บทที่ 557 ลงคะแนนเสียง

พูดตรงๆ ลิเหลี่ยงและคนอื่นๆ เป็นเพียงสำนักกิเลนเล็กๆ ภายใต้บังคับบังชาของวิหารเทพสังหารเท่านั้น

แค่สำนักกิเลน ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ไปทั่วทั้งเจ็ดเมืองทางใต้ แล้วอย่างนี้ ไม่รู้ว่ายังมีสำนักแยกย่อยไปอีกเท่าไหร่กัน?

แล้วยังมีคนอย่างลิเหลียง ที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่สถานที่ต่างๆ ในสถานะที่ไม่เหมือนกันอีกกี่คน?

แค่ลิเหลียงคนเดียวก็น่าหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้แล้ว แล้วสิบแปดเทพสังหารที่ลิเหลียงกล่าวถึงล่ะ?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในปัจจุบัน สมาชิกของสิบแปดเทพสังหารยังไม่ครบเป็นแน่ และต้องมีตำแหน่งว่างเว้นไว้อย่างแน่นอน

ไม่อย่างนั้น ลิเหลียงคงไม่ฮึกฮึมขนาดนี้ ที่จะสร้างความสำเร็จ และกลายเป็นหนึ่งในสิบแปดเทพสังหารหรอก

แต่ก็ต้องมีเทพสังหารประจำการอยู่แล้วอย่างแน่นอน

เทพสังหารเหล่านี้ จะมีกำลังมหาศาลที่น่าสพรึงกลัวอยู่อีกเท่าไหร่?

ยิ่งคิดยิ่งสยดสยองอย่างที่สุด จนทำให้ขนลุกซู่

เรื่องพวกนี้ มีทางเดียวคือควบคุมลิเหลียงและคนอื่นๆ กลับไป แล้วค่อยๆ สอบสวน

ในที่สุดเฆตก็เปิดออกจนมองเห็นแสงจันทร์สว่างไสว (อุปมาว่าฟ้าหลังฝนสดใสเสมอ) แต่ฉินเทียนกลับเหนื่อยล้าชั่วขณะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และแม้ว่าเมื่อครู่ในช่วงสุดท้ายเขาจะส่งพลังอำนาจที่น่าแกรงขาม จนเอาชนะลิเหลียงได้

แต่อาการบาดเจ็บในร่างกาย ยังไม่หายดี

"เหล่าหม่า นายพาทุกคน ร่วมมือกับคุณชายจี้ ควบคุมคนเหล่านี้"

"โดยเฉพาะลิเหลียงต้องระวังเป็นพิเศษ"

"พวกเรากลับกันเถอะ"

หลังจากที่ฉินเทียนจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ จึงเตรียมที่จะลงจากเวที

ตอนนี้เขาแค่อยากจะกลับไปเร็วๆ เพื่อจัดการเรื่องต่อจากนี้ให้เสร็จ กลับหลงเจี่ยง ไปโอบกอดซูซู และนอนสามวันสามคืนในเมืองชนบทที่อ่อนโยน

"เดี๋ยวก่อน!"

ใครจะรู้ว่า จี้ซิงกลับเหนี่ยวรั้งเขาไว้

"พี่เทียน ยังมีเรื่องสำคัญที่ยังทำไม่เสร็จเลย นี่พี่ต้องการจะกลับแล้วเหรอ?"

"อย่าพึ่งลงจากเวทีนะ!"

ฮืม?

ฉินเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง และพูดว่า:"ยังมีเรื่องอะไรอีก?"

รอยยิ้มมีเจ้าเล่ห์ปรากฎอยู่บนใบหน้าของจี้ซิง

ไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้น อานกั๋ว หลินหลง จ้าวเทียนเผิง ที่อยู่ข้างๆ ต่างแสดงอาการที่เหมือนกัน

ซึ่งส่งสายตาที่มีเล่ห์นัยมองไปที่เขา

ฉินเทียนถูกเพ่งมองจนขนลุก ราวกับเฆตมหอกที่ตกลงมา

"พวกนายเป็นอะไรกัน?"

"ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ บาดเจ็บเล็กน้อย กลับไปปรับสภาพสักพักก็ดีแล้ว......"

"สู้มานานขนาดนี้ ทุกคนต่างเหนื่อยกันแล้ว รีบกลับไปพักเถอะ!"

พูดจบ พลางจะลงจากเวทีอีกครั้ง ซึ่งเขาคิดว่าทุกคน ต้องการการจะจัดพิธีเฉลิมฉลองอะไรสักอย่างให้กับตนเอง

สิ่งนี้สำหรับเขาแล้ว ไม่มีความสำคัญอะไรเลย

เขาทำเรื่องต่างๆ ด้วยด้วยเจานาของหัวใจ แต่ไม่ใช่เพื่อให้ได้มาซึ่งเกียรติยศ

"อย่าขยับ!" จี้ซิงตะโกนเสียงดังลั่นอย่างสุขุม เขากระแอมเล็กน้อย โดยจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและปรับสภาพให้ดูดีเหมาะสม

จากนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที และเดินขึ้นเวทีไปทีละก้าวทีละกล้าว

แล้วมองไปยังฉินเทียน ด้วยสายตาร้อนแรง และเดินใกล้เขามาทีละก้าวทีละก้าว

ฉินเทียนรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว

"นายจะทำอะไร?"

"ฉันไม่เอาการกอด! รีบออกไป!"

"คือ ฉันสัญญาว่าจะไปร่วมงานแต่งงานของนายแล้วนิ?"

ทำไมรู้สึกว่าท่าทางแบบนี้ของจี้ซิง คือต้องการที่จะกอดเขา และตามด้วยจูบที่เร่าร้อน

เขาถอยไปเรื่อยๆ จนถึงขอบเวทีซวนหยวน และถอยไปมากกว่านี้ก็จะตกลงไปแล้ว

ในที่สุดจี้ซิงก็หยุดการก้าวเดิน

เขาโค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างสูง และตะโกนพูดว่า:"ขอบคุณพี่เทียนอย่างสุดซึ้งที่ปกป้องพวกพ้อง และปราบปีศาจจนพ่ายแพ้ไป"

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตระกูลจี้จะยกย่องและเคารพพี่เทียน!"

"ฉันจี้ซิงในนามตัวแทนของตระกูลจี้ ลงคะแนนหนึ่งเสียงสนับสนุนพี่เทียนเป็นผู้นำใหญ่แห่งเจ็ดเมืองทางใต้!"

อะไรนะ?

ฉืนเทียนตกตะลึง เขาคิดไม่ถึงว่าจี้ซิงจะแสดงท่าทีแบบนี้ต่อหน้าทุกคน