ตอนที่ 381
บทที่ 381 คนบ้าที่น่ากลัว
October 21, 2026
จ้าวเฟิงจงใจให้ขบวนรถของเป่ยเจียงอยู่ด้านหน้า ก็เพื่อหลีกเลี่ยง“อุบัติเหตุทางรถยนต์”ที่จะส่งผลกระทบถึงพวกเขา
อุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นในเวลาแค่เพียงชั่วพริบตาเดียว รถแม็คลาเรนของจ้าวซวู่และรถบรรทุกที่ก่อเรื่อง พุ่งลงไปในริมหน้าผาสูงพร้อมกัน จุดเกิดเหตุแทบจะไม่มีร่องรอยอะไร
ดังนั้น ขบวนรถของเป่ยเจียงที่อยู่ด้านหน้า ถึงแม้จะหยุดลงเนื่องจากได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
แต่ว่า คนของตระกูลจ้าวกล่าวว่า เป็นเพียงแค่การปะทะกันเพียงเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ดังนั้น พวกเขาเลยไม่ได้ให้ความสนใจ
หลัวจิงและอวี๋เซิ่งมีหน้าที่ปกป้องหลิวชิงเหยา พวกเขาต้องการไปถึงเมืองอวิ๋นโจวอย่างรวดเร็ว สั่งการให้ขบวนรถ เร่งความเร็วขับออกไป
ในไม่ช้า เลี่ยวเจี๋ยก็พาคนไปงัดแม็คลาเรนที่พังยับออก นำจ้าวซวู่ที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดและสลบไสลไม่ได้สติยกขึ้นมา
“พี่ซวู่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“รีบฟื้นซิ!”
จ้าวเฟิงรีบร้อนพุ่งตัวเข้าไป พบว่าถึงแม้จ้าวซวู่จะได้รับบาดเจ็บสาหัสสลบไสลไม่ได้สติ แต่ว่า นึกไม่ถึงว่ายังมีลมหายใจ
“เร็ว ขึ้นรถ!”
เขาดึงฝาท้ายของรถแลนด์โรเวอร์ออก นำจ้าวซวู่นอนราบแล้ววางลงไป
หลังจากความวุ่นวายเวลาสั้นๆ ขบวนรถของตระกูลจ้าว ก็แล่นรถต่อไป
จ้าวเฟิงมองดูจ้าวซวู่ที่สลบไสลไม่ได้สติ หัวเราะอย่างดูแคลน ทันใดนั้นก็โน้มตัวลง ปลดกางเกง แล้วเริ่มฉี่ใส่ใบหน้าของจ้าวซวู่
จ้าวซวู่ขยับริมฝีปาก ในที่สุดก็ค่อยๆฟื้นขึ้นมา
เขาอ้าปากดื่มลงไปสองอึกโดยไม่รู้ตัว รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ในความสะลึมสะลือ นึกไม่ถึงว่าจะได้มองเห็นจ้าวเฟิงกำลังฉี่ใส่ตนเอง อดไม่ได้ที่จะหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ!
“จ้าวเฟิง แกมันไอ้ชาติหมา......”
“แกกำลังทำอะไร?”
จ้าวเฟิงยิ้มกล่าว: “พี่ซวู่ บนรถไม่มีน้ำ ทำได้แค่เพียงใช้วิธีนี้เท่านั้นแล้ว”
“ใช่แล้วพี่ซวู่ ฉี่อร่อยไหม?”
“จำได้ว่าตอนเด็กๆ พี่ก็เคยฉี่ใส่ผมบ่อยๆ และจำเป็นต้องให้ผมพูดว่าอร่อย”
“ตอนนี้ ในที่สุดพี่ก็ได้ชิมฉี่ของผมแล้ว”
จ้าวซวู่อ้าปากค้าง รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงไปทั่วทั้งร่างกาย ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“ไอ้ชาติหมา คนขับรถบรรทุกคนนั้นละ?”
“ฉันจะฆ่ามัน!”
จ้าวเฟิงยิ้มกล่าว: “วางใจเถอะ คนขับรถตายจนไม่สามารถตายอีกแล้ว”
“พี่ซวู่ เสียใจด้วยจริงๆ พรุ่งนี้พี่จะต้องแต่งงานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นอย่างคาดไม่ถึง”
“พี่คิดว่า พี่ยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ไหม?”
ในดวงตาของจ้าวซวู่ เผยให้เห็นถึงความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่อย่างรุนแรง
เขาคว้าคอเสื้อของจ้าวเฟิงเอาไว้แน่น กล่าวอ้อนวอน: “เสี่ยวเฟิง จะต้องส่งฉันไปถึงโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด!”
“ฉันยังไม่อยากตาย!”
“ฉันสามารถมีชีวิตรอดได้!”
“พรุ่งนี้ ฉันยังต้องไปสู่ขอหลิวชิงเหยา ฉันยังต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านของตระกูลจ้าว”
จ้าวเฟิงส่ายหน้าไปมา กล่าวอย่างดูแคลน: “ที่พูดมาทั้งหมดนี้ เกรงว่าพี่คงจะทำไม่ได้แล้ว”
“แต่ว่าพี่วางใจ หลังจากพี่ตาย ผมจะไปสู่ขอหลิวชิงเหยาแทนพี่ ทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านตระกูลจ้าวแทนพี่”
“แกพูดอะไร?”
“จ้าวเฟิง แกมันไอ้ชาติหมา นึกไม่ถึงว่าแกจะทรยศฉัน?” จ้าวซวู่โกรธแค้นเป็นอย่างมาก
“ไอ้ชาติหมางั้นเหรอ!” จ้าวเฟิงเสียสติขึ้นมากะทันหัน เริ่มตบเข้าไปที่ใบหน้าของจ้าวซวู่
“ตั้งแต่เด็กจนโต พี่ก็เรียกผมว่าไอ้ชาติหมา พูดว่าผมเป็นไอ้ลูกนอกสมรส!”
“ตอนนี้ ผมต้องการให้พี่รู้ว่า แท้ที่จริงแล้วใครเป็นไอ้ชาติหมากันแน่!”
“พี่ตอบโต้ซิ!”
“พี่ตบผมซิ!”
จ้าวเฟิงที่กำลังเสียสติ ทำให้จ้าวซวู่รู้สึกถึงความหวาดกลัวบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจของตนเอง แต่ว่า นี่กลับทำให้เขาได้สติขึ้นมามากยิ่งขึ้น
เขากล่าวอย่างอ้อนวอน: “น้องชายที่แสนดี พี่ผิดไปแล้ว!”
“อย่าตบตีอีกต่อไปเลย รีบพาพี่ไปโรงพยาบาล หลังจากพี่หายดีเป็นปกติแล้ว จะต้องปฏิบัติต่อแกเป็นอย่างดีแน่นอน”
จ้าวเฟิงหัวเราะเสียงดัง: “แกมันไอ้งั่ง!”
“จนถึงตอนนี้ แกคิดว่า แกยังสามารถมีชีวิตรอดกลับไปยังหยุนชวนอีกงั้นหรือ?”
“จ้าวซวู่ แกคงจะไม่ได้คิดว่า อุบัติเหตุทางรถยนต์เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญหรอกใช่ไหม?”
จ้าวซวู่กล่าวด้วยความหวาดกลัว: “แกหมายความว่าอะไร?”