ตอนที่ 27
บทที่ 27 เชิญผู้อำนวยการเกิ่งขึ้นเวที
October 21, 2026
“สมแล้วที่เป็นผู้อำนวยการลู่!”
“มีแววในการมองคนจริง ๆ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่งั้นท่านจะสามารถเอาชนะเหล่ารองผู้อำนวยการ แล้วขึ้นมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการอย่างมีเกียรติได้ยังไงล่ะ”
ด้านล่างเวที เหล่าเถ้าแก่ร้านยาต่างพากันพูดด้วยความซึ้งใจ
คนที่ยัดบัตรเอทีเอ็มให้กับลู่ซินเจี้ยนในเมื่อกี้นี้ คือเถ้าแก่ของร้านยาเฉิงหนาน หลี่เฉิงหนาน
เขาตบ ๆ ชายวัยกลางคนรูปหน้าเหลี่ยมที่นั่งอยู่ข้างที่นั่งลู่ซินเจี้ยน แล้วพูดอย่างได้ใจ: “เห็นหรือยังครับรองผู้อำนวยการเกิ่ง? นี่แหละคือเกมล่าบัลลังก์”
“พอมาคิดดูแล้ว เมื่อก่อนคุณเป็นคนที่มีความหวังได้เลื่อนขั้นเป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลที่สองมากที่สุดแล้วนะครับ สุดท้ายทำไมลู่ซินเจี้ยนถึงกลายเป็นผู้อำนวยการคนใหม่ได้ล่ะครับ ส่วนคุณกลับไม่ได้เลื่อนขั้น ในทางตรงกันข้ามยังถูกลดขั้นอีก?”
“บอกความจริงให้คุณก็ได้ครับ ผมเป็นคนใช้เงินติดสินบนให้กับการแข่งขันแย่งชิงตำแหน่งผู้อำนวยการของลู่ซินเจี้ยนเอง”
“รองผู้อำนวยการเกิ่ง เริ่มแรกผมได้มอบโอกาสแบบนี้ให้คุณแล้วนะครับ แต่น่าเสียดายที่คุณไม่ได้คว้ามันเอาไว้”
ชายวัยกลางคนรูปหน้าเหลี่ยมคนนี้มีนามว่า เกิ่งกุ้ยจง
เขาพูดอย่างรู้สึกรำคาญ: “ผมจะคลุกคลีกระทำชั่วกับคนเห็นแก่ตัวเน่า ๆ อย่างพวกคุณไปทำไมล่ะ!”
“มันเป็นการดูถูกเหยียดหยามความตั้งใจเดิมและจรรยาบรรณแพทย์ของผม!”
ลู่ซินเจี้ยนแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็นพลางพูด: “โง่เง่า!”
“คอยดูเถอะ ถ้าผู้อำนวยการลู่ขึ้นเป็นกรรมการเมื่อไหร่ ตำแหน่งพลาธิการรองผู้อำนวยการของคุณก็ยากที่จะรักษาไว้เช่นกัน”
“ถึงตอนนั้นถ้าตกงานเมื่อไหร่ ก็มาสมัครเป็นเภสัชกรที่ผมได้นะครับ”
“ในฐานะที่เห็นว่าเราเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี ผมไม่ทำให้คุณต้องอดตายแน่นอน”
เหล่าเถ้าแก่ร้านยาที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันหัวเราะเบา ๆ
ในมุมมองของพวกเขา เกิ่งกุ้ยจงโง่เกินกว่าจะเยียวยาได้แล้วจริง ๆ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว คุณยังยึดมั่นในความตั้งใจเดิมและหลักการของตัวเองอยู่อีกเหรอ?
ตลกชะมัด!
“เจ้าสมาคมหวางครับ ได้โปรดคุณช่วยรับดอกไม้และการคุกเข่าของผมไว้ด้วยนะครับ!”
“นี่เป็นการแสดงถึงความศรัทธาและเลื่อมใสอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของผมที่มีต่อคุณนะครับ!”
ลู่ซินเจี้ยนวิ่งไปด้านหน้าเวที พุ่งไปตรงหน้าหวางโป๋เหนียน และชันเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่งอย่างไม่คาดคิด!
คนทั้งสนามต่างส่งเสียงอื้ออึง
ทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้จริง ๆ เหรอเนี่ย!
ทุกคนที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง ต่างโทษตัวเองที่ไม่มีแววดั่งลู่ซินเจี้ยน
มองดูโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับเจ้าสมาคมใหญ่ถูกลู่ซินเจี้ยนแย่งไปต่อหน้าต่อตา
“ทำดีมาก!”หลี่เฉิงหนานอดไม่ได้ที่จะปรบมือพลางส่งเสียงชื่นชมอย่างดัง
หวางโป๋เหนียนมองลู่ซินเจี้ยนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแล้วพูดอย่างเรียบนิ่ง: “เพื่อนคนนี้ ลำบากเลยนะครับ”
“รบกวนพนักงานที่อยู่ด้านหลังเวทีมาที่นี่คนหนึ่งครับ มารับดอกไม้ไปหน่อย”
ลู่ซินเจี้ยนชะงักไปชั่วขณะ ภาพในจินตนาการของเขา เขารู้สึกว่าหวางโป๋เหนียนต้องเดินเข้ามารับช่อดอกไม้ไปจากมือเขาด้วยไมตรีจิต และรวดประคองตัวเขาขึ้นมาด้วย
ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ภาพฉากมันดูไม่ค่อยปกตินะ
หรือว่าตนล่วงเกินฝ่ายตรงข้าม?
เขาส่งดอกไม้ไปให้พนักงานด้วยใบหน้าที่เหยเก และลุกขึ้นมาจากพื้นเอง
หม่ายงเอ่ยปากพูด: “เดี๋ยวเจ้าสมาคมหวางก็จะประกาศสมาชิกในคณะกรรมการแล้ว ผู้อำนวยการลู่ คุณยังไม่กลับไปนั่งประจำที่อีกเหรอครับ?”
ลู่ซินเจี้ยนคิดเองเออเองว่าตนเป็นคนอารมณ์ขัน หัวเราะแล้วพูด: “ไม่ต้องเสียเวลาวิ่งมาอีกรอบหรอกครับ เดี๋ยวผมรอตรงนี้ก็ได้ครับ”
หม่ายงยิ้มและไม่ได้พูดอะไรอีก
หวางโป๋เหนียนวอร์มเสียงและเริ่มอ่านรายชื่อ
“สมาคมการแพทย์สาขาหลงเจียง เจ้าสมาคมสาขา ผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่ง หม่ายง”
“สมาชิกคณะกรรมการ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่หก จางซู่เจียง”
“ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ห้า หวางยู่เหอ”
“ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่สี่ สิงเชียง”
“ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่สาม เหยียนข่าย”
ทุกครั้งที่หวางโป๋เหนียนอ่านออกมาหนึ่งรายชื่อ ก็จะมีเสียงปรบมือที่กระตือรือร้นดังมาจากล่างเวที
ผู้อำนวยการที่ถูกขานชื่อก็เดินขึ้นเวทีเช่นกัน
อิงจากสถานการณ์ในตอนนี้ เหล่าผู้อำนวยการในโรงพยาบาลต่าง ๆ ล้วนเป็นสมาชิกคณะกรรมการ
ลำดับต่อไป หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็ควรประกาศโรงพยาบาลที่สองแล้ว
อีกทั้งลู่ซินเจี้ยนรู้สึกว่าหวางโป๋เหนียนจงใจใช้วิธีประกาศแบบเรียงจากหลังไปหน้า ประกาศชื่อตนเป็นคนสุดท้าย แท้จริงแล้วที่ทำแบบนี้ก็เพื่อเน้นย้ำความสำคัญของตน
นี่ตัวเองจะได้ขึ้นเวทีด้วยวิธีที่โดดเด่นมากที่สุดนี่!
“บัดนี้ ผมจะขอประกาศรายชื่อกรรมการคนสุดท้าย——” หวางโป๋เหนียนหยุดชะงักไปสักพัก จู่ ๆ เขาก็ได้เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่อัดแน่นด้วยความน้ำใสใจจริง:
“การจัดซื้อของทางการแพทย์และการจัดจำหน่ายเป็นขั้นตอนที่สำคัญและเข้มงวดมาก ๆ”