บทที่ 441 ผมเล็งคุณไว้แล้ว

ช่วงเวลาที่สำคัญประตูของห้องทำงานก็ถูกเท้าหนึ่งถีบออกอย่างแรงจากด้านนอก

ฉินเทียนปรากฏตัวที่หน้าประตูมองเห็นฉากหนึ่งที่อยู่ด้านหน้า เขาตาแดงแล้วในพริบตา

จู่ ๆ มองเห็นฉินเทียน หม่าเทียนหมิงที่เดิมทีดีใจมากรอยยิ้มก็แข็งทื่อแล้ว

“รนหาที่ตาย！”

ฉินเทียนคำรามด้วยความโกรธเสียงหนึ่ง เท้าหนึ่งเอาหม่าเทียนหมิงถีบบินในเวลาเดียวกันก็กอดซูซูไว้แน่น

“ภรรยา คุณเป็นยังไงบ้างแล้ว？”

“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมภรรยา？”

เมื่อกี้ตอนที่เขาขึ้นมาถูกเลขาที่อยู่ด้านนอกขวางไว้แล้ว พูดว่าไม่ได้มีการนัดล่วงหน้าและการแจ้งให้ทราบไม่สามารถพบประธานหม่าได้

ประธานหม่า？ฉินเทียนตะลึงเล็กน้อย รีบไล่ถามเถ้าแก่ที่มารับตำแหน่งใหม่มีชื่อว่าอะไร

ตอนที่ได้รู้เป็นหม่าเทียนหมิง เขาก็คิดได้แล้วว่านี่คือหลุมพราง

ดังนั้นบุกมาอย่างไม่หยุดแม้แต่นิด

ดูตามสถานการณ์ของเมื่อกี้แล้ว ขอแค่เขามาช้าหนึ่งวินาทีซูซูก็ใกล้ที่จะตกลงในมือของหม่าเทียนหมิงแล้ว

สีหน้าของซูซูแดงเหมือนดื่มเหล้าเมาแล้ว รู้สึกโลกหมุน

หล่อนจับแขนของฉินเทียนไว้แน่น พูดพึมพำ“ในเหล้ามียา มึนหัวมาก รีบไป……”

ฉินเทียนกลืนน้ำลายมองเห็นแก้วไวน์แดงที่อยู่บนโต๊ะด้านข้าง ในตาของเขาปรากฏความโกรธแค้นเหมือนนรกสองกลุ่มอย่างนั้น

เขามองไปทางหม่าเทียนหมิงอย่างโกรธแค้น

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วมาก หม่าเทียนหมิงถูกถีบเท้าหนึ่งแล้วรู้สึกว่าลำไส้ต่างก็ขาดแล้ว

เวลานี้มองเห็นสายตาของฉินเทียนเหมือนสัตว์ที่ดุร้าย เขาตัวสั่นเหมือนตกลงไปในห้องน้ำแข็ง

แต่มีปฏิกิริยามา ร้องเสียงดังขึ้นมาเหมือนหมูถูกฆ่าทันที

“แซ่ฉิน แกแม่งกล้าแตะต้องฉัน！”

“วันนี้แกตายแน่นอนแล้ว！”

“พวกแกยังตะลึงทำอะไรอยู่？รีบจัดการเขาเร็วสิ！”

“นี่ก็คือฉินเทียนคนนั้นที่พี่หลงต้องการจับ！”

บอดี้การ์ดสองคนก็มีปฏิกิริยามาแล้ว พวกเขายิ้มอย่างดุร้ายพูด“เด็กน้อย ที่แท้ก็เป็นแกที่ล่วงเกินคุณชายหลงของพวกเราแล้ว”

“ตามพวกเราไปอย่างเชื่อฟังดี ๆ ไปขอรับความผิดกับคุณชายหลง”

“นี่เป็นโอกาสที่จะมีชีวิตรอดทางเดียวของนาย”

“ไม่งั้นจะให้นายเลือดกระจายเต็มพื้นในทันที！”

พวกเขาดึงอาวุธทหารที่แหลมคมออกมาซ้ายขวา หันเดินมาทางฉินเทียนแล้ว

หม่าเทียนหมิงก็ร้องตระโกนพูดอย่างดุร้าย“แซ่ฉิน ที่นี่คือจิ่นหูไม่ใช่หลงเจียง！”

“อยากมีชีวิตรอดก็รีบคุกเข่าลงยอมแพ้！”

“ไม่งั้นไม่เพียงแค่นายที่ต้องตาย ภรรยาของนายก็ไม่มีจุดจบที่ดี！”

“จัดการพวกแกให้ตายแล้ว ซูยู่กรุ๊ปทั้งหมดก็เป็นของพวกเรา！”

“จากตอนนี้เป็นต้นไป ตระกูลหม่าของพวกนายฉันเล็งไว้แน่นอนแล้ว！” ฉินเทียนกัดฟันพูดประโยคหนึ่งแล้วกอดซูซูอยู่ ไม่เพียงไม่ได้หนีไปแต่กลับหันรับขึ้นไปทางบอดี้การ์ดสองคนนั้น

บอดี้การ์ดสองคนตกใจและโกรธมาก พวกเขาคิดไม่ถึงว่าฉินเทียนจะไม่กลัวตายอย่างนี้

ในเสียงคำรามด้วยความโกรธสองคนก็ลงมือในเวลาเดียวกัน เอามีดสั้นที่แหลมคมสองเล่มแทงมาทางบนตัวของฉินเทียน

สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ที่ตระกูลหม่าจ้างมาในเงินเดือนที่สูง มีดสั้นฟันฝ่าอากาศมีเสียงลมถี่ขึ้นพลังการทำลายล้างเป็นที่น่าตกใจ

ฉินเทียนมองก็ไม่ได้มอง ยกเท้าถีบออกไปแล้ว

เขาออกขาเร็วมากแล้วแทบจะก็คือเงาจางหนึ่ง ลงมือช้าแต่สัมผัสอีกฝ่ายก่อนสองเสียงปึงปังถีบแยกออกเป็นบนท้องของสองหมอนี่

สองหมอนี่ร้องอย่างน่าเวทนาอยู่ บินขึ้นมาแล้ว

แต่พวกเขาไม่ได้โชคดีเหมือนหม่าเทียนหมิงอย่างนั้น

เมื่อกี้หม่าเทียนหมิงคือกระแทกบนกำแพงแต่พวกเขากลับกระแทกหน้าต่างโดยตรง ตกลงไปในน้ำทะเลสาบที่อยู่ด้านนอก

นี่เป็นตึกสูงสิบแปดชั้นนะ！

ร้องเสียงแหลมบุกมาถึงข้างหน้าต่าง มองปรมาจารย์สองคนอยู่เหมือนกับขยะสองอันอย่างนั้น วาดเส้นโค้งที่สวยงามออกมา ตูมล้มตกลงในน้ำแล้ว

ผ่านไปสักพักถึงค่อย ๆ ลอยขึ้นมาแล้ว

เขามองฉินเทียนอยู่อย่างเหลือเชื่อ พูด“นายฆ่าพวกเขาแล้ว？”

“แซ่ฉิน นายรู้ไหมพวกเขาเป็นฐานะอะไร？”

“พวกเขาต่างก็เป็นนักต่อสู้ที่ตระกูลหม่าจ้างมาในเงินเดือนที่สูง！”