บทที่ 577 ผิดปกติ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

เมื่อได้สติกลับมา สีหน้าคนของหมาป่าเดียวดายก็เปลี่ยนไปอย่างมาก แล้วจะไล่ตามเข้าไป

เพียงแต่ เมื่อเห็นรถland cruiserจอดลงริมทะเลสาบจากที่ไกลๆ และกัปตันเหลิ่งเฟิงของพวกเขา ที่เดิมทีตกปลาอยู่ริมทะเลสาบ เวลานี้ได้วางคันเบ็ดลง แล้วเข้าไปต้อนรับ

พวกเขาจึงไม่ได้เคลื่อนไหว

มีกัปตันอยู่ ไม่จำเป็นต้องใช้พวกเขา

ไม่เพียงแต่เหลิ่งเฟิง ในศาลที่อยู่ไม่ไกล หลินเซวี่ยและหม่าเซวี่ยสองคนนี้ กำลังเลือกผักกันอยู่

เมื่อเห็นฉินเทียนลงมาจากรถ พวกเธอจึงรีบวางผักที่อยู่ในมือ และวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"พี่ใหญ่ ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!"

"คุณรีบไปดูเร็วเข้า ฉันตกปลาได้หลายตัวเลย!" เหลิ่งเฟิงตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

ฉินเทียนมีสีหน้าเคร่งขรึม แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า: "ใครให้คุณมาตกปลาของฉัน?"

เหลิ่งเฟิง: "......."

ฉินเทียนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า: "อยากกินมากนักทำไมไม่ออกไปซื้อข้างนอกล่ะ?"

"ปลาที่นี่ ต้องเหลือเอาไว้ให้ภรรยาของฉันกิน!"

เหลิ่งเฟิงหน้าเจื่อน: "พี่ใหญ่ คุณฟังฉันพูดก่อน——"

"เฮ้อ!" หลินเซวี่ยที่วิ่งเข้ามาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า: "พี่เทียน คุณเห็นคนรักดีกว่าเพื่อนไปไหม?"

"รู้ว่าคุณรักภรรยามาก วางในเถอะ ปลาของคุณ พวกเราไม่กล้ากินหรอก"

"ที่เหลิ่งเฟิงตกปลา ก็เพื่อเอามาให้ประธานซูกิน"

เหลิ่งเฟิงรีบกล่าวว่า: "ใช่ครับ!"

"ช่วงนี้คุณหญิงคล้ายกับว่าเบื่ออาหาร ที่ฉันมาตกปลา ก็เพื่อจะเปลี่ยนรสชาติให้เธอ"

ฉินเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

"นับว่าคุณยังมีคุณธรรมอยู่บ้าง"

ชำเลืองมองคฤหาสน์ที่เงียบสงบเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวอย่างรู้สึกเป็นทุกข์ว่า: "คุณหญิงอยู่บ้านใช่ไหม?"

"เธอ เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

ได้ยินคำพูดนี้ เหลิ่งเฟิงก็แสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาเกาศีรษะ แล้วกล่าวว่า: "พี่ใหญ่ ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน"

"ได้ยินหลินเซวี่ยบอกว่า——"

"คุณหญิงไม่ได้เป็นอะไร คุณอย่าพูดมั่วๆ!" เหมือนกับว่าหลินเซวี่นกลัวเหลิ่งเฟิงจะหลุดปาก จึงรีบถลึงตาใส่เขา

ยิ่งนางทำเช่นนี้ ฉินเทียนก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเรื่องอะไรบางอย่าง

จะต้องเกิดเรื่องอะไรอย่างแน่นอน!

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงอีกครั้ง

หม่าเซวี่ยกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "พี่สาวคงจะคิดถึงพี่ชายน่ะ ตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย"

"พี่ชาย คุณรีบเข้าไปดูเธอเถอะ"

ฉินเทียนตอบรับคำหนึ่ง และรีบเดินไปยังคฤหาสน์ที่เขาและซูซูอยู่

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ในห้องรับแขกที่กว้างขวาง แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านหน้าต่าง ลงมากระทบพื้น

ค่อนข้างเงียบสงัด

ภายในห้อง ยังคงเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นเรือนร่างของซูซู

ฉินเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อสงบจิตสงบใจได้แล้ว จึงรีบเดินขึ้นไปชั้นบน

ประตูห้องแง้มอยู่ หลังจากฉินเทียนเข้าไปอย่างเงียบๆ ก็พบว่าม่านหนาถูกดึงปิดเอาไว้ ภายใต้ความมืดสลัว คาดไม่ถึงว่าซูซูจะยังคงนอนอยู่บนเตียง

เส้นผมอันดำขลับกระจัดกระจาย แขนอันงดงามราวกับรากบัวยื่นออกมาด้านนอก ใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ลมหายใจสม่ำเสมอ คาดไม่ถึงว่า ยังหลับอยู่จริงๆ

ฉินเทียนมีสีหน้างุนงง

นี่มันกี่โมงแล้ว?

ถึงแม้จะเป็นวันหยุด แต่ก็ไม่ถึงกับต้องนอนถึงป่านนี้ไม่ใช่เหรอ?

ไม่สบายหรือเปล่า?

แต่เมื่อเห็นสีหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดแล้ว ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เหมือนกับคนป่วย

ไม่ว่าอย่างไร เพียงแค่คนไม่เป็นอะไร เช่นนั้นเรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีปัญหา

ฉินเทียนอดคิดไม่ได้ว่า อาจจะเป็นเพราะภรรยาคิดถึงเขาจริงๆ แต่ก็เกรงใจที่จะเอ่ยปาก ฉะนั้นจึงเหมือนกับที่หลิวชิงบอกว่า มักจะใจลอยอยู่บ่อยๆ

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาก็รู้สึกฮึกเหิมอย่างไม่สามารถระงับอารมณ์ได้

จึงถอดรองเท้าออก เดินเข้าไปเบาๆ แล้วนอนเอนกายลงข้างๆ แล้วโอบกอดซูซูเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง

ซูซูขยับเล็กน้อย พูดอย่างไม่ชัดเจนในขณะหลับว่า"สามี" อยู่ในอ้อมกอดของเขา คล้ายกับว่ารู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก

"อื้อ คิดถึงสามีแล้วใช่ไหม"

"สามีก็คิดถึงคุณเหมือนกัน"

ร่างกายอันบอบบางอยู่ในอ้อมกอด ฉินเทียนจึงรู้สึกเหมือนคลื่นอารมณ์ซัดสาด เขาจึงจูบลงไปที่ริมฝีปากอันแดงระเรื่อเบาๆ

"อืม......" เสียงไม่ชัดเจนของซูซู ในที่สุดก็สังเกตถึงบางอย่าง จึงลืมตาขึ้นมา