บทที่ 298 เราไม่ได้ก่อเรื่อง

เหลิ่งหยุนได้ยินว่ามีเรื่อง ก็รีบสะลัดอารมณ์ที่ไม่จำเป็นออกไปทันที เผยสีหน้าเย็นเฉียบ แล้ววิ่งตามฉินเทียนไป

ตอนเธอเจอเถียหนิงซวงกับเหมยหงเซว่ครั้งแรก แม้จะก่อเรื่องให้ไม่พอใจไปบ้าง

แต่นั่นเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ในใจ

ตอนนี้ เถียหนิงซวงกับเหมยหงเซว่มีเรื่อง ถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับพวกเขาถ้วนหน้า

ยิ่งไปกว่านั้น เแม้เหลิ่งหยุนจะโกรธเถียหนิงซวง แต่ในใจยังคงชื่นชมมากอยู่

เธอรู้สึกว่า เถียหนิงซวงเหมือนตัวเองตอนเข้ามาใหม่ๆ เธอชอบจริตแบบนี้

ไม่อย่างนั้น หลังเถียหนิงซวงกับเหมยหงเซว่ได้รับบาดเจ็บ เธอคงไม่ส่งว่านล้ำค่าไปให้หรอก

ทั้งสองขวางหน้ารถแท็กซี่คันหนึ่ง ฉินเทียนบอกตำแหน่ง เร่งคนขับ ให้ขับเร็วขึ้น

อาณาเขตของหมู่เกาะไม่ได้กว้างใหญ่อะไร ไม่นาน ก็มาถึงถนนโล่งเส้นใหญ่เส้นหนึ่ง บริเวณทางเลี้ยวด้านหน้า มีเสียงเบิ้ลเครื่องมอเตอร์ไซค์ดังกระหึ่ม

พร้อมด้วย เสียงร้องตระโกนคึกคะนอง

แต่ฟังจากสำเนียง กลับเป็นภาษาจีน

คนขับแท็กซี่จอดรถที่ห่างออกมาไกลๆ เอ่ยว่า: "น่าจะเป็นแก๊งซิ่ง"

"เฮ้อ ไอ้พวกสวะจากแดนมังกรพวกนี้ ถึงจะไม่กล้ามาอะไรกับคนท้องถิ่นอย่างเรา แต่พวกมันเอาแต่รังแกคนพวกเดียวกันแบบพวกคุณโดยเฉพาะเลย"

"เรื่องแบบนี้ แม้แต่ตำรวจยังขี้เกียจจะสนใจ"

"พวกคุณระวังตัวด้วยแล้วกัน"

ได้ยินคำพูดของคนขับ อารมณ์ของฉินเทียนก็ผ่อนคลายลง แต่สีหน้ากลับย่ำแย่กว่าเดิม

ที่โล่งใจ เป็นเพราะรู้ว่า ไม่ใช่คนของปรมาจารย์พิษ ปัญหาเลยไม่ได้ใหญ่อะไร

แต่ที่หน้าบึ้ง เป็นเพราะเขาได้รู้ว่า มีคนจีนย้ายถิ่นฐานออกไปทั่วทุกมุมโลกเยอะมากจริงๆ

พวกเขารวมกลุ่มเล็กๆ ขึ้นมา ไม่กล้ากลั่นแกล้งชวนต่างชาติ เลยเจาะจงลงมือกับคนชาติเดียวกันแทน

คนพวกนี้ มันช่างเป็นเศษสวะของชาติซะจริงๆ!

เขาหน้าตาขรึมเข้ม เดินไปพร้อมกับเหลิ่งหยุน

พอเลี้ยวพ้นโค้งมา พื้นที่ด้านหน้าโล่งกว้าง

เห็นนักเลงกลุ่มหนึ่ง ล้อมรอบเถียหนิงซวงกับเหมยหงเซว่ไว้ตรงกลาง พวกเขาร้องตะโกนอย่างฮึกเหิมคึกคะนอง

หลายคนในนั้น ขี่มอเตอร์ไซค์แปลงเครื่อง ดริฟต์ล้อวนรอบหญิงสาวสองคนเป็นวงกลม

มีไอ้หนุ่มสองคนนั่งอยู่บนเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ ถือถุงช้อปปิ้งหยอกล้อเหย้าแหย่อยู่ในมือสองสามถุง

และแล้วสถานการณ์ก็กระจ่าง

เถียหนิงซวงและเหมยหงเซว่กลับมาจากช้อปปิ้ง แล้วโดนไอ้พวกแก๊งซิ่งพวกนี้ฉวยกระเป๋าไป จากนั้น ยังปิดล้อมพวกเธอไว้อีก

แม้สองสาวจะโกรธ แต่ยังควบคุมตัวเองไม่ให้ลงมือได้มาจนถึงตอนนี้

อีกสาเหตุหนึ่งคือ ต่างบ้านต่างเมืองมาไกลเป็นพ้นๆ ลี้ หญิงสาวสองคนอย่างพวกเธอ ไม่คุ้นที่คุ้นทาง เลยหวาดกลัวไปตามประสา

อีกอย่าง ตอนออกมาเมื่อเช้า ฉินเทียนบอกว่าห้ามพวกเธอก่อเรื่อง

ดังนั้น ด้วยความจนใจ เหมยหงเซว่จึงโทรศัพท์หาฉินเทียน

"ว่าไง แม่สาวสวยทั้งสอง คิดได้หรือยัง?"

"ยอมไปดื่มเหล้ากับพี่ดีๆ เถอะน่า พออยู่เป็นเพื่อนพี่จนพอใจแล้ว ไม่ใช่แค่จะคืนของให้พวกเธอนะ"

"อยากได้อะไร พี่จะไปซื้อมาให้พวกเธอเลย"

เจ้าหัวโจกหวงเหมา ที่คาบซิการ์ม้วนใหญ่อยู่ในปาก เอ่ยอย่างคุกคาม

"พี่เหมา สองสาวนี่สวยชะมัดเลยอะ!"

"มองจนพวกเราอยากจะเป็นเพื่อนกับพวกเธอแทบทนไม่ไหวแล้วเนี่ย" พวกผู้ชายทั้งกลุ่มโห่ร้อง

"ได้ยินไหมเนี่ย?"

"พี่เหมามีความอดทนจำกัดนะ พูดด้วยดีๆ แล้วไม่ชอบ"

เมื่อเห็นหญิงสาวสองคนกัดฟันไม่พูดไม่จา เจ้าหัวล้านหนึ่งในนั้นก็ทนไม่ไหว กระโจนเข้าไปดึงแขนของเถียหนิงซวงทันที

เถียหนิงซวงหมดความอดทนในที่สุด ยื่นมือออกไป จับข้อมือของเจ้าหัวล้าน แล้วบิดอย่างแรง

เจ้าหัวล้านร้องโอดโอย คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

"พี่เหมาช่วยฉันด้วย!"

"นังพวกโสโครกนี่มันกล้าทำฉัน รีบฆ่ามันเร็ว!"

หวงเหมาแววตาดุดัน กำลังจะออกคำสั่งลงมือ

เหมยหงเซว่รีบเอ่ยว่า: "ฉันโทรไปบอกหัวหน้าแล้ว เดี๋ยวหัวหน้าของพวกเราก็มาแล้ว!"

"ฉันขอเตือนให้พวกแกระวังตัวไว้ให้ดี หัวหน้าพวกเรา นิสัยใจคอใช่ย่อยนะ!"