บทที่ 456 การแข่งขันที่ยุติธรรม

มองดูภาพด้านหลังที่เดินออกไปอย่างจนตรอกของหวางฮ่าว ทุกคนในงานต่างก็มองหน้ากันไปมา ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

หยางคุนเพื่อฉินเทียนแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะไล่หวางฮ่าวไปจริงๆ?

ฉินเทียนคนนี้ แท้ที่จริงแล้วมีความสามารถอะไรกันแน่ นึกไม่ถึงว่าแม้แต่หยางคุนยังต้องประจบเอาใจเขา?

พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าราวกับความฝันฉากหนึ่ง

ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจ แต่ว่า พวกเขาเป็นคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ ก็เริ่มประจบเอาใจฉินเทียน

“ฉินเทียน ชื่อนี้ตั้งได้ดี”

“หลังจากนี้เป็นต้นไป ฉันว่าอาณาเขตเมืองหลวงนี้ ไม่มีใครที่จะดูถูกสองคำนี้อีกแล้ว”

“คุณฉิน เมื่อครู่มีการเข้าใจผิดไปอย่างใหญ่โต ฉันขอดื่มให้แก่คุณหนึ่งแก้ว เป็นอย่างไร?” อู๋ลี่ยกแก้วไวน์แดงแก้วหนึ่งขึ้นมา เอ่ยกล่าวอย่างเสแสร้ง

ฉินเทียนวางแก้วเหล้าลง มองหยางคุน กล่าว: “คุณบอกว่าค่ำคืนนี้เป็นงานเลี้ยงบรรยายสรุปการปรึกษาหารือเกี่ยวกับที่ดินหรูอี้”

“ผลสุดท้ายแล้วจะบรรยายสรุปอย่างไร รีบพูดเถอะ”

“เวลาของผมมีจำกัด ไม่อยากจะสิ้นเปลืองอยู่ที่นี่”

ทุกคนตกตะลึงไปอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของอู๋ลี่แข็งทื่อไป

นี่คือครั้งแรกตั้งแต่เธอเกิดมา ที่ถูกคนมองข้าม อีกทั้ง เป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วย

หรือว่า เธอไม่มีเสน่ห์แล้วงั้นหรือ?

ทันใดนั้น สีหน้าของเธอรับไม่ได้อย่างยิ่ง

มีประสบการณ์เมื่อครู่ ทุกคนต่างก็มองไปยังหยางคุน อยากรู้ว่าเขาจะจัดการอย่างไร

อีกทั้ง ทุกคนก็กำลังให้ความสนใจ กับเรื่องที่ดินผืนนั้น

หยางคุนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแจ่มใส: “ประธานฉินพูดจาเปิดเผยตรงไปตรงมาจริงๆ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่พูดอ้อมค้อมแล้ว”

“อย่างที่ทุกท่านทราบ มูลค่าของที่ดินผืนนั้น รวมทั้งความสำคัญเชิงกลยุทธ์ที่แอบแฝงอยู่นั้น สำคัญเป็นอย่างยิ่ง”

“สามารถพูดได้ว่า ใครที่ได้ครอบครองที่ดินผืนนั้น อย่างน้อยที่สุดในอนาคตหลายปีข้างหน้า ก็จะกลายเป็นกังหันของลมของเขตการค้าของเมืองหลวง”

“ผมคิดว่าทุกคนเองต่างก็พยายามอย่างหนัก เตรียมพร้อมที่จะทุ่มสุดตัวแล้วใช่ไหม?”

เขากวาดสายตามองไปรอบๆอย่างช้าๆ มีความยั่วยุและใช้อำนาจคุกคามอยู่บ้าง

คนที่ถูกเขามอง ส่วนมากทราบดีว่ากำลังยากที่จะตีเสมอตระกูลหยาง ต่างก็ก้มหน้าลงไปด้วยความหวาดผวา

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่พูดอะไร อู๋ลี่รีบยิ้มกล่าว: “หากจะกล่าวถึงที่ดินผืนนี้ หากทอดสายตามองไปทั่วทั้งเมืองห้าฮู๋ แม้แต่เจ็ดเมืองทางใต้ ใครจะสู้กับตระกูลหยางได้อีก”

“ตามความคิดของฉัน ที่ดินหรูอี้ จะต้องตกเป็นของพี่คุนอย่างแน่นอน”

“เถ้าแก่ทุกท่าน พวกคุณเห็นด้วยกับความคิดของฉันไหม?”

มีเถ้าแก่บางคน เริ่มพูดคล้อยตามกับอู๋ลี่ ประจบสอพลอตระกูลหยาง

อู๋ลี่กล่าวอย่างลำพองใจ: “ขออภัยที่ฉันพูดตรงๆ ที่ดินผืนนี้ถึงแม้ว่าจะดี แต่ว่าไม่ใช่ใครก็สามารถครอบครองได้ กำลังไม่เพียงพอ พยายามฝืนให้ได้มา เรื่องดีก็อาจจะกลายเป็นเรื่องร้ายก็ได้”

“ฉันขอกล่าวแทนพี่คุนสักประโยค ขอเพียงแค่พวกคุณยินยอมถอยหนึ่งก้าว เจ็ดเมืองทางใต้ โครงการอื่นๆมีเยอะแยะมากมาย”

“พี่คุนจะให้การสนับสนุนบางอย่างกับพวกคุณ ในโครงการอื่นๆ ทุกคนได้ผลประโยชน์ร่วมกัน พวกคุณคิดว่าเป็นอย่างไร?”

อันที่จริงแล้ว คำพูดเหล่านี้หยางคุนพูดออกมาเองตรงๆไม่ได้

เขาใช้ประโยชน์จากสถานะสาวสังคมของอู๋ลี่ ได้มีการเตี๊ยมกับพวกเถ้าแก่เหล่านี้เอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ แต่ว่านี่เป็นการยืนยันต่อหน้าทุกคนเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋ลี่ เถ้าแก่หลายคน ประมาณสองในสาม ต่างพากันแสดงความคิดเห็น ยินดีสนับสนุนตระกูลหยาง

เหลืออีกเพียงหนึ่งในสาม ที่นิ่งเงียบไม่พูดจา ยังไม่ได้ตัดสินใจในตอนสุดท้าย

“คุณฉินมีความคิดเห็นว่าอย่างไร?”เถ้าแก่คนหนึ่งที่มองดูไปก็คือคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย นำประเด็นสนทนาโยนไปให้ฉินเทียนอย่างกะทันหัน

เมื่อครู่ฉินเทียนแสดงออกอย่างไม่ให้เกียรติหยางคุนเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ จะต่อต้านกับหยางคุนต่อหน้าทุกคนหรือไม่?

ถ้าหากต่อต้าน ถ้าอย่างนั้นหนึ่งในสามของเถ้าแก่ที่ไม่กล้าโต้แย้งเหล่านี้ ก็สามารถใช้ฉินเทียนเป็นโล่กำบังได้

ไม่พูดไม่ได้ว่า วงการธุรกิจก็เหมือนกับสนามรบ อยู่ท่ามกลางเจตนาสังหารที่ไร้รูปร่าง