ตอนที่ 607
บทที่ 607 ความทุกข์ทรมานที่ไม่สามารถบรรยายได้
October 21, 2026
ไม่ได้เจอกันมาหลายปี เจียวเหลียงดูเหมือนจะทำได้ดีกว่าแต่ก่อนแล้ว
ยิ่งกว่านั้น ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันกับฮันหลิงล่ะ ?
หูเฟยมองว่าฮันหลิงเป็นสมบัติล้ำค่า เขาจะยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ?
หรือว่า______
เมื่อคิดอะไรได้บางอย่าง สีหน้าของฉินเทียน ก็เข้มขรึมลงอย่างมาก
หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเทียนแล้ว ฮันหลิงดูเหมือนจะมีคำพูดนับพัน แต่ก็มีความทุกข์ทรมานที่ไม่สามารถพูดได้
เธอพูดอย่างโดดเดี่ยว “หลายปีมานี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ”
“ฉินเทียน ตแนนี้ฉันไม่ได้อยู่กับหูเฟยแล้ว ”
“ถ้ามีโอกาส ฉันจะบอกคุณอย่างละเอียดอีกครั้ง ”
หัวใจของฉินเทียนถูกกัดเล็กน้อย เขาจ้องมองฮันหลิงและพูดด้วยดวงตาสีแดง “หูเฟยเขา เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขาใช่ไหม ? ”
รอบดวงตาของฮันหลิงเป็นสีแดง เธอกัดฟันเงียบ
เจียวเหลียงเอาแขนโอบไหล่ฮันหลิง กดร่างอันบอบบางของเธอแนบชิดเขา และพูดอย่างภาคภูมิใจ “คุณฉิน คุณแปลกใจมากเหรอ ? ”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะบอกคุณ ”
“พี่ชายที่แสนดีของคุณคนนั้น ครอบครัวล้มละลาย และทั้งครอบครัวเสียชีวิตในเปลวเพลิง”
“ตอนนี้ ฮันหลิงเป็นแฟนสาวของฉันเจียวเหลียงคนนี้แล้ว ! ”
“ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราจะแต่งงานกันหลังจากที่กลับไป ฉินเทียน เราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน คุณอยากมาร่วมงานแต่งงานของเราไหม ? ”
“นายพูดว่าอะไรน่ะ ? “หัวใจของฉินเทียนสั่นสะท้าน เขาจ้องมองไปที่ฮันหลิง และพึมพำ “สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงเหรอ ? ”
“หูเฟยเขา——”
ฮันหลิงพยักหน้าทั้งน้ำตา และพูดด้วยเสียงสะอื้น “เรื่องมันผ่านมาแล้ว คุณก็อย่าถามอีกเลย”
“ฉันดีใจมากที่ยังได้พบคุณ ถ้ามีโอกาส ไว้คุยกันใหม่คราวหน้า ! ”
เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเธออยู่เหนือการควบคุม เธอปิดปากหันหลังกลับและวิ่งหนีไป
“อย่ารีบสิที่รัก ! ”
เจียวเหลียงใช้แรงโอบไหล่ของฮันหลิง และพูดอย่างมีชัยว่า “เจอเพื่อนร่วมชั้นเก่า เราควรจะพูดคุยกันมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ ?”
“ยิ่งไปกว่านั้นในต่างประเทศ เราก็ถือได้ว่าเขาเป็นคนรู้จักเก่าจากที่อื่น ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะเลี้ยงเอง เรามาทานอาหารเย็นด้วยกันเถอะ ”
“เฮ้ อยากกินอะไร บอกฉันมาสิ ? ”
เขายิ้มราวกับสุนัขที่ดุร้าย
และร่างกายอันบอบบางของฮันหลิง ก็แหลกสลายอยู่ใต้วงแขนของเขา ดูไปแล้วมันน่าเห็นใจเป็นอย่างมาก
ฉากนี้ กระตุ้นสายตาของฉินเทียน
ในขณะนี้ เขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจ มีแต่ความโกรธ
นี่คือฮันหลิงเหรอ ?
นี่หรือคือผู้หญิงที่เพื่อนของเขาดูแลราวกับสมบัติล้ำค่าเหรอ ?
ทำไมถึงอยู่กับสุนัขที่ดุร้ายเช่นนี้ ? และ ยังให้เขากอด ?
ฮันหลิงอยากจะร้องไห้ เธอพูดขอร้องเสียงเบา “ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย……ได้โปรด ปล่อยฉันไปได้ไหม ? ”
“ฉันอยากกลับโรงแรม ! ”
ในที่สุดเจียวเหลียงก็มีโอกาสเชิดหน้าชูตา เขาจะปล่อยมันไปได้อย่างไร
เขากระซิบข้างหูฮันหลิง“คุณลืมจุดประสงค์ที่พวกเรามาที่นี่แล้วหรือ ? ”
“ถ้าฉันจำไม่ผิด ตระกูลฮันของพวกคุณ ยังคงรอการบรรเทาทุกข์จากตระกูลเจียวของเราอยู่ใช่ไหม ? ”
“ดังนั้น ผมแนะนำให้คุณมีเหตุผลมากขึ้น และร่วมมือกับผมดี ๆ ”
“มิฉะนั้นคุณจะต้องรับผลที่จะตามมาทั้งหมด ”
เสียงของเขาเย็นชา แต่รอยยิ้มของเขาสดใส ทำตัวสนิทสนม ดูเหมือนคู่รักร้อนแรงที่กำลังกัดหูหยอกล้อกันอยู่
หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฮันหลิงก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
เธอมองไปที่ฉินเทียน กัดฟัน ฝืนยิ้มและพูดด้วยเสียงเบาว่า “ฉินเทียน ไม่เจอกันนาน”
“คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ……”
ฉินเทียนมืดมนราวน้ำลึก มีเลือดไหลออกมาจากดวงตาของเขา เขากัดฟันพูด “บอกฉันมา เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของหูเฟย ”
ฮันหลิงกัดฟัน ทันใดนั้นสีหน้าของเธอหม่นหมองลง
เธอพูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่รู้”
“ฉันและเขาได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ฉันมีชีวิตใหม่แล้ว และไม่อยากได้ยินชื่อนี้อีกแล้ว”
“นอกจากนี้ ฉันหวังว่าคุณจะสามารถรับรู้สถานการณ์และเลิกยุ่งเกี่ยวได้แล้ว ”