บทที่ 397 มือสายฟ้า

คุณชายใหญ่?

เมื่อได้ยินคําสรรพนามที่เจี๋ยโกวเรียกฉินเทียน ทุกคนก็ต่างผงะไปเลย

ดูเหมือนกับว่าพวกเขาจะสนิทกันมาก ๆ เลย?

จ้าวเฟิงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดอย่างตื่นเต้น: “พี่เจี๋ยโกว พี่พูดอะไรอยู่ครับเนี่ย?”

“ไอ้แซ่ฉินนั่นมาเที่ยวก่อความวุ่นวาย พี่รีบฆ่ามันสิ!”

“เราตกลงกันแล้วว่าพี่ช่วยให้ผมได้ยึดครองตระกูลจ้าว แล้วผมจะถวายชีวิตรับใช้พี่!”

หลังจากพูดจบ เขาก็อยากพุ่งตรงเข้าไปเช่นกัน

จ้าวเทียนเผิงยกเท้าถีบเขาจนลมกลิ้งลงไปกับพื้น จ้องเขม็งไปทางเจี๋ยโกวด้วยดวงตาที่แดงเถือก กัดฟันแน่นแล้วพูด: “ที่แท้มึงก็เป็นคนร้ายตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังนี่เอง!”

“ตระกูลจ้าวของเราไปมีความแค้นอะไรต่อมึง? มึงถึงกับต้องลงมือโหดเหี้ยมแบบนี้!”

“วันนี้ในเมื่อมึงมาแล้ว งั้นเลือดก็ต้องชดใช้ด้วยเลือด!”

เมื่อคนอื่นที่เหลือเห็นว่าเจี๋ยโกวมาตัวคนเดียว อารมณ์ของพวกเขาก็ปะทุออกมา เริ่มใช้กำลังทหารเข้าปราบ

เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่โกรธเกรี้ยว สีหน้าของเจี๋ยโกวไม่เปลี่ยนไปเลย

เขากวาดตามองดูทุกคนอย่างเย็นเยือก ภายในแววตามีความรู้สึกหยิ่งในศักดิ์ศรีตั้งแต่กำเนิดรั่วไหลออกมา

ราวกับว่าตระกูลร่ำรวยและทรงอิทธิพลในทิศใต้เหล่านี้ที่อยู่ในสายตาเขา เป็นเพียงตัวตลกกลุ่มหนึ่งเท่านั้น

“คุณชายใหญ่ คุณไม่กล้าเหรอครับ?”

“ถ้าเกิดไม่กล้า งั้นก็อย่ามาทำลายเรื่องดี ๆ ของเรา จากไปตอนนี้ยังทันนะครับ”

เขาแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็นพลางพูดกับฉินเทียนอีกครั้ง

“คุณฉิน อย่าติดกับดักมันเชียวนะครับ! ไปกับมันไม่ได้เด็ดขาด!”

“คุณไม่ต้องเป็นห่วง คนของเรามีเยอะขนาดนี้ ต้องฆ่ามันได้แน่นอนครับ!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารอย่างน่ากลัวที่อยู่บนตัวเจี๋ยโกว จ้าวเทียนจีจึงพูดกับฉินเทียนด้วยความหวาดกลัว

สีหน้าของฉินเทียนหม่นหมองจนน่ากลัว

เขาจ้องมองเจี๋ยโกวพลางพูดอย่างเย็นเยือก: “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม ผมจัดการเองได้”

“ทุกคนรอผมอยู่ที่นี่”

“นำทาง!”

พอพูดจบ เขาก็มุ่งหน้าเดินออกไปข้างนอก

เจี๋ยโกวยักคิ้ว ไม่ได้สนใจเสียงร้องตะโกนของจ้าวเฟิง ก่อนจะหันหลังแล้วก้าวเท้ายาวเดินจากไป

ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไรเลย รักษาระยะห่างที่แน่นอน คนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้าคนหนึ่งเดินตามอยู่ด้านหลัง ข้ามผ่านถนนที่คึกคัก มาถึงปากทางเข้าซอยที่เงียบสงบหนึ่งซอย

สุดปลายขอบเขตของซอยดังกล่าว มีบ้านที่มีบริเวณกว้างใหญ่หนึ่งหลัง

ตรงประตูทางเข้าหน้าบ้าน มีผู้คุ้มกันยืนอยู่สองคน กล้ามเนื้อนูนปูด ภายในแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยแสงแห่งพละกำลัง แค่ดูก็รู้แล้วว่าเป็นยอดฝีมือ

หากคนประเภทนี้อยู่ในตระกูลร่ำรวยและทรงอิทธิพลทั่วไปละก็ สามารถเป็นบูชาอู่ได้โดยสมบูรณ์ ได้รับการเคารพยกย่องจากผู้คนในตระกูล

แต่ทว่า ณ วินาทีนี้ พวกเขากลับคู่ควรกับการเฝ้าประตูอยู่ที่นี่

เมื่อพวกเขามองเห็นฉินเทียน จึงพูดอย่างเย็นชา: “หยุดก่อน”

“พกอาวุธติดตัวมาหรือเปล่า? หลังจากผ่านการค้นตัวจากพวกเราแล้ว นายถึงจะมีเข้าไปได้!”

ฉินเทียนยิ้มอย่างเยือกเย็นพลางตอบกลับ: “เอาสิ”

ทั้งสองคนเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง เตรียมพร้อมที่จะค้นตัวฉินเทียน

ฉินเทียนยกเท้าถีบออกไปสองทีจนเสียงดังตึกตึก ถีบพวกเขาจนร่างกระเด็นออกไป ก่อนจะร่วงลงลานหน้าบ้านอย่างจัง

เขาเดินเข้าไปด้วยท่าทางทะนงตัว พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น: “แหกตาหมา ๆ ของพวกมึงแล้วดูดี ๆ !”

“อย่างพวกมึง ก็บังอาจบอกว่าจะค้นตัวคุณชายอย่างฉันงั้นเหรอ!”

มีเสียงร้องอย่างตะลึงดังออกมาจากลานหน้าบ้าน และมีเงาดำสองร่างพุ่งตรงเข้ามา

ลมปราณที่อยู่บนตัวพวกเขาจลาจล อากาศบริเวณรอบ ๆ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

นึกไม่ถึงเลยว่าทั้งสองจะเป็นยอดฝีมือที่ไม่ด้อยไปกว่าเจี๋ยโกวเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเจี๋ยโกวนั้นก็เดินตามอยู่ด้านหลังเช่นกัน ปิดกั้นทางถอยของฉินเทียนเอาไว้

เขายิ้มอย่างเยือกเย็นพลางพูด: “คุณชายใหญ่ครับ เมื่ออยู่ต่อหน้าเฮียไท่เจี๋ยของเรา เกรงว่าคุณคงโชว์ความน่าเกรงขามของคุณไม่ได้แล้วล่ะ”

“ยังไม่รีบทำความเคารพเฮียไท่เจี๋ยอีก!”

ฉินเทียนแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น แล้วมองไปทางผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในศาลา

ชายดังกล่าวกำลังชงชาพลางยิ้มตาหยี ราวกับมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านนอกยังไงอย่างนั้น

ฉินเทียนยิ้มอย่างเย็นชาพลางพูด: “อันดับ 7 ของแปดนายพลแห่งตระกูลฉิน มือสายฟ้า ไท่เจี๋ย”

“นึกไม่ถึงเลยว่าจากกันหลายปี นายจะพัฒนากลายเป็น‘เฮียไท่เจี๋ย’แล้ว”