บทที่ 579 สารภาพ

"คุณมาได้อย่างไร?"

"มือของคุณเลือดออกแล้ว!"

เมื่อซูซูตอบสนองกลับมา ก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดใจ และรีบไปหยิบม้วนผ้าก๊อซออกมาจากในลิ้นชัก รวมทั้งแอลกอฮอล์ด้วย

เธอทายาฆ่าเชื้อให้ฉินเทียนอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นก็ใช้ผ้าก๊อซพันแผล

แล้วพูดเบาๆ ว่า: "หลินเซวี่ยเป็นคนพาคุณมาใช่ไหม?"

"พวกคุณคงไม่ได้คิดว่า ฉันกำลังมีชู้ใช่ไหม?"

"คุณดูตื่นตระหนก......เจ็บหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นในดวงตาของภรรยาแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ฉินเทียนก็ยิ้มเจื่อนๆ

เวลานี้สมองมีสติสุขุมเยือกเย็น แต่ก็ไม่ชัดเจน คล้ายกับว่าไม่มีความรู้สึก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

ซูซูจ้องมองเขา แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "ในเมื่อคุณมาแล้ว เช่นนั้นก็จะอธิบายกับคุณให้ชัดเจน"

"ไม่ว่าอย่างไร เหวินเฉิงก็เป็นน้องชายของฉัน ตั้งแต่เด็กฉันก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนน้องชายแท้ๆ"

"ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยทำเรื่องผิดพลาดมามากมาย เพียงแต่นั่นก็คือในอดีต ฉันเชื่อว่าในอนาคตเขาจะต้องเปลี่ยนแปลง"

"หลังจากที่เขากลับไปยังบ้านเกิดในชนบทกับคุณปู่ของพวกเขา ก็มีชีวิตที่แย่มาก คุณปู่ก็ป่วยด้วย

"เหวินเฉิงทำการค้าขายก็ถูกคนหลอก ไม่มีทางเลือกจริงๆ จึงมาหาฉัน"

"ฉันรู้ว่า ตอนนี้คุณกำลังมีอิทธิพลอย่างมาก ในเมืองหลวงนี้ล้วนเป็นคนของคุณ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะพูดมาก ฉะนั้นจึงพาเขามาซ่อนไว้ที่นี่"

"ไม่คาดคิดว่า ฉันยังประเมินคุณต่ำเกินไป เพิ่งจะกลับมา ก็สามารถมาพบได้แล้ว"

"ตอนนี้ฉันอยากให้เหวินเฉิงอยู่ที่นี่ คุณคิดว่าอย่างไร?"

ได้ฟังภรรยาพูดจ้อ ฉินเทียนก็ทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ

เหมือนกับว่า ลูกชายผู้โง่เขลาของเจ้าของบ้าน ยากกว่าจะได้แต่งงานกับภรรยาที่ล้ำค่าคนหนึ่ง แล้วในความฝัน ภรรยาคนนี้ก็หายไป

เมื่อตื่นจากความฝัน ที่แท้ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นการประสาทหลอนไปเอง

ภรรยายังคงเป็นภรรยาผู้น่ารักคนนั้น

ซูซูรวมทั้งครอบครัวนี้ สำหรับฉินเทียนแล้ว สำคัญอย่างมากจริงๆ

"เหวินเฉิง คุณไม่ต้องกลัวนะ"

"มีอะไรอยากจะพูด ก็พูดออกมาได้เลย" ซูซูเห็นว่าฉินเทียนไม่พูดจา จึงทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ ดึงมือของเขาไปพลาง แล้วพูดกับซูเหวิงเฉิงไปพลาง

ซูเหวินเฉิงซ่อนตัวอยู่ในมุม ตัวสั่นงันงกมาโดยตลอด

เมื่อครู่นี้ตอนที่ฉินเทียนชกประตูเข้ามา เขารู้สึกคล้ายกับว่าชกเข้ามาที่ตนเอง ร่างกายของเขา ถูกเจาะจนทะลุ

รูปร่างที่ผ่ายผอมอยู่แล้ว ถูกห่ออยู่ภายใต้เสื้อสูทขนาดใหญ่ มองดูแล้วค่อนข้างน่าสงสาร

บนใบหน้าได้สูญเสียท่าทางอันสง่างามของคุณชายผู้อยู่ดีกินดีในอดีตไปแล้ว หนวดเคราที่เป็นตอ ผิวหนังอันหยาบกร้าน ทุกอย่างแสดงให้เห็นว่า ช่วงนี้เขามีชีวิตที่ไม่ดีอย่างมาก

ได้ยินตำพูดของซูซูแล้ว เขาก็กัดฟัน แล้วคุกเข่าลงทันที

แล้วกล่าวด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวว่า: "พี่เขย ฉันสำนึกผิดแล้ว!"

"ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันมันหน้ามืดตามัว!"

"ฉันมันไม่เอาไหน!"

เขาพูดไปพลาง ตบหน้าตัวเองไปพลาง

"ฉันรู้ว่าพี่เขยไม่ชอบฉัน ไม่เป็นไป ฉันจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

"และต่อไปฉันจะไม่เหยียบเข้ามาในเมืองหลงเจียงอีกตลอดกาล!"

"ฉันขอร้องเพียงแค่ คุณอย่าลงโทษพี่สาวของฉันเลยนะ"

"เธอเพียงแค่มีจิตใจเมตตากรุณา......" เขาพูดพลาง หลั่งน้ำตาออกมา

สามารถมองออกว่า คนไม่เอาไหนในอดีตคนนี้ มีมโนธรรมขึ้นในใจแล้วจริงๆ เมื่อเอ่ยถึงซูซู ก็แสดงความเป็นห่วงจากก้นบึ้งของหัวใจ

ที่แท้ซูซูก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา เขายังมีพี่สาวแท้ๆ คนหนึ่ง คือซูหนาน

แต่จะพูดไปแล้ว ซูหนานก็เอาใจใส่ต่อเขา น้อยกว่าซูซูมากนัก

ประกอบเริ่มแรกที่ซูเหวินเฉิงร่ำรวย ก็ได้ทำงานอยู่ที่บริษัทของหยางยู่หลัน หยางยู่หลันก็เลี้ยงดูเขาเหมือนกับลูกชายแท้ๆ

มิหนำซ้ำ ตอนนี้ซูหนานได้ตายไปแล้ว ซูเหวินเฉิงก็ได้ผ่านชีวิตอันตกอับในชนบท ในที่สุดก็เข้าใจถึงซูซูและหยางยู่หลัน ว่าบุญคุณที่มีต่อเขาก่อนหน้านี้ มันมีค่าเพียงใด

ตอนนี้เขาได้ตัดสินใจแล้วว่า จะเห็นว่าซูซูเป็นเหมือนพี่สาวแท้ๆ

ซูซูดึงมือของฉินเทียนเอาไว้แน่น ประการหนึ่ง ก็เพราะรับรู้ได้ว่าฉินเทียนแคร์ตนเองมากขนาดไหน เธอจึงรู้สึกสะเทือนใจ และต้องการปลอบโยนฉินเทียนสักเล็กน้อย

เหตุผลอีกประการหนึ่ง ก็คือกลัวว่าด้วยความโกรธของฉินเทียน แล้วจะลงมือกับซูเหวินเฉิง

ผู้ชายคนนี้ ชกประตูนิรภัยด้วยหมัดเดียว นี่มันสัตว์ร้ายชัดๆ!

"คุณรีบพูดออกมาสักคำสิ!" ซูซูโกรธเคืองเล็กน้อย