บทที่ 299 แกต้องรับผิดชอบเรื่องนี้

นึกภาพออกเลยว่า ฝีมือการต่อสู้ของสองสาวนั้นน่ากลัวแค่ไหน

โดยเฉพาะเถียหนิงซวง เธออยู่ในคณะคำสาปสวรรค์ เกือบจัดอยู่ในระดับนายพลได้เลย

ครั้งนี้ถูกรังแกอยู่ตั้งนาน ตอนแรกอดทนไม่กล้าลงมือ ตอนนี้ ฉินเทียนอนุญาตเองกับปากแล้ว พวกเธอเลยระเบิดมันออกมา

หญิงสาวอรชรอ้อนแอ้นสองคน จัดการชายเลวทรามต่ำช้าทั้งแก๊ง

กลับเหมือนพยัคฆ์สองตัว กระโจนเข้าไปในฝูงแกะ

การลงมือก็โหดเหี้ยมเช่นกัน!

ไม่ถึงสิบนาที หวงเหมากับลูกน้องกว่าสิบคน นอนกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้น

แต่ละคนหน้าช้ำเลือดช้ำหนอง ถูกตีเหมือนหัวหมู

คนพวกนี้อาศัยความเป็นแก๊งเจ้าถิ่น จงใจข่มเหงพวกเหยาะแหยะขี้กลัวชาติเดียวกันโดยเฉพาะ เคยถูกทุบตีแบบนี้เสียเมื่อไร?

หวงเหมาคลานหนีไป ร้องโอดครวญไป

"คอยดูเถอะ!"

"พวกแกคอยดู!"

"ฉันจะไปบอกเคราใหญ่! พวกแกตายแน่!"

"ฉันจะบอกพวกแกให้ เคราใหญ่น่ะเป็นเจ้าพ่อบนเกาะนี้!"

ไม่รู้ว่าเขาเจ็บจนมึนไปหรืออย่างไร ดันคลานไปหาฉินเทียนเสียอย่างนั้น

ฉินเทียนยกเท้า เหยียบมือเขาข้างหนึ่ง

ออกแรงเบาๆ

"โอ้ย!"

หวงเหมามองมือตัวเอง แหลกเหลวเป็นโคลนเนื้ออยู่ใต้เท้าฉินเทียน ด้วยสายตาสิ้นหวัง

เขาร้องทรมานครวญคราง แล้วเป็นล้มหมดสติไป

เจ้าหนุ่มที่เหลือเหล่านั้น ตื่นเตลิดกับภาพนี้ ถึงขั้นลืมความเจ็บปวดไปเลย

ฉินเทียนเอ่ยราบเรียบ: "แค่นี้ก็เป็นลมไปเลยเหรอ?"

"ฉันจะปลุกแกให้ตื่นเอง"

พูดจบ ก็ใช้เท้าเหยียบมืออีกข้างหนึ่งของหวงเหมา แล้วขยี้เบาๆ

"อ๊า!"

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เกิดขึ้นอีกครั้ง ทำให้หวงเหมาตื่นขึ้นมาจากการสลบ

"มือฉัน...มือฉัน!"

"ปีศาจ แกมันปีศาจ!"

"ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

"ฉันจะไปหาเคราใหญ่!"

"เขาฆ่าแกแน่!" เขาพึมพำพรั่นพรึง ราวกับคนเสียสติ

ฉินเทียนกวาดสายตามองออกไปอย่างเย็นเยือก นักเลงพวกที่เหลือเหล่านั้น ก้มหัวด้วยความหวาดกลัวกันหมด

เมื่อครู่เจ้าหัวล้านคนนั้น กำลังถือโทรศัพท์เตรียมจะแอบโทรออก

เมื่อเห็นสายตาของฉินเทียน เขาก็รีบลนลานโยนโทรศัพท์ไปด้านข้างราวกับถูกฟ้าผ่า ตัวสั่นหงกๆ

ฉินเทียนเดินเข้าหา ยิ้มเยือกเย็นเอ่ยว่า: "จะโทรหาเคราใหญ่เหรอ?"

"ใช่...ไม่ ไม่ใช่!"

"ฉันโทรหาแม่ฉัน เขาเรียกให้ฉันกลับบ้านไปกินข้าว…"

"พ่อฮีโร่ไว้ชีวิตฉันเถอะ!"

"ฉันรับรอง ว่าจะไม่บอกเคราใหญ่!"

ฉินเทียนแสยะยิ้ม เอ่ยว่า: "ตอนนี้ แบกลูกพี่ของพวกแกขึ้นมา แล้วพาฉันไปหาเคราใหญ่"

"นายว่าอะไรนะ?" เจ้าหัวล้านไม่อยากจะเชื่อ เจ้าหนุ่มคนอื่นๆ ก็สงสัยว่าตัวเองฟังผิดเช่นกัน

"ต้องให้ฉันพูดอีกรอบเหรอ?"

"พาฉันไปหาเคราใหญ่"

"ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้พวกแกพิการให้หมดเลย!"

ชายกลุ่มนั้นแทบไม่อยากเชื่อ

เคราใหญ่เป็นถึงหัวหน้าของเกาะนี้ ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นเจ้าพ่อเลยทีเดียว และพวกเขาทุกคน ล้วนเป็นลูกสมุนของเคราใหญ่

ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าหาญชาญชัย ข่มเหงคนชาติเดียวกันได้ขนาดนี้

ตอนนี้ ฉินเทียนทำหวงเหมาพิการ ไม่เพียงไม่หนี ยังจะเป็นฝ่ายไปหาเคราใหญ่ก่อนอีก?

นี่มันไม่เข้าข่ายเดินไปตายหรอกเหรอ?

"พวกแกมัวยืนอึ้งกันทำซากอะไร? รีบพาเขาไปหาเคราใหญ่เร็วเข้า!" หวงเหมาแผดเสียงเหี้ยมเกรียม

ชายทั้งกลุ่มเห็นฉินเทีนเหมือนไม่ได้ล้อเล่น เลยไม่กล้าต่อต้าน หลายคนที่มือเท้ายังดีอยู่หน่อยแบกหวงเหมาขึ้นมา

เดินนำฉินเทียนไป

ขณะนี้ ในบาร์แห่งหนึ่ง

เนื่องจากข้อจำกัดเรื่องเวลา จึงมีลูกค้าไม่มากนัก

บนโต๊ะสองสามตัว มีชายชาวต่างชาติร่างสูงใหญ่ราวสิบคนกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่

ในห้องทำงานถัดกัน ชายเคราใหญ่คนหนึ่งกำลังเช็ดปืนลูกโม่กระบอกหนึ่งอยู่