ตอนที่ 532
บทที่ 532 กลับบ้าน
October 21, 2026
“อย่างนั้นเหรอ？อย่างนั้นผมคงบุ่มบ่ามเอง”
“ขออภัย” ได้ยินที่ลิฉุนบอก ฉินเทียนหัวเราะแล้วก็ปล่อยมือ
ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวัง
ข้างนอกลือกันว่า ลิเหลียงเป็นแค่คุณชายทีอ่อนโยน แต่ฉินเทียนไม่เชื่อ
คุณชายที่อ่อนโยน ทำไมถึงวางหมากได้เช่นนี้ อีกอย่าง เขารู้สึกถึงพลังล้ำลึกที่ไม่สามารถคะเนได้จากร่างกายของลิเหลียง
ดังนั้นจึงอดทดสอบเสียหน่อยไม่ได้
แต่ว่า กลับไม่ได้ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ ดูผิวเผินแล้วลิเหลียงเหมือนไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่ด้วยมือจริง ๆ
หรือว่า ตัวเองจะมองผิด？
หรืออีกฝ่ายซ่อนไว้ได้อย่างล้ำลึก？
ลิเหลียงยิ้มจาง ๆ เอ่ยว่า： “คุณฉินเป็นยอดฝีมือสมคำร่ำลือจริง ๆ”
“ถึงผมจะไม่รู้เรื่องการฝึกวรยุทธ แต่คุณฉินไม่ต้องรีบร้อน ไม่นาน คุณต้องได้เห็นยอดฝีมืออีกมากมายแน่”
ฉินเทียนจึงหัวเราะขึ้น
“ผมรอวันนี้มานานแล้ว”
“หวังว่าพอถึงเวลานั้นคุณชายลิจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง”
ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสันติ ดูแล้วเหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนาน
แต่ว่า ได้รู้สถานะของอีกฝ่ายต่อกันแล้ว ระหว่างพูดคุย มีเพียงคนที่รู้เรื่องภายในเท่านั้นที่รู้ว่าคลื่นใต้น้ำปั่นป่วนแค่ไหน
เถียหนิงซวงกำด้ามกระบี่ไว้แน่นตั้งแต่แรก คิดจะชักกระบี่ออกมาอยู่หลายครั้ง
ทว่า เธอถูกออร่าของถงเหรินสยบเอาไว้ เธอรู้ว่า ตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของถงเหริน
อีกทั้ง ลิฉุนไม่รู้อะไรเลย ดูท่าทางฉินเทียนกับลิเหลียง ก็เตรียมปิดบังเธอไว้
ดังนั้น เถียหนิงซวงก็ได้แต่กล้ำกลืนอดทนต่อไป แต่ก็มีความอยากรู้ถาโถมอยู่ในใจ
คนที่อยู่ตรงหน้า เป็นถึงตัวเอกที่จะร่วมรับมือกับฉินเทียนในการประชุมแกนนำรวมพลังเจ็ดเมืองทางใต้！
“พวกคุณรู้จักกันเหรอ？”
“พวกคุณกำลังพูดอะไรกัน？ทำไมฉันไม่เข้าใจเลย” ลิฉุนอดสงสัยไม่ได้
“ไม่มีอะไร”
“พี่สาว รีบขึ้นรถเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน”
“พี่ไม่กลับมานานขนาดนี้ แม้ว่าท่านพ่อจะไม่ว่า แต่ผมดูออกว่าเขาคิดถึงพี่มาก”
การเผชิญกับคำเชื้อเชิญของลิเหลียง ทำให้จิตใจของลิฉุนสั่นไหวไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับค่อย ๆ หายไป
“เขาเกลียดพี่ขนาดนั้น จะคิดถึงพี่ได้ยังไง
“น้องชาย ที่พี่กลับมาครั้งนี้มีธุระต้องทำ เสร็จธุระแล้วก็จะไปทันที”
“นายอย่าไปบอกเขา……”
พูดเสร็จ ก็ทำหน้าขรึมขึ้นรถฉินเทียนไป
ลิเหลียงดูเหมือนไม่แปลกใจต่อปฏิกิริยาของลิฉุน
เขามองฉินเทียนแล้วแสยะยิ้มเอ่ยว่า： “คนแซ่ฉิน ดีกับพี่สาวฉันด้วยนะ”
“ถ้านายกล้าทำร้ายเธอแม้แต่นิดเดียว ฉันสาบานว่าจะทำให้นายต้องเสียใจที่มาเกิดในโลกนี้”
ฉินเทียนแสยะยิ้มเอ่ยว่า： “นายชอบเจี่ยงเถียนเถียนจริงเหรอ？”
สีหน้าลิเหลียงขรึมลง เอ่ยด้วยเสียงเย็นชาว่า： “หมายความว่าอะไร？”
ฉินเทียนขี้เกียจพูดเยอะ แสยะยิ้มแล้วเอ่ยว่า： “ไว้พรุ่งนี้เจอกันก็แล้วกัน”
“ออกรถ”
“ค่ะ！”
เถียหนิงซวงสตาร์ทรถอย่างรวดเร็ว ทะยานจนท้ายปัด พุ่งไปทางด้านนอก
“คุณชาย ขอโทษด้วย”
“ผมไม่สามารถยับยั้งให้คุณหนูใหญ่กลับมาได้สำเร็จ” สีหน้าถงเหรินหวาดกลัว
เห็นลิเหลียงไม่พูดจา เขาก็อดถามอย่างระมัดระวังไม่ได้ว่า： “คุณหนูใหญ่อยู่กับฉินเทียนคงไม่เกิดเรื่องกระมัง？”
“ผมหมายความว่า ฉินเทียนคงไม่ใช้สถานะของคุณหนูใหญ่มาข่มขู่พวกเราหรอกนะ？”
อารมณ์ลิเหลียงเปลี่ยนไป อึมครึมเหมือนเมฆดำปกคลุมทั่วท้องฟ้า