บทที่ 311 ปรมาจารย์พิษ

เดิมที ฉินเทียนอยากจะตามไป จับตัวซาฮาร่าคนนี้เอาไว้โดยตรง

ซาฮาร่าสามารถเข้าร่วมการวิจัยนี้ของปรมาจารย์พิษโดยตรง หมายความว่าในทีมปรมาจารย์พิษ ตัวตนของเขา สำคัญยิ่งกว่าบุคคลอันดับสามไนล์

ถ้าหากเดาไม่ผิด เขาก็คือบุคคลอันดับสองของปรมาจารย์พิษ

แต่ว่า เขายังคงอดทนเอาไว้

เพราะว่าเขานึกขึ้นมาได้ สิ่งที่เถ้าแก่โรงแรมพูด นักรบวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ตื่นสำเร็จทั้งหมด ล้วนแล้วถูกซาฮาร่าพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

สิ่งที่เรียกว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์

ที่นั่น ถึงจะเป็นฐานใหญ่ของปรมาจารย์พิษ

ถ้าหากเดาไม่ผิด จะมีนักรบมากมายที่เหมือนกับตอนนี้ที่ถูกควบคุมโดยยาพิษ

ต้องการต่อสู้ ก็ต้องต่อสู้พร้อมกันทั้งหมด!

ฉินเทียนมีการตัดสินใจ รีบกลับไปที่โรงแรม

“เจ้าสำนัก เกิดเรื่องอะไรขึ้น มีเบาะแสเหรอ?” ฉานเจี้ยนรีบเข้ามาต้อนรับ

เมื่อเห็นสีหน้าของฉินเทียนไม่ดี เหลิ่งหยุนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูด :

“เป็นอะไร ถูกหลอกแล้วใช่ไหม สิ่งที่เรียกว่าซาฮาร่าและปรมาจารย์พิษ ไม่อยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ?”

“แบบนั้นก็ไม่เป็นอะไร พวกเราก็คิดสะว่าเป็นวันหยุด ทิวทัศน์ของทะเลทรายก็ค่อนข้างดีเหมือนกัน”

ฉินเทียนพูดเสียงลึก : “ใครก็ห้ามออกจากห้องเป็นอันขาด”

“สมาชิกทั้งหมดพักผ่อน ตอนกลางคืน รอฟังคำสั่งของผม!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนค่อยตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของเรื่อง

พวกเขายังไม่เคยเห็นฉินเทียนมีสีหน้าที่ประหม่าขนาดนี้มาก่อนเลย

ทุกคนไม่กล้าถามไปเรื่อย ทำตามคำสั่งของฉินเทียน กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง

คนที่นอนไม่หลับ ก็เริ่มลับมีดเช็ดปืน

ฉินเทียนจ่ายเงินสองเท่า เช่ารถออฟโรดสี่คันกับเถ้าแก่โรงแรม

ทั้งหมดเป็นพะโทรลรุ่นเก่า ถึงแม้ว่าความสบายจะแทบไม่มี แต่นี่คืออาวุธสำหรับรถออฟโรดในทะเลทราย

หลังจากนั้น มีการสอบถามเถ้าแก่เกี่ยวกับตำแหน่งโดยประมาณของสิ่งที่เรียกว่า "ภูเขาศักดิ์สิทธิ์"

หลังจากตกกลางคืน ฉินเทียนนำคนมากมายออกจากโรงแรม แบ่งทีมแล้วขึ้นไปนั่งบนรถออฟโรดสี่คัน ออกจากเมืองอย่างเงียบ ๆ

ตามตำแหน่งที่เถ้าแก่โรงแรมพูด ขับเข้าไปในทะเลทรายซาฮาร่า

ขับรถไปหลายชั่วโมง เดินทางออกมาประมาณร้อยกว่ากิโลเมตร

ในที่สุด มองเห็นด้านหน้าท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นเงาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

นั่นเป็นภูเขาลูกหนึ่ง

เหลืออีกไม่กี่กิโลเมตรแล้ว ฉินเทียนสั่งให้หยุดรถ เรียกทุกคนมารวมตัวกัน

หลังจากนั้น ค่อยพูดถึงวัตถุประสงค์ของการออกเดินทางในครั้งนี้อย่างเคร่งขรึม

“สิ่งที่เรียกว่านักรบวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ถูกเปลี่ยนแปลงด้วยยาพิษสมัยใหม่ของปรมาจารย์พิษ”

“พลังไม่มีขีดจำกัด ไม่กลัวไฟกลัวมีด รับมือได้ยากอย่างมาก”

“ถ้าหากเดาไม่ผิด ในภูเขาลูกนี้ ในฐานใหญ่ของพวกเขาแห่งนี้ ไม่รู้ว่าซ่อนนักรบแบบนี้ไว้เยอะแค่ไหน”

“พี่น้องเอ๋ย นี่เป็นการต่อสู้ที่หนักหน่วง ผมหวังว่า ทุกคนอย่าหลุดออกจากทีม”

“พวกเรามากำจัดทั้งหมดในคราวเดียว สังหารปรมาจารย์พิษ แล้วกลับมาด้วยชัยชนะ!”

“นี่ไม่ใช่แค่การแก้แค้นแทนเหล่าวิญญาณผู้กล้าที่เสียชีวิตในวิหารพญายม ยิ่งกว่านั้นเป็นการกำจัดมะเร็งเพื่อชาวโลก”

“เข้าใจทั้งหมดแล้วใช่ไหม?”

“เข้าใจแล้ว!” ฉานเจี้ยนและคนอื่นๆ ดวงตาแดงทั้งหมด

ลากยาวจากเกาะมลายูมาถึงที่นี้ พวกเขาทั้งหมด ล้วนแล้วมีความรู้สึกเหมือนถูกปรมาจารย์พิษจูงจมูกเดิน

ตอนนี้ ในที่สุดก็จะเป็นการเผชิญหน้ากัน

เหลิ่งหยุนกัดฟันพูด : “ฉันและทีมเงา เป็นแนวหน้า”

ฉินเทียนพยักหน้า และพูด : “ลุย!”

พูดจบ กลายเป็นเงา แล้วพุ่งเข้าไปก่อน

ในไม่ช้า ทุกคนก็มาถึงตีนเขาแล้ว

เพราะอยู่ในทะเลทราย โล่งไปทั้งภูเขา ไม่มีพืชพรรณดำรงอยู่ นี่เป็นความยากลำบากในการล่องหนสำหรับพวกเขา

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เป้าหมายใหญ่เกินไปแล้วแหวกหญ้าให้งูตื่น ฉินเทียนสามารถทำได้แค่ให้ทุกคนซ่อนตัวอยู่ที่ตีนภูเขา ให้เหลิ่งหยุนและทีมเงาของเธอล่วงหน้าไปก่อน

เผชิญหน้ากันตรงๆ บางทีพวกเขาอาจจะไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด