บทที่ 539 เห็นด้วยกับข้อเสนอ

ผ่านไปสองสามนาทีอีก พอดีกับเจี่ยงเส้าทนไม่ไหวแล้ว ต้องการประกาศเวลาเริ่มการประชุมลงคะแนนเสียง

จากปากทางของหุบเขา พนักงานรับผิดชอบเป็นผู้รักษาความปลอดภัยสองคนวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

“คุณชายลิ เจ้าบ้านเจี่ยง ！”

“คุณหนูสองท่านมาแล้ว！”

ที่ห่างไกลมาก พวกเขาก็ร้องเสียงดังอย่างตื่นตระหนก คุกเข่าดังตึ้งเสียงหนึ่งที่ด้านล่างเวที พูดอย่างหวาดกลัว“คุณหนูลิฉุนและคุณหนูเถียนเถียนมาแล้ว”

“พวกหล่อนต้องการเข้ามา พวกเราขวางไม่อยู่”

อะไรนะ？

ได้ยินข่าวนี้เจี่ยงเส้าและลิเหลียงก็ตะลึงแล้วเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน

ในดวงตาของลิเหลียงยิ่งเปิดเผยสีที่เคร่งขรึมออกมา

ที่เขาคิดถึงเป็นเวลาแรกคือลิฉุนมาทำอะไรที่นี่？

เจี่ยงเส้าอยากที่จะพูดอะไร แต่สายไปแล้วเขามองเห็นสองเงาร่างที่สวยมาก จูงมืออยู่เดินมาจากไกล ๆ แล้ว

ก็คือลิฉุนและเจี่ยงเถียนเถียนลูกสาวที่รักของเขานั่นเอง

เขาวิ่งลงเวทีอย่างตื่นเต้น ขึ้นไปรับแล้ว

“เถียนเถียนพวกเธอมาทำอะไรที่นี่？”

“ที่นี่มีทั้งคนดีคนเลวปะปนกัน เดี๋ยวอาจจะมีการปะทุต่อสู้กัน เชื่อคำของพ่อรีบกลับไปเถอะ”

“ฉันให้คนส่งพวกเธอกลับไป”

“เธอวางใจ ความแค้นของเธอพ่อจะแก้แค้นแน่นอน！”

สีหน้าของเจี่ยงเถียนเถียนขาวซีด

หล่อนกัดฟันแล้ว พูดอย่างแน่วแน่“ได้ยินว่าปีศาจนั่นจะมาที่นี่วันนี้……”

“ฉันต้องการมองเห็นเขาตายด้วยตาตัวเอง！”

เจี่ยงเส้าพูดไม่ออก

ลิฉุนจับมือของเจี่ยงเถียนเถียนอยู่ พูดเสียงต่ำว่า“อาเจี่ยงคุณก็ให้พวกเราอยู่ต่อเถอะ”

“ฉันรับรอง พวกเราจะไม่เพิ่มความวุ่นวาย”

เจี่ยงเส้าไม่รู้จะทำยังไง ทำได้เพียงมองไปทางบนเวทีเพื่อขอความคิดเห็น

ลิเหลียงยืนขึ้นมาแล้ว เขาอมยิ้มพยักหน้าพูด“ปีศาจฉินเทียน บาปหนามาก”

“งานประชุมฆ่าปีศาจวันนี้ ทุกคนที่ถูกเขาทำร้ายต่างก็มีสิทธิ์เห็นเขาถูกโทษประหารชีวิตกับตาตัวเอง”

“อาเจี่ยง ให้พวกหล่อนขึ้นมาเถอะ”

“เพิ่มเก้าอี้สองตัวที่ด้านหลังของผม”

เจี่ยงเส้าไม่รู้จะทำยังไง นี่ถึงพาลิฉุนและเจี่ยงเถียนเถียนเดินมาถึงบนเวทีด้วยตัวเองแล้ว

ในดวงตาของผู้หญิงสองคนต่างก็เปิดเผยน้ำตาที่อาฆาตแค้น นั่งลงที่ด้านหลังของลิเหลียงแล้ว

มองเห็นพวกหล่อน หลิวชิงเหยากลับตะลึงเล็กน้อยจากนั้นเงียบไม่พูด เหม่อลอยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อาจจะคือนึกถึงหล่อนกับฉินเทียนเคยมีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ กันมั้ง

เจอหน้าครั้งแรกจากเป่ยเจียงถึงหลงเจียง หล่อนไปลอบฆ่าถูกเปิดโปง……

บางครั้งกระทั่งหล่อนไม่ยอมรับก็ไม่ได้ ฉินเทียนเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากคนหนึ่งจริง ๆ

บนตัวของเขามีของที่ทำให้ผู้หญิงไม่มีวิธีที่จะต่อต้านได้

แม้ว่าหล่อนมีใจอยากที่จะแก้แค้นแต่บางครั้งตื่นจากความฝันหวนนึกถึงอดีต ก็จะอดไม่ได้ที่จู่ ๆ เกิดความคิดที่แปลกประหลาด ถ้าหากฉินเทียนไม่ได้วางยาพิษให้พ่อของหล่อนตาย

ถ้าหากไม่มีความแค้นเหล่านี้ อย่างนั้นหล่อนจะรักฉินเทียนเข้าแล้วหรือเปล่า？

คิดถึงที่นี่ หล่อนจู่ ๆ รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย

ตอนนี้หล่อนได้เป็นภรรยาของคนอื่นแล้ว

พ่อของหล่อน สามีของหล่อนต่างก็ตายในมือของฉินเทียน

หล่อนคิดว่าชาตินี้ก็ไม่มีทางคืนดีกันได้กับฉินเทียน

“เจ้าบ้านเจี่ยง ได้เวลาแล้วล่ะมั้ง เริ่มได้แล้วหรือยัง？” ภายใต้จิตใจที่ว้าวุ่น หล่อนพูดอย่างเย็นชา

เจี่ยงเส้ายิ้มพูด“แม่นางชิงเหยาได้ทนรอไม่ไหวแล้วเหรอ？”

“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นตอนนี้พวกเราก็เริ่มเลยแล้วกัน！”

มีลูกสาวนั่งอยู่ด้านหลัง เจี่ยงเส้าก็ยิ่งมีความฮึกเหิม

เขากล่าวโทษการกระทำความผิดของฉินเทียนก่อนรอบหนึ่งอย่างตื่นเต้น แล้วค่อยกระตุ้นอารมณ์ของทุกคนขึ้นมาอีกครั้ง

จากนั้นพูดว่าฉินเทียนโหดเหี้ยมยังไงยากที่จะต่อกรได้ อยากที่จะฆ่าฉินเทียนเจ็ดเมืองทางใต้จะต้องสามัคคีขึ้นมา

เรื่องเร่งด่วนใกล้มาถึงแล้ว ดังนั้นเลือกตั้งผู้นำที่มีคุณธรรมและมีความสามารถท่านหนึ่งออกมา！

สุดท้ายถึงได้ประกาศกฏกติกาการเลือกตั้ง

ครอบครองสิทธิในการลงคะแนนเสียงสิบเอ็ดคน ในเวลาเดียวกันก็เป็นผู้สมัครรับการเลือกตั้งสิบเอ็ดคน