บทที่ 296 ฉันเป็นคนไม่มีศักดิ์ศรีหรือไง

ฉินเทียนไม่อยากเข้าไปวุ่นวาย เพราะเขารู้ดีว่า การที่ชาร์ลีกล้ายั่วโมโหเหลิ่งน่ายจื่อ จะต้องตายอย่างอนาจในที่สุด

เขาจึงเดินตามอยู่ไกลๆ

แต่ เขาก็ไม่กล้าแอบหนีไปเช่นกัน

สายตาเลื่อนลอย ดูท่าทางเหมือนคนเอื่อยเฉื่อย

ปฏิกิริยาของเหลิ่งน่ายจื่อวันนี้ เหนือความคาดหมาย ตามปกติแล้ว หากมีใครกล้ามายั่วโมโหเธอ ต้องถูกไล่ตีจนสะบักสะบอมไปนานแล้ว

ตอนนี้ ฉินเทียนก็อยากรู้เหมือนกันว่า เหลิ่งน่ายจื่อไปกินยาตัวไหนผิดมา

"คุณผู้หญิงท่านนี้ ต้องการซื้อลิปสติกไหมคะ?"

"ที่นี่เรามีทุกเฉดสีเลย คุณชอบแบบไหน เรานำมาให้คุณดูได้นะคะ"

เหลิ่งน่ายจื่อเดินมาถึงเคาน์เตอร์ลิปสติก พนักงานขายก็เอ่ยแนะนำอย่างสุภาพและอ่อนน้อม

ชาร์ลีรีบชี้ไปที่ลิปสติกราคาสิบกว่ายูโรแท่งหนึ่ง เอ่ยว่า: "อันนี้ไม่เลวนะครับ คุณผู้หญิง อยากลองดูหน่อยไหม?"

"ผมเชื่อว่า หลังจากทาแล้ว ริมฝีปากของคุณ จะต้องเป็นวิวที่สวยที่สุดในโลกแน่ครับ"

"ไม่ต้องห่วง ผมบอกแล้วว่า วันนี้ผมจ่ายเอง"

เหลิ่งน่ายจื่อสีหน้าไร้อารมณ์ ชี้ไปที่ชั้นวางระดับไฮเอนขนาดใหญ่ที่ถูกแยกไว้ต่างหากแถวหนึ่ง เอ่ยว่า: "ของตรงนี้ ฉันเอาหมดเลยค่ะ"

"รบกวนใส่มาให้ฉันหน่อยนะคะ"

พูดจบ เธอก็เปิดกระเป๋าสะพายใบใหญ่ที่ซื้อมาเมื่อครู่ใบนั้นออก

พนักงานขายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพูดว่า: "คุณผู้หญิง คุณนี่ติดตลกจังเลยนะคะ"

"คุณทราบไหมคะว่าทั้งชั้นนี้คืออะไร?"

"แค่เกอแลงลิปเคสประดับทองคำแท่งนี้ ก็ห้าแสนยูโรแล้วนะคะ"

"แล้วนี่ก็เป็นสินค้าราคาแพงที่สุดของร้านเราด้วย"

"แถวนี้ที่คุณบอก รวมกันแล้ว เกินหนึ่งล้านยูโรไปแล้วนะคะ"

ชาร์ลีหัวเราะฮ่าฮ่า เขาวางมือบนไหล่ของเหลิ่งน่ายจื่ออย่างสบายๆ แล้วพูดกับพนักงานขายว่า: "อย่าถือสาเลยครับ"

"แฟนผม เธอเป็นคนอารมณ์ขัน"

"เธอล้อคุณเล่นน่ะครับ"

พนักงานขายยิ้มแย้ม พูดว่า: "คุณผู้ชาย แฟนคุณมีเสน่ห์จังนะคะ"

เหลิ่งน่ายจื่อหน้าตึง เอ่ยว่า: "คุณคิดว่า ฉันดูเหมือนกำลังล้อเล่นอยู่เหรอ?"

"แถวด้านหลังนั่น ฉันก็เอาด้วย!"

"ยังไม่ใส่ถุงให้อีก!"

คราวนี้ พนักงานขายกับชาร์ลี พากันอึ้งตาโต

เพราะดูเหลิ่งน่ายจื่อแล้ว เหมือนไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ

พนักงานหน้าแดง รีบเรียกผู้จัดการร้านมา

ผู้จัดการร้านมองเหลิ่งน่ายจื่อ แล้วยิ้มเอ่ยว่า: "คุณผู้หญิง คุณเป็นนายหน้าจัดซื้อหรือเปล่าคะ?"

"ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ สินค้าที่นี่ของเราเมื่อขายไปแล้ว ไม่รับคืนทุกกรณีนะคะ"

"หวังว่าคุณจะพิจารณาให้ถี่ถ้วน"

เหลิ่งน่ายจื่อโมโหแล้ว เขวี่ยงถุงใส่ ก่อนจะพูดว่า: "ใส่ถุงมา!"

พนักงานขายและผู้จัดการร้าน พลางคิดเงิน พลางนำลิปสติกทั้งสองชั้นจัดใส่ถุงอย่างเร่งรีบ

"คุณผู้หญิงคะ ทั้งหมดเป็นเงินหนึ่งล้านห้าแสนแปดหมื่นยูโรค่ะ คุณจะชำระเงินยังไงดีคะ?" ผู้จัดการร้านถามหยั่งเชิง

"รอก่อนสิ ฉันยังซื้อไม่เสร็จเลย"

เหลิ่งน่ายจื่อหยิบถุงผ้า หมุนตัว เดินมาหยุดข้างๆ เคาน์เตอร์น้ำหอม แล้วชี้ไปยังชั้นสินค้าระดับไฮเอนด์ชั้นหนึ่ง โดยไม่มองเลยสักนิด

"พวกนี้ ฉันเอาหมดเลย"

"รบกวนใส่ถุงให้ฉันด้วย"

ขณะนี้ การกระทำของเธอ ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างไปแล้ว

พนักงานขายน้ำหอมยิ้มพูดอย่างลำบากใจว่า: "คุณผู้หญิงคะ ฉันขอแนะนำคุณสักหน่อยนะคะ"

"ชั้นที่คุณบอก แค่ตริสเตียนดิออร์รุ่นเฟิร์สรอยัล หนึ่งออนซ์ก็หมื่นยูโรแล้วนะคะ…."

"แล้วก็คริสเตียนนัมเบอร์วัน ทั้งหมดนี้เป็นแบรนด์ชั้นนำของโลกทั้งหมดเลย"

"คุณแน่ใจนะคะ ว่าจะเอาทั้งหมด?"

เหลิ่งน่ายจื่อเอ่ยหน้านิ่ง: "คุณฟังที่ฉันพูดไม่เข้าใจเหรอ?"

"ได้ค่ะ!" พนักงานขายกัดฟัน นำทุกอย่างแพ็คใส่ถุง

ราคาทั้งหมด เฉียดไปเกือบหนึ่งล้านยูโรแล้ว

เหลิ่งน่ายจื่อถือถุงเครื่องสำอางใบใหญ่ที่ราคาเกือบสามล้านยูโร หมุนตัว ยิ้มขัดเขินให้ชาร์ลีเล็กน้อย

"คุณชาร์ลี คุณจ่ายเงินได้เลยค่ะ"