ตอนที่ 540
บทที่ 540 ประจานต่อหน้า
October 21, 2026
ฟังคำพูดของพวกเขา ในงานก็วุ่นวายขึ้นมาแล้ว
หรือว่าทุกคนไม่ใช่เห็นด้วยเป็นเอกฉันท์ต้องการเลือกลิเหลียงเหรอ？ทำไมสามเมืองนี้กลับเปลี่ยนแปลงกระทันหันแล้ว？
ถึงแม้พวกเขาไม่ได้ประกาศปฏิเสธเลือกตั้งลิเหลียงออกมา แต่เงื่อนไขที่เสนอออกมาคือสงสัยและรังเกลียดลิเหลียง
อีกทั้งพวกเขาพูดเต็มปากให้ลิเหลียงเรียกฉินเทียนออกมาซักถามต่อหน้า มีเพียงฉินเทียนยอมรับพวกเขาถึงยืนยันว่าฉินเทียนเป็นฆาตกร
ฉินเทียนเป็นฆาตกรเรื่องนี้ หรือว่าไม่ใช่เรื่องที่ถูกกำหนดไว้นานแล้วเหรอ？
ทำไมฟังไปแล้ว อยากที่จะพลิกจังหวะคดีบางอย่างล่ะ？
ไม่ได้รอคนอื่นพูด หลิวชิงเหยาทนไม่ไหวก่อนแล้ว
“อาจ้าว อาหวัง พวกคุณนี่คือหมายความว่ายังไง？”
“อย่างอื่นไม่พูด หรือว่าที่จี้ซิงถูกฉินเทียนตีตายด้วยมือของตัวเอง นี่ยังสามารถเป็นเท็จได้เหรอ？”
“พวกคุณ……คงจะไม่กลัวฉินเทียนหรอกใช่ไหม？”
เผชิญหน้ากับท่าทางที่ตื่นเต้นของหลิวชิงเหยา จ้าวจิ่วรี่และหวังเยว่ ต่างมีท่าทางที่ซับซ้อนบางอย่าง
พวกเขาเหมือนเห็นใจ มีคำพูดมากมายแต่ไม่สะดวกพูดออกมาอีก
จ้าวจิ่วรี่ตั้งแต่ไหนมาไม่รู้จะพูดความในใจยังไง เลยหันหน้าเอาความผิดอันนี้โยนให้หวังเยว่แล้ว
หวังเยว่ยิ้มพูดอย่างอึดอัด“นายหญิง ความแค้นของคุณชาย พวกเราจะต้องแก้แค้นแน่นอน”
“แต่ตอนที่มาคุณท่านกำชับแล้ว ระหว่างพวกเรากับฉินเทียนเป็นความแค้นส่วนตัว”
“ปีศาจนั่นที่ฆ่าพวกเส้นทางความคิดเดียวกับเจ็ดเมืองทางใต้ก็คือความแค้นส่วนรวม”
“ตระกูลจี้ใช้ความเมตตาปฏิบัติต่อผู้คนในสังคม จะต้องทำให้ชัดเจนระหว่างส่วนตัวและส่วนรวม”
“คุณวางใจ ไม่ว่าเป็นความแค้นส่วนรวมหรือความแค้นส่วนตัว ถึงสุดท้ายพวกเราต่างก็ต้องแก้แค้นเพียงแต่ต้องแยกแยะชัดเจน”
“ฉันไม่คิดว่านี่มีความแตกต่างอะไร！” หลิวชิงเหยาฮึอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง โกรธจนหันหน้าแล้ว
ถึงแม้ไม่พอใจแต่ก็ไม่พูดอะไรมากอีก
ยังไงฐานะของหล่อนยังคงมีความอึดอัดเล็กน้อย เรื่องนี้หล่อนยังคงต้องฟังคนของตระกูลจี้
เจี่ยงเส้าทนไม่ไหวแล้ว พูดอย่างโมโห“พวกคุณนี่คือตั้งใจสร้างความวุ่นวาย！”
“ตอนนี้คุณชายลิเหลียงได้รับหกคะแนนเสียงแล้ว บวกกับคะแนนเสียงหนึ่งนั่นของตัวเขาเองได้เป็นเจ็ดเสียงแล้ว”
“เอาตามกฏเขาเป็นผู้นำแล้ว ผมถามความคิดเห็นของพวกคุณก็แค่ให้หน้าแก่พวกคุณ”
“ก็คือไม่มีคะแนนเสียงของพวกคุณก็ไม่สำคัญแล้วอย่างสิ้นเชิง！”
เขาพูดถูก คนเหล่านั้นที่สนับสนุนลิเหลียงที่อยู่ข้างบนข้างล่างเวทีทยอยพยักหน้า
หยางหยวนชิ่งยิ้มอย่างเย็นชา พูด“เจ้าบ้านสองสามท่าน ผมเตือนพวกคุณ รับรู้แนวโน้มของยุคสมัยให้คนฉลาดเป็นวีรบุรุษที่โดดเด่น”
“คุณชายลิเหลียงเป็นผู้นำ สำหรับเจ็ดเมืองทางใต้แล้วเป็นเรื่องที่ดีมาก”
“พวกคุณก็คือไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดถึงเพื่อเถ้าแก่เหล่านั้นของเขตพื้นที่บริหารเมืองพวกคุณหน่อยนะ”
คำพูดนี้ก็มีความหมายที่ข่มขู่บ้างเล็กน้อยแล้ว เห็นชัดมากถ้าหากพวกเขาผู้นำสองสามคนนี้ไม่ให้ความร่วมมือ อย่างนั้นเถ้าแก่เหล่านั้นของเขตพื้นที่บริหารเมืองพวกเขาก็จะได้รับการโจมตี
ด้านล่างเวทีเป็นเถ้าแก่เหล่านั้นของเมืองซื่อไห่ เมืองหนานเจียงและเมืองเป่ยเจียงต่างก็เปิดเผยสีที่สงสัยออกมาแล้ว
แต่เพราะเวลาปกติสองสามหัวหน้าตระกูลนี้ต่างก็ปฏิบัติต่อพวกเขาไม่เลว แต่ละเขตพื้นที่บริหารเมืองของตัวเองต่างก็มีชื่อเสียงและบารมีมาก ดังนั้นพวกเขาอดทนอยู่ไม่ได้พูด
เฉินเถิงก็เริ่มเพิ่มแรงกดดัน
เผชิญหน้ากับแรงกดดันแต่ละชนิด หวังเยว่เป็นตัวแทนสามเขตพื้นที่บริหารเมือง ไม่ยอมแพ้แม้แต่นิด
เขาพูดด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม“ผมรู้ สร้างพันธมิตรทางธุรกิจเป็นเรื่องที่ดีและก็เป็นเรื่องใหญ่”
“ก็เพราะเป็นเรื่องที่สำคัญ ดังนั้นถึงควรจะยิ่งระมัดระวังและรอบคอบ”
“ไม่ให้ฆาตกรที่ทำผิดได้รับโทษตายต่อหน้า จะให้ทุกคนมีใจที่ยินยอมได้ยังไง！”
“เลือกผู้นำก่อนหรือกำจัดปีศาจก่อน เรียงลำดับอันนี้ผมคิดว่าทุกคนต่างก็น่าจะแยกแยะชัดเจน！”
“อีกอย่างพวกคุณไม่ต้องใส่ใจสองสามคะแนนเสียงนี้ของพวกเราได้”
“แต่พออย่างนั้นแล้ว พันธมิตรทางธุรกิจของเจ็ดเมืองทางใต้ยังเป็นกลุ่มที่สมบูรณ์ไหม？”
ความหมายก็คือ พวกคุณไม่ใส่ใจพวกเราได้แต่พวกเราก็ไม่ยอมรับผลการเลือกตั้งของพวกคุณได้เหมือนกัน ไม่รับผู้นำของพวกคุณ
คำพูดนี้ก็คือตอบโต้กลับแล้ว
เจี่ยงเส้าโกรธจนตาแดงแล้วอดไม่ได้ที่จะบุกขึ้นไปต่อยหวังเยว่แรง ๆ สักรอบ
แต่เขารู้ถึงแม้หวังเยว่มองไปแล้วร่างกายและจิตใจสมบูรณ์ แต่เป็นปรมาจารย์แน่นอนถ้าหากเขาขึ้นไปจะมีแต่หาเรื่องดูถูกตัวเอง