บทที่ 382 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเทียน จ้าวเทียนเล่อก็โกรธจัด

เขาคิดไม่ถึงว่า บัดนี้ตระกูลจ้าวที่กำลังรุ่งเรืองมาก คนจำนวนมากมายขนาดนั้นต่างก็พากันมาประจบประแจงพวกเขา นึกไม่ถึงว่าฉินเทียนยังจะกล้าพูดจาแบบนี้

ตามความคิดของเขา ถ้าหากฉินเทียนรู้จักวางตัว ก็ควรจะฉวยโอกาสนี้ ยกเลิกเรื่องการชำระหนี้ของห้าเมือง

ถ้าเป็นแบบนั้นละก็ ทันทีที่เขาจ้าวเทียนเล่อมีความสุข ไม่แน่ว่าอาจจะปล่อยวางฉินเทียนสักครั้ง

เป็นเวลาครู่หนึ่ง เขากัดฟัน พูดอะไรไม่ออกอย่างคาดไม่ถึง

จ้าวเทียนจีกล่าวอย่างดูแคลน: “โอ้อวดเหลือเกิน! อย่าว่าแต่คุณเลย จะปกป้องทั่วทั้งเจียงหนานได้หรือไม่ได้ ก็ยังไม่รู้เลยนะ”

“คนแซ่ฉิน ผมได้ข่าวมาว่า ทั่วทั้งเป่ยเจียงเห็นคุณเป็นศัตรูคู่อาฆาต แทบจะทนไม่ไหวที่ต้องการจะฆ่าคุณ!”

“ผมยังสามารถบอกคุณได้ด้วยว่า ยอดฝีมือของเป่ยเจียงได้มาถึงเรียบร้อยแล้ว”

“ทรัพย์สินกิจการของพวกเราตระกูลจ้าวเยอะแยะมากมาย เพียงแต่ว่า คุณคิดว่า คุณจะยังมีชีวิตให้เอาไปไหม?”

ใบหน้าของฉินเทียนก็เคร่งขรึมเช่นเดียวกัน กล่าวอย่างเย็นชา: “พวกคุณจะยืมมือเป่ยเจียงมาฆ่าผม ไม่มีปัญหา”

“แต่ว่า ผมได้รับมอบหมายจากผู้อื่น ถ้าหากว่าด้วยเหตุนี้พวกคุณกล้าทำร้ายไปถึงหลิวชิงเหยา อย่าโทษว่าผมเหี้ยมโหดไร้ความปรานี!”

“เมื่อถึงเวลานั้น พวกคุณตระกูลจ้าว ก็ตัดชื่อออกจากหยุนชวนเถอะ!”

“คุณพูดอะไร?” จ้าวเทียนจีตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

จ้าวเทียนเล่ออึ้งไปทันที กล่าว: “คุณต้องปกป้องหลิวชิงเหยา?”

“คนแซ่ฉิน คุณมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับหลิวชิงเหยา? ไม่ใช่ความแค้นที่ฆ่าบิดางั้นหรือ?”

“ทำไมคุณถึงต้องการปกป้องเธอ?”

ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีปัญหา

การไปรับเจ้าสาวครั้งนี้ราบรื่นขนาดนี้ เพียงเพราะว่า หลิวชิงเหยาต้องการฆ่าฉินเทียน เพื่อแก้แค้นแทนบิดาของเธอจริงๆงั้นหรือ?

ในนี้ จะมีความจริงอย่างอื่นที่ปกปิดเอาไว้หรือไม่?

ถ้าเป็นข่าวอื้อฉาวประเภทนี้ ตระกูลใหญ่แบบพวกเขาเช่นนี้ ไม่สามารถยอมได้อย่างเด็ดขาด

ฉินเทียนยิ้มเยาะไม่พูดจา แทะเมล็ดแตงต่อไป

ควรพูดว่า เขาต่างก็พูดแล้วว่า สำหรับจะเลือกอย่างไรนั้น นั่นเป็นเรื่องของตระกูลจ้าว

เขาติดค้างน้ำใจของคนทั้งครอบครัวของหลิวเช่อ เดิมทีก็มีความโมโหอยู่บ้าง

ครั้งนี้ ถ้าหากว่าตระกูลจ้าวกล้าทำร้ายไปถึงหลิวชิงเหยา ถ้าเช่นนั้นเขาก็ไม่ถือสาที่จะใช้วิธีการที่โหดร้ายจริงๆ

จ้าวเทียนเล่อกัดฟันแน่น ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงร้องตื่นตกใจดังลอยมาจากประตู

“คุณชายเฟิง เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” มีคนของตระกูลจ้าวร้องอย่างตื่นตกใจ

เมื่อเห็น ดวงตาของจ้าวเฟิงแดงก่ำ พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด

มีเรื่องอะไรหรือ?

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

งานเลี้ยงที่ดำเนินไปด้วยความสุข ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที แขกต่างพากันหลบหลีก

จ้าวเฟิงกระโจนตัวไปที่ด้านหน้าของจ้าวเทียนเล่อ กล่าวด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัว: “พ่อ เกิดเรื่องแล้ว!”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

จ้าวเทียนเล่อตกใจทันที สมองของเขามีความว่างเปล่าทันที

“เฟิงเอ๋อร์ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“พวกเธอไม่ใช่ว่าไปรับเจ้าสาวหรอกหรือ? หรือว่าคุณชิงเหยาไม่มางั้นหรือ?”

จ้าวเฟิงกล่าวเสียงเบา: “พี่สะใภ้และคนของเป่ยเจียง เข้าพักที่โรงแรมอย่างปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว”

จ้าวเทียนเล่อถอนหายใจ กล่าว: “เช่นนั้นยังจะเกิดเรื่องอะไรได้อีก”

“พวกเธอคนหนุ่มสาว อารมณ์ร้อนจริงๆ ตื่นเต้นใหญ่โตกับสิ่งเล็กน้อย”

เขายิ้มและกล่าวกับแขกที่อยู่บริเวณรอบๆ: “คนหนุ่มสาวทะเลาะวิวาทต่อยตี ตีกันจนหัวแตก ทำให้ทุกคนหัวเราะเยาะแล้ว”

“ผมขอตัวไปจัดการก่อน ทุกท่าน เชิญดื่มด่ำกับอาหารและเครื่องดื่มต่อ อย่าได้ถือสา”

พูดไป เขายังหันไปจ้องฉินเทียนด้วยความดุร้ายแวบหนึ่ง กล่าวอย่างดูแคลน: “ดีมาก พวกเราจะได้เห็นดีกัน”

จากนั้น ถึงสาวเท้ายาวออกไปด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

งานเลี้ยงวันนี้ ล้วนเป็นคนที่มีฐานะ เขาไม่อยากมีข่าวอื้อฉาวใดๆ ทำให้ทุกคนเห็นเป็นเรื่องน่าตลก

ดังนั้น จะต้องพาไปจัดการที่อื่น

แขกทุกคน หวาดกลัวจิตใจไม่สงบ

มีคนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ ไม่รู้ว่าเป็นใครไม่นึกไม่ฝันว่าจะกล้าทะเลาะวิวาทต่อยตีตอนที่ตระกูลจ้าวตอนที่กำลีงมีงานมงคล ดูเหมือนว่า คนนั้นจะต้องโชคร้ายแล้ว

คนจำนวนมากมองไปทางฉินเทียน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะหยัน

ชายหนุ่มคนนี้ เหมือนกับว่าไม่ไว้หน้าตระกูลจ้าวเอามากๆ นั่นไม่ใช่ว่าเป็นการรนหาที่ตายงั้นหรือ?