บทที่ 295 ช้อปปิ้ง

เมื่อเจอกับการยิงคำถามแบบปุบปุบของเหลิ่งน่ายจื่อ สมองฉินเทียนก็ประมวลผลไม่ทันเล็กน้อย

แต่เขายังคงพยักหน้าในทันที พร้อมเอ่ยว่า: "ใช่"

เหลิ่งน่ายจื่อ: "เธอสวยมากไหม?"

ฉินเทียนพ่นลมหายใจ: "สวย"

เหลิ่งน่ายจื่อ: "แล้ว นายรักเธอไหม?"

ฉินเทียนลังเลครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยจากใจจริงว่า: "เธอให้แสงสว่างในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตฉัน"

"และตอนนี้ ก็ให้ครอบครัวฉันด้วย"

"เธอสวยและจิตใจดีมาก แต่เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง"

"ถ้าเป็นไปได้ ฉันขอปกป้องเธอด้วยหัวใจไปตลอดชีวิต ไม่ให้คลื่นลมภายนอกซัดกระทบเธอได้"

เหลิ่งน่ายจื่อ: "นายเป็นทายาทวิหารพญายม เป็นผู้นำแห่งวิหารเทพ ในฐานะผู้หญิงของนาย นายคิดว่าเธอจะอยู่อย่างสงบสุขไปได้ตลอดเหรอ?"

"หอคอยงาช้างที่นายสร้างให้เธอ จะยั่งยืนไปได้นานแค่ไหน?"

แววตาฉินเทียน สาดประกายรัศมีดุร้าย

เอ่ยเสียงต่ำว่า: "งั้นฉันก็จะฆ่าคนที่มันก่อคลื่นลมพวกนั้นให้สิ้นซาก"

สิ้นคำนั้น ลมทะเลโดยรอบ ก็คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายอันดุดัน

เจ้าหงส์ที่กำลังลอยเอื่อยเหนือผิวทะเลสาบในตอนแรก ร้องหนีเตลิด ราวกับถูกทำให้ตกใจกลัวกระทันหัน

เหลิ่งน่ายจื่อขยิบเปลือกตาแรงๆ เธอก้มหน้าพูดว่า: "ฉันเข้าใจแล้ว"

ฉินเทียนนึกขึ้นได้ว่าเสียการควบคุมไปเล็กน้อย จึงรีบยับยั้งตัวเองในทันที

เขาเปลี่ยนเรื่องคุย เอ่ยว่า: "เอ่อ เธอหิวไหม?"

"ให้ฉันไปซื้อของกินให้เธอหน่อยดีไหม?"

เหลิ่งน่ายจื่ออยากจะพูดบางอย่าง กลับเห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินดุ่มๆ มาแต่ไกล

ความเอือมระอาฉายผ่านดวงตาของเธอ

"ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย เราไปที่อุ่นๆ กันเถอะ"

เธอลุกขึ้นยืน แล้วเดินลิ่วออกไป

"คุณผู้หญิง คุณฟังผมนะ!"

"ผู้หญิงสวยสง่าแบบคุณ ทำไมต้องเชื่อฟังคนแบบไอ้หมอนี่ด้วย?"

"คุณดูสิ มันดูอย่างกับกุ๊ยข้างถนน ไม่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด!"

"มันรังแกคุณใช่ไหม! บอกผมมา ผมจะเอาคืนให้คุณเอง!"

ชาร์ลียืนขวางหน้าเหลิ่งน่ายจื่อ ด้วยหน้าตาที่ฉุนเฉียว

เมื่อครู่เจ้าหมอนี่เห็นเหลิ่งน่ายจื่อ ก็ตกตะลึงในความงาม

ผู้หญิงแบบนี้ ควรควงคู่กับสุภาพบุรุษอย่างเขามากกว่า

ขณะที่ดูสภาพฉินเทียน ทั้งตัวสวมเสื้อผ้าอยู่บ้าน บนเท้ายังใส่รองเท้าแตะอีก ไม่คู่ควรกับเหลิ่งน่ายจื่อเลยสักนิด

เขาคิดว่ายังพอมีหวัง จึงรีบตามมา

"เอ็งนี่ไม่ดูตาม้าตาเรืออีกแล้วนะ ข้าจะโยนเอ็งลงทะเลให้ฉลามกิน!" ฉินเทียนหน้าถมึงทึง

ไม่รู้ทำไม จิตใจของเขาตอนนี้ ถึงไม่สบอารม์ณ์เป็นอย่างมาก

มีอารมณ์กรุ่นโกรธ ซึ่งยังไม่มีที่ให้ระบายพอดี

ชาร์ลีแสยะยิ้ม: "ไอ้หนู แกอยากดวลกับฉันเหรอวะ?"

"มาสิ ดูสิว่าใครจะโยนใครลงทะเล!"

"มาทำตัวกร่างที่นี่ ฉันจะบอกแกให้นะ ที่นี่เคยเป็นอาณานิคมของพวกฉันมาก่อนเว้ย!"

"ฉันสิคือเจ้าถิ่นที่นี่!"

"ลุงฉันเป็นเจ้าพ่อที่นี่ด้วย!" เขาเลิกแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะพุ่งเข้าหา

ประเมินกันแค่รูปร่าง เขาก็คิดว่าตัวเองสามารถซัดฉินเทียนให้หมอบได้แล้ว

ไม่แปลกใจที่จองหองขนาดนี้ คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น

ฉินเทียนเหยียดยิ้มมอง ไม่ว่าลุงของมันจะเป็นเจ้าพง หรือเจ้าพ่ออะไรก็ตาม

เมื่อไรที่มันพุ่งเข้ามา เขาจะโยนมันลงไปสงบสติอารมณ์ในทะเลซะ

"ฉันอยากไปช้อปปิ้ง พวกนายมีใครไปบ้าง" เหลิ่งน่ายจื่อเอ่ยเสียงราบเรียบ แล้วเดินตรงออกไปด้านนอก

"ผมไป!"

"คุณผู้หญิง ผมรู้มาว่าที่นี่มีช้อปปิ้งพาราไดซ์อยู่ที่หนึ่ง ผู้หญิงทุกคนชอบที่นั่น"

"ผมจะพาคุณไปเอง!"

"ไอ้หนู เมืองยุโรปของเรามีคำกล่าวว่า สุภาพบุรุษไม่ข่มเหงตัวตลก"

"วันนี้แกรอดตัวไปนะ!" ชาร์ลีเอ่ยเตือนฉินเทียน ก่อนจะเดินตามเหลิ่งน่ายจื่อไปอย่างตื่นเต้นดีใจ แนะนำสิ่งที่ตนคิดว่าน่าสนใจไปด้วย

ฉินเทียนเองก็จนปัญญา