บทที่ 556 สำนักกิเลน

"ตุ้ม!"

"โอ๊ย......"

เสียงกำหมัดกระทั่งกันสั่งสนั่น พร้อมเสียงร้องโหยหวนของการได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส จนทุกคนแสบแก้วหูไปตามกัน

กลุ่มคนที่หลับตาลงนั้น ต่างคิดว่าฉินเทียนได้ตายไปแล้ว

น้ำตาหลั่งไหลมาจากดวงตาของพวกเขา

มีคนขี้ขลาดบางกลุ่ม ในที่สุดถูกข่มขู่จนสูญเสียความกล้าหาญไป ได้คุกเข่าและโขกหัวลงบนพื้น ร้องตะโกนด้วยเสียงอันสั่นเทาว่า:"คุณชายลิไว้ชีวิตด้วย!"

"พวกเขาทุกคนยินดีที่จะติดตามคุณ!"

"อย่าฆ่าพวกเราเลย!"

หลังจากนั้น ที่นั่นก็เงียบสงัดราวกับความตาย

ทันใดนั้น จี้ซิงก็ร้องตะโกนขึ้นมา

"รีบจับตัวเขาไว้!"

"อย่าให้เขาหนีไปได้!"

ฮือ?

หรือว่าฉินเทียนยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ?

คนที่หลับตากันอยู่ อดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมา และเห็นคนพวกเดียวกันมากมายอยู่รอบตัว ทุกคนต่างอ้าปากค้าง ด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

เหมือนกับที่เห็นอยู่นั้นคือมนุษย์ต่างดาว

จี้ซิงกระโจนเข้าหาคนที่ร่างเต็มไปด้วยเลือด อย่างฉับไวราวกับกระต่าย

คนคนนี้เดินโซเซ และวิ่งหนีไปทางปากทางหุบเขาอย่างทุลักทุเล

จี้ซิงยกเท้าลอยพุ่งเข้าไป ถีบเขาจนกลิ้งตลบอยู่บนพื้น และเตะต่อยอย่างรุนแรง

"นายน้อย ยั้งมือไว้ก่อน!"

"อย่าพึ่งตีจนตายเสียก่อน!"จ้าวจิ่วรี่รีบพุ่งเข้าไปขวางไว้อย่างสุดกำลัง ถึงสามารถทำให้จี้ซิงหยุดลงได้

จี้ซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ และคว้าเสื้อของคนนั้นไว้ แล้วยกเขาขึ้นมา

เห็นเพียงใบหน้าที่ขาวซีดของเขา และคนคนนี้ก็คือ ลิเหลียง

นี่ เป็นไปได้อย่างไร?

ลิเหลียงในเวลานี้ ไม่ได้มีท่าทีดุร้ายเหมือนกับเมื่อครู่แล้ว ร่างกายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

เขาปิดปากแน่น ดูแล้วสุดแสนจะจนตรอก และอ่อนแรงอย่างที่สุด

แต่พอมองฉินเทียนที่ยืนอย่างน่าเกรงขามอยู่บนเวทีอีกครั้ง แสงพระอาทิตย์ดุจแสงแห่งเทพเจ้า ที่อยู่เหนือศีรษะสาดส่องอยู่บนเรือนร่างของเขา

"ฉินเทียนชนะแล้ว!"

"ยินดีด้วยพี่เทียน!"

"พี่เทียนผู้พลานุภาพ!"

วินาทีต่อมา ในที่สุดที่นั่นก็รุกโหมกระหน่ำขึ้นมา ผู้คนตะโกนร้องโหวกเหวก ใบหน้าของทุกคน ล้วนเต็มไปด้วยสีสันแห่งความตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ลิฉุนและเถียหนิงซวงฟื้นขึ้นมาช้าๆ และเมื่อได้เห็นภาพนี้ พวกเขาจึงเผยรอยยิ้มสดใสออกมาอย่างเงียบๆ

ฉินเทียนกะพริบตา เหลือบตามองไปยังเหล่ามือธนู บนผนังภูเขาสูงตระหง่าน และพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า:"พวกนายจงดูให้ดี!"

"เจ้านายของพวกนาย ตกอยู่ในเงื้อมมือของเราแล้ว ใครก็ตามที่กล้ายิงธนู เราก็จะฆ่าเขาก่อน!"

"ยังไม่รีบวางธนูลงอีก!"

เปรียบเสมือนเทพเจ้ากำลังตักเตือนให้รู้ว่าอย่าหลงผิด

สายตาของคนสวมชุดดำเหล่านั้น เต็มไปด้วยความหววดผวา และวางธนูลงตามสัญชาตญาณ

ในเวลานี้เอง ลิเหลียงก็ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ลูกศิษย์ใต้บังคับบัญชาสำนักกิเลนฟังคำสั่ง!"

"ตอนนี้ ฉันขอออกคำสั่งในฐานะเจ้าสำนักให้พวกนาย ยิงธนู!"

"สำนักกิเลนของเรามีเพียงวิญญาณของวีรชนที่เสียชีวิตในสงคราม แต่จะไม่มีเฉลยที่ยอมจำนน!"

"พวกเขากล้าฆ่าฉัน องค์กรจะล้างแค้นแทนฉันเอง!"

"ยังไม่รีบยิงธนูอีก!"

เขาต้องการตายไปพร้อมกับทุกคนจริงๆ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนชุดดำที่วางธนูลงเหล่านั้น ก็จับธนูขึ้นมาอีกครั้งตามสัญชาตญาณ

จิตใจของฉินเทียนหวาดหวั่นขึ้นมา

ถ้าฝั่งนั้นพร้อมใจตายไปด้วยกัน เช่นนั้นวันนี้ต้องเป็นเหตุการณ์ที่น่าเศร้าสลดแน่นอน

ในขณะที่คนชุดดำเหล่านั้นยังลังเลตัดสินใจไม่ได้อยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องตะโกน มาจากข้างหลังของพวกเขา

ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่พุ่งออกมา และกวัดแกว่งดาบในมือฆ่าสังหารมุ่งหน้ามาอย่างดุเดือด