บทที่ 455 ให้เกียรติ

เมื่อมองเห็น หวางฮ่าวกำลังจะกระเด็นออกไปด้านนอกประตู

ในตอนนี้เอง มีจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาจากทางด้านนอก

หยางคุน หม่าจินหลงและปีศาจดำที่รวมอยู่ในบอดี้การ์ดสองสาม

ทันใดนั้นก็มองเห็นคนคนหนึ่งกำลังลอยเข้ามาทางตนเอง หยางคุนอุทานออกมาตามสัญชาตญาณ

ด้านหลังเขา ปีศาจดำโยกตัวทันที ใช้ฝ่ามือหมุนวนรอบตัวของหวางฮ่าวครู่หนึ่ง ทำให้เขาตกลงบนพื้นอย่างมั่นคงและปลอดภัย

ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ พละกำลังที่แฝงมากับลูกถีบนั้น ทำให้หวางฮ่าวรู้สึกว่าไส้เกือบจะขาดแล้ว

เมื่อมองเห็นหยางคุน เขาเหมือนกับสุนัขที่ได้เจอเจ้าของ ฟ้องด้วยเสียงที่เศร้ารันทด

“พี่คุน พี่มาได้จังหวะพอดี!”

“ไอ้หมอนี่ที่ชื่อฉินเทียน มันกำเริบอวดดีมากเกินไปแล้วจริงๆ!”

“รีบฆ่ามันซะ!”

“พี่จะต้องฆ่ามัน!”

คนที่ก่อเรื่อง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นฉินเทียน

หยางคุนอึ้งไปครู่หนึ่ง รีบเดินเข้ามาดูข้างใน เมื่อเห็นฉินเทียนพาคนมด้วยสองสามคน กำลังดื่มเหล้าอย่างสบายอกสบายใจ ราวกับว่าไม่ได้เป็นผู้ก่อเรื่อง แต่คือเจ้าของของที่นี่

หนังตาของหยางคุน กระตุกทันทีอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้

“คนแซ่ฉิน คุณจะอวดดีมากเกินไปหน่อยแล้วละมั้ง!”

“กล้าลงมือทำร้ายคนที่นี่ รนหาที่ตายจริงๆ!"

ปีศาจดำ แกมัวรออะไรอยู่? ยังไม่รีบจัดการมันอีก!” หม่าจินหลงตะโกนเสียงดัง

ก่อนหน้านี้ปีศาจดำเคยได้ยินหม่าจินหลงพูดถึงฉินเทียนแล้ว เขาทราบดีว่า ฉินเทียนเป็นยอดฝีมือ

ที่นี่ก็เหมือนกับอาณาเขตของตนเอง เมื่อถูกผู้อื่นรุกราน ปีศาจดำใบหน้าเคร่งขรึม สาวเท้ายาวเดินมุ่งหน้าไปหาฉินเทียน

ตามระยะทางที่ยิ่งเข้าใกล้ฉินเทียนมากยิ่งขึ้น บนร่างกายของเขา นึกไม่ถึงว่าจะมีควันสีดำกลุ่มหนึ่งที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพวยพุ่งออกมา

ราวกับว่าเป็นวิญญาณตนหนึ่งที่ออกมาจากขุมนรก

คนที่อยู่บริเวณรอบๆตกใจกลัวจนรีบหลบ

อู๋ลี่ส่งเสียงร้องอย่างออดอ้อน พุ่งเข้าไปที่ข้างกายของหยางคุน เขาโอบแขนของหยางคุนเอาไว้ จงใจนำร่างกายใกล้ชิดกับหยางคุนแนบแน่น

“พี่คุน โชคดีที่พี่มาแล้ว”

“เมื่อกี้ฉันตกใจจะแย่แล้ว!”

“ฉินเทียนคนนี้อวดดีมากเลย ไม่พูดอะไรสักคำ มาถึงก็ทำร้ายคนเลย”

“วันนี้จะไว้ชีวิตเขาไม่ได้!”

เมื่อเห็นอู๋ลี่ปฏิบัติตัวต่อหยางคุนด้วยความสนิทสนมเช่นนี้ หวางฮ่าวที่อยู่ด้านข้าง ภายในดวงตาปรากฏความอาฆาตแค้นออกมาแวบหนึ่ง

แต่ว่า เขาไม่กล้าล่วงเกินหยางคุน อีกอย่าง เขาตามจีบอู๋ลี่ ก็เพียงแค่อยากจะเล่นสนุกเท่านั้น

เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่จะไม่เคารพต่อหยางคุนแม้แต่นิดเดียว เพื่อผู้หญิงแบบนี้เพียงคนหนึ่ง

หยางคุนมองดูปีศาจดำที่พุ่งไปทางฉินเทียนด้วยกลิ่นอายสังหารที่พวยพุ่ง เขาไม่ได้ห้ามปราม

เขาต้องการสร้างความสัมพันธ์เพื่อหลอกใช้ฉินเทียน แต่ว่า ฉินเทียนประมาทเลินเล่อมากเกินไป ดังนั้น เขาไม่ถือสาที่จะสั่งสอนบทเรียนให้แก่ฉินเทียนสักเล็กน้อย

เมื่อเห็นฉากนี้ หม่าจินหยู่ก็รีบร้อนพุ่งตัวเข้าไป ขวางอยู่ที่ด้านหน้าของปีศาจดำ

เขาเคยได้ยินถึงความเก่งกาจของปีศาจดำ ถ้าหากให้ปีศาจดำลงมือ ฉินเทียนจะต้องตายอย่างแน่นอน

นี่กับที่หวางฮ่าวลงมือเมื่อครู่ เป็นเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“หยางคุน ให้เกียรติผมหน่อย”

“ผมสามารถทำให้ฉินเทียนขอโทษหวางฮ่าว คุณเรียกปีศาจดำกลับไป”

เขาเอ่ยกล่าวอย่างร้อนใจ

ปีศาจดำมองหม่าจินหยู่ด้วยความเย็นชาแวบหนึ่ง หันหลังกลับ มองหยางคุนอย่างขอความคิดเห็น

เพียงแค่หยางคุนพยักหน้า เขาไม่ถือสาที่จะตบคุณชายใหญ่ตระกูลหม่าให้กระเด็น

หยางคุนขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีความประทับใจอะไรต่อหม่าจินหยู่ แต่ว่า ความจริงแล้ว บิดาของหม่าจินหยู่ เป็นอาเขยของเขา

เมื่อเห็นดังนั้น หม่าจินหลงกล่าวด้วยอารมณ์โมโห: “หม่าจินหยู่ พี่มายุ่งอะไรด้วย? รีบหลีกทางไปให้พ้น!”

“คนแซ่ฉินอวดดีเป็นอย่างยิ่ง เขาตายก็เพราะหาเรื่องใส่ตัวเอง!”

หม่าจินหยู่ขมวดคิ้ว กล่าวเสียงขรึม: “จินหลง ฉันรู้ดีว่าฉินเทียนช่วยหลิวชั่นเอาบริษัทกลับคืนไปจากในมือของแก แกไม่พอใจ”

”แต่ว่าแกต้องเข้าใจว่า บริษัทนั้น เดิมทีแกก็ได้มาด้วยวิธีการที่ไม่ถูกต้อง เดิมทีก็ควรจะเอาคืนไป

“ตอนนี้แกยังไม่เข้าใจ ถึงการทำธุรกิจแบบสง่าผ่าเผย การแข่งขันอย่างยุติธรรมใช่ไหม?”

“หุบปาก!”หม่าจินหลงถูกสะกิดโดนแผลเก่า ดวงตาแดงก่ำทันที

เขากัดฟันกล่าว: “หม่าจินหยู่ พี่มันกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา”

“พี่ว่า พี่สมรู้ร่วมคิดกับฉินเทียนพวกเขาใช่หรือไม่?”

“พี่ยังเป็นคนของตระกูลหม่าอยู่หรือเปล่า?”

“ถ้ายังไม่ไสหัวหลบไปอีก ผมจะให้ปีศาจดำจัดการพี่ไปด้วยอีกคน!”