง ๆ นะครับ!”
“ขอร้องท่านล่ะ ให้เวลาผมอีกหน่อยเถอะนะครับ!”
“ถึงตอนนั้นผมจะคืนทั้งต้นและดอกให้ท่านอย่างแน่นอนครับ!”
“ครั้งนี้ได้โปรดท่านเชื่อผมด้วยนะครับ!”
“เชื่อมึง?”
“ถ้าเกิดคำพูดที่มึงพูดมาเป็นความจริง หมูมันคงปีนขึ้นต้นไม้ได้แล้ว!”
พี่กุ่ยทำเสียงหึทีหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็มองเห็นรูปถ่ายที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบมันมาแล้วถามว่า: “คนนี้คือเมียมึงเหรอ?”
“ได้ยินมาว่าเมียมึงกลับมาแล้ว คือคนนี้น่ะเหรอ?”
เจิ้งจี๋ตอบกลับอย่างหวาดกลัว: “พี่กุ่ยรู้ได้ยังไงครับ?”
“เมียผมกลับมาแล้วครับ แต่ว่าเธอก็จากไปแล้วเหมือนกัน”
พี่กุ่ยกลืนน้ำลายหนึ่งอึกแล้วพูด: “วาสนามึงก็ไม่เลวเลยนี่ หน้าตาดูไม่ธรรมดาเลยนะ”
พวกลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มยิงฟัน: “พี่กุ่ย คุณถูกใจผู้หญิงคนนี้แล้วใช่ไหมครับ?”
“ถ้าเกิดใช่ เราสามารถให้มันมาใช้หนี้แทนได้นะครับ”
เจิ้งจี๋รีบก้มกราบพลางพูด: “พี่กุ่ยโปรดไว้ชีวิตด้วยนะครับ!”
“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอ ท่านก็รู้อยู่ว่าผมหย่ากับเธอตั้งนานแล้ว”
“อีกอย่างตอนนี้เธอก็จากไปแล้วด้วย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปไหนแล้ว”
พี่กุ่ยยิ้มยิงฟันแล้วพูดอย่างเย็นชา: “มึงแม่งก็ยึดมั่นในความเป็นธรรมอยู่นี่”
“หย่ากันมานานขนาดนี้แล้ว ตอนนี้ยังคิดที่จะพูดเข้าข้างเมียเก่าอยู่”
“ในเมื่อมึงยึดมั่นในความเป็นธรรม พี่กุ่ยก็ต้องยึดมั่นในความเป็นธรรมด้วยเหมือนกัน เจิ้งจี๋ ตอนนี้กูจะให้มึงเลือกสามทางเลือก”
เจิ้งจี๋รีบตอบกลับ: “พี่กุ่ยท่านเชิญพูดได้เลยครับ!”
“ขอแค่เป็นสิ่งที่ผมทำได้ ผมก็จะทำตามอย่างแน่นอน!”