บทที่ 358 ลอบสังหารไร้ยางอาย

มองดูแผ่นหลังของเจี๋ยวโกวที่จากไป จ้าวเฟิงพูดด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาว่า : “ฝากพี่เจี๋ยวโกวบอกกับเถ้าแก่ด้วยว่า ผมจ้าวเฟิง จะไม่ทำให้เขาผิดหวังอย่างแน่นอน!”

“อีกไม่นาน ตระกูลจ้าว ก็จะกลายเป็นตระกูลจ้าวของผมจ้าวเฟิง!”

“ไม่ใช่สิ เป็นตระกูลจ้าวของเถ้าแก่!”

“ผมจ้าวเฟิง จะตรงอยู่ในอำนาจของเถ้าแก่ผู้เดียวเท่านั้น!”

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง พี่เจี๋ยโกว เหล่าอู่ไม่มีประโยชน์แล้ว เขาตายได้แล้ว”

เจี๋ยโกวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : “เขาจะเป็นคนตายเร็ว ๆ นี้”

เวลา 10 นาฬิกา

ดวงอาทิตย์สว่างสดใส

ณ เมืองเอกของมณฑลหยุนชวน การจราจรคับคั่ง

ในใจกลางเมือง ที่รายล้อมไปด้วยอาคารสูง สิ่งปลูกสร้างที่ประกอบไปด้วยบ้านเก่าหลายหลัง สะดุดตาเป็นพิเศษ

ตามหลักแล้ว สถานที่เช่นนี้ ไม่ควรมีสิ่งปลูกสร้างรูปแบบเก่าปรากฏอยู่

มันควรจะได้รับการปรับปรุงมานานแล้วถึงจะถูก

ทว่า ไม่ว่าสภาพแวดล้อมรอบ ๆ จะพัฒนาไปอย่างไร บ้านเก่าเหล่านี้ กลับไม่มีใครกล้าที่จะมาแตะต้อง

ไม่เพียงเท่านั้น รถที่สัญจรไปมา ต่างก็ขับอ้อมไกล ๆ

และไม่มีรถคันไหนกล้าบีบแตร

เนื่องจากที่นี่ เป็นศาลบรรพบุรุษของตระกูลจ้าว

ตระกูลจ้าว เป็นตระกูลที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลอันดับ 1 ของมณฑลหยุนชวน

ครั้งหนึ่ง เคยมีบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหม่ พยายามทำอะไรบางอย่าง ต้องการรื้อถอนบ้านเก่าเหล่านี้ เพื่อสร้างแลนด์มาร์ก

ประธานกรรมการบริหารของบริษัทมาเจรจากับตระกูลจ้าวด้วยตัวเอง

แม้แต่หน้าตาของผู้รับผิดชอบของตระกูลจ้าวก็ไม่ได้พบเจอ จนกระทั่งเขากลับไปที่บริษัทในวันถัดมา เขาพยายามที่จะจัดการประชุม แต่กลับพบว่าเขาถูกไล่ออกจากบอร์ดบริหารแล้ว

บริษัทก็ถูกซื้อกิจการ

ผู้ซื้อ ก็คือตระกูลจ้าว

เมื่อข่าวแพร่ออกไป ตระกูลจ้าวก็เลยกลายเป็นสิ่งต้องห้าม

ศาลบรรพบุรุษของตระกูลจ้าวในวันนี้ มีรถหรูจอดเรียงแถวหน้าประตู และสามารถมองเห็นชายชุดดำผู้แข็งแกร่งที่ระมัดระวังตัวอยู่ทุกที่รอบ ๆ

หากใครที่คุ้นเคยกับตระกูลจ้าวได้เห็นภาพนี้ พวกเขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าตระกูลจ้าวกำลังจัดประชุมตระกูลอีกครั้ง

โดยปกติ ตระกูลจ้าวจะมารวมตัวกันที่นี่ปีละครั้งเท่านั้น นั่นก็คือ การประกอบพิธีบูชาบรรพบุรุษ

แต่ในปีนี้ ก่อนหน้านี้ไม่นาน พวกเขามีการจัดประชุมไปแล้ว 1 ครั้ง

นี่เป็นครั้งที่ 2 แล้ว

มีเพียงตอนที่ตระกูลเกิดเรื่องที่สำคัญขึ้นเท่านั้น พวกเขาถึงจะมารวมตัวประชุมตระกูลที่นี่ในวันที่ไม่มีการประกอบพิธีบูชาบรรพบุรุษ

สองครั้งติดกัน พบเจอได้ยากมาก

เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลจ้าวกันแน่?

หลายคนรู้สึกวิตกกังวล มองดูบ้านที่มีกำแพงสูง ไม่กล้าคาดเดา

ภายในบ้าน ลูกหลานตระกูลจ้าวสิบกว่าคน สีหน้าเคร่งขรึม

ถายใต้การนำของจ้าวเทียนเล่อเจ้าบ้าน พวกขาเปิดศาลบรรพบุรุษ และจุดธูปหน้าแผ่นป้ายบรรพบุรุษ

เมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของจ้าวเทียนเล่อ ทุกคนต่างรู้ว่า ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่นอน

ในห้องโถงใหญ่ที่สง่างาม มีความเงียบ และความหนาวเย็น

หลังจากจุดธูปเสร็จแล้ว จ้าวเทียนเล่อในฐานะเจ้าบ้าน ได้เชิญชายชราผมขาวสองสามคนให้นั่งลง

ชายชราเหล่านี้ ไม่มีตำแหน่งหน้าที่ในตระกูลอีกแล้ว

เพียงเพราะอายุมาก และมีความอาวุโส ดังนั้นจ้าวเทียนเล่อจึงเคารพพวกเขาอยู่บ้าง

ชายชราเหล่านั้นก็รู้จักวางตัว ไม่ไปนั่งที่ข้างโต๊ะประชุม แต่มานั่งที่โซฟาแถวหลัง

แม้ว่ามาเข้าร่วมประชุม แต่มีท่าทีชัดเจนว่ามาเพื่อฟังเท่านั้น ไม่แสดงความคิดเห็น

หลังจากนั้น จ้าวเทียนเล่อก็ค่อย ๆ กวาดสายตามอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : “ทุกคนนั่งสิ”

ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่มีออร่าสังหารและใบหน้าไร้อารมณ์ ดึงเก้าอี้ไม้มะฮอกกานีตำแหน่งหลักออกมา

หลังจากที่จ้าวเทียนเล่อนั่งลง คนอื่น ๆ ก็นั่งลงทั้งสองข้างของโต๊ะ ตามความอาวุโสและตามสถานะ

ขวามือของจ้าวเทียนเล่อ มีผู้ชายวัยกลางคนที่มีสายตามืดมนเยือกเย็นนั่งอยู่

เขาเป็นบ้านสามของตระกูลจ้าว และเป็นน้องชายแท้ ๆ ของจ้าวเทียนเล่อ มีชื่อว่า จ้าวเทียนจี

ด้านหลังของจ้าวเทียนจี มีจ้าวข่ายลูกชายของเขานั่งอยู่

จ้าวข่ายเองก็มีใบหน้าไร้อารมณ์เช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าภายในใจกำลังคิดอะไรอยู่

ทุกคนรู้สึกว่าบรรยากาศเคร่งขรึม เลยไม่มีใครพูดอะไร

จ้าวเทียนจีหันไปมองเก้าอี้ที่ว่างเปล่าที่อยู่ตรงข้าม เขายิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า : “ พี่รอง พี่ใหญ่ไม่มาอีกแล้วเหรอ?”

“เขานี่รู้จักซ่อนตัวสบาย ๆ การประชุมบรรพบุรุษ ก็ไม่ยอมเข้าร่วม”

จ้าวเทียนเล่อ ก็คือพ่อของจ้าวซวู่ ในบรรดาพี่น้องสามคน อยู่ในอันดับที่สอง