บทที่ 357 ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง

“นายว่าไงนะ?”

“อานกั๋วรอซุ่มโจมตี และคนที่แอบส่งข่าวให้พวกเขา ก็คือคนตระกูลจ้าว?”

เมื่อได้ฟังการรายงานจากเหล่าอู่ จ้าวข่ายระเบิดขึ้นมาทันที

จ้าวซวู่สูญเสียองครักษ์ไป 3 คน ตระกูลต้องถามหาความรับผิดชอบแน่ ๆ

ในตอนนี้เขาเกิดความแปลกใจ วางแผนไว้แม่นยำแล้วว่าอานกั๋วไปเล่นหมากรุกที่เสินหลงกวาน มีคนคุ้มกันเพียงไม่กี่คน

และด้วยความสามารถของอู่กุ่ยแล้ว ต้องประสบความสำเร็จแน่ ๆ

ฆ่าอานกั๋วแล้ว ถึงตอนนั้น จ้าวข่าย ก็จะเป็นฮีโร่คนแรกของตระกูล

บวกกับจ้าวซวู่ที่ต้องรับผิดชอบ เขาก็จะสามารถเหยียบขึ้นตำแหน่งจ้าวซวู่ได้พอดี

อยู่ห่างจากบัลลังก์นายท่านของตระกูลจ้าว อีกแค่หนึ่งก้าว

คิดไม่ถึงเลยว่า กลับมาล้มเหลวเอาขั้นสุดท้าย

“นายน้อยข่าย ถ้าหาคนชั่วนั่นเจอ ผมจะฆ่ามันด้วยตัวเอง!”

“พี่น้องของเรา 5 คนตายไป 4 คน ก็เป็นเพราะไอคนชั่วนั่น!” เหล่าอู่กัดฟัน ใบหน้าเต็มไปด้วยเส้นเลือด

เมื่อนึกถึงการซุ่มโจมตีเมื่อคืนนี้ เขาก็รู้สึกหดหู่ใจเหลือเกิน

พี่น้องทั้ง 5 เข้าไปติดกับดักเองเหมือนคนโง่

ถ้าไม่ใช่เพราะหม่าหงเทาฝากข้อความกับเขามา ตอนนี้ เขาก็คงกลายเป็นผีภายใต้มีดเหมียวไปแล้ว

มีเพียงการฆ่าคนชั่วที่แอบส่งข่าวให้ได้เท่านั้น ถึงจะคลายความคับแค้นใจนี้ได้!

จ้าวข่ายมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาเยือกเย็น

จ้าวเฟิงรีบพูดขึ้นมาว่า: “พี่ข่าย พี่คงไม่ได้คิดว่า คนที่แอบส่งข่าวคือผมหรอกนะ?”

“พี่ข่าย ผมซื่อสัตย์ต่อพี่ แล้วจะสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลอันได้อย่างไร”

จ้าวข่ายยิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า : “ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่แอบส่งข่าว คือ จ้าวซวู่”

“เขากลัวว่าฉันจะแย่งความดีความชอบมา ก็เลยบอกกับตระกูลอันล่วงหน้า ถ้าเป็นฉัน ฉันก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน”

“เพียงแต่ จ้าวซวู่รู้ได้ไง ว่าฉันจะลอบสังหารอานกั๋วคืนนี้?”

“นี่เป็นความลับ คนข้างกายฉันที่รู้เรื่องนี้ มีแค่ไม่กี่คน”

“และนาย ก็บังเอิญเป็นหนึ่งในนั้น”

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวข่ายแล้ว เหล่าอู่ก็ตาแดงก่ำขึ้นทันที

“คุณ!”

“ที่แท้คุณก็เป็นคนของจ้าวซวู่ ต้องเป็นคุณแน่ ๆ ที่แอบส่งข่าว!”

“คุณทำให้พี่ชาย 4 คนของผมตาย ผมจะฆ่าคุณ!”

เขาวางมีดที่คอของจ้าวเฟิง และกำลังจะฆ่าเขา

คิดไม่ถึงว่า การแสดงออกของจ้าวเฟิงกลับสงบนิ่งมาก

เขามองไปที่จ้าวข่ายแล้วพูดว่า : “พี่ข่าย ผมจะอยู่หรือตายก็ไม่เป็นไร”

“ถ้าการตายของผม สามารถระงับความโกรธของพี่ข่ายและอู่กุ่ยได้ งั้นก็เชิญฆ่าผมเลย”

พูดจบ เขาก็หลับตาลง

จ้าวข่ายส่งสัญญาณบอกอู่กุ่ยไม่ให้บุ่มบ่าม เขายิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า : “ จ้าวเฟิง ฉันสงสัยว่านาย คือคนชั่วที่จ้าวซวู่ส่งมา”

“ถึงอย่างไร แม้ว่านายจะเป็นลูกนอกสมรสของอารอง แต่กับจ้าวซวู่ก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน”

“ตอนนี้ นายมีอะไรอยากจะพูดไหม?”

จ้าวเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : “ในเมื่อพี่ข่ายให้ผมพูด งั้นผมก็จะพูดตามตรง”

“ก่อนอื่น แม้ว่าผมจะมีพ่อคนเดียวกันกับจ้าวซวู่ แต่จ้าวซวู่ไม่เคยเห็นผมเป็นคนเลย”

“เขากลัวว่าผมจะแย่งความรักจากเขา ถึงขนาดไม่เคยให้ผมไปเจอพ่อตามลำพัง”

“ดังนั้น ในสายตาของผม จ้าวซวู่จะเป็นศัตรูของผมตลอดไป!”

“ผมยอมรับ ที่ผมแอบมาพึ่งพาอาศัยพี่ข่าย เพราะความเห็นแก่ตัว นั่นก็คือผมอยากจะยืมมือของพี่ข่าย ฆ่าจ้าวซวู่!”

พูดถึงตรงนี้ มีเจตนาฆ่าที่รุนแรงในดวงตาของจ้าวเฟิง ซึ่งแม้แต่จ้าวข่ายยังรู้สึกหวาดกลัว

เขามองออกว่า ความเคียดแค้นที่จ้าวเฟิงมีต่อจ้าวซวู่ มันออกมาจากในจิตใจจริง ๆ ดังนั้น เขาน่าจะไม่ช่วยจ้าวซวู่

“แล้วอะไรอีก?”เขาถามด้วยความเย็นชา

“อีกอย่าง............” จ้าวเฟิงพูดเสียงเบา ๆ ว่า : “พี่ข่าย เรื่องที่ห้าผีเจียงจั่วไปลอบสังหารอานกั๋วที่หนานเจียง นี่เป็นความลับสุดยอด”

“การที่อยากจะรู้ว่าใครเป็นคนเอาข่าวนี้ไปบอกจ้าวซวู่ เป็นเรื่องง่ายมาก เรียกทุกคนที่รู้เรื่องนี้มา”

“คุมเชิงต่อหน้า ผมเชื่อว่า ความจริงก็จะเปิดเผยออกมา”

จ้าวข่ายยิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า : “เรื่องนี้นอกจากอู่กุ่ยแล้ว มีฉัน นาย และจ้าวสี่อีกคนที่รู้”

“จ้าวสี่เป็นคนสนิทของฉัน อีกอย่าง การหลอกใช้คนขับรถของอานกั๋วเพื่อให้รู้เส้นทางการเดินทาง จ้าวสี่ก็เป็นคนจัดการให้ฉัน”

“เขาไม่มีทางหักหลังฉัน”

จ้าวเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า : “เรื่องสำคัญขนาดนี้ในวันนี้ ทำไมพี่จ้าวสี่ถึงไม่มา?”

“เขามีส่วนร่วมในการวางแผนเรื่องนี้ หรือว่า เขาไม่อยากทราบผลเร็ว ๆ หรอกเหรอ?”