บทที่ 617 ฐานที่มั่น

เมื่อเผชิญหน้ากับคัตสึมูระ โยตะที่เย่อหยิ่ง ฉินเทียนดูผ่อนคลายราวกับสายลมอ่อน เขาดื่มไวน์แดงเข้าไปอึกหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเย้ยหยันว่า "ฉันรู้ ว่าธุรกิจในญี่ปุ่นของพวกนายตอนนี้อยู่ในสภาพที่อยู่ภายใต้แรงกดดันที่มากมายแค่ไหน"

"ดังนั้นฉันก็อยากที่จะแนะนำนายสักหน่อย ว่าควรเตรียมจดหมายแนะนำตัวไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ หลังจากที่พรุ่งนี้โดนไล่ออกแล้ว จะได้ไม่รับมือไม่ทัน"

อะไรนะ? ทันทีที่ได้ยินคำนี้ ก็เกิดความโกลาหลมากยิ่งขึ้น

นี่ มันจะพูดดังเกินไปแล้วหรือเปล่า? ช่างหลงระเริงอย่างไร้ขอบเขตเสียจริงๆ!

คัตสึมูระ โยตะเกรี้ยวกราดไปแล้ว

เขาขบฟันแน่น แล้วกล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า "แกรู้ไหมว่าฉันมีความสัมพันธ์กับผู้จัดการทั่วไปอย่างไร?"

"ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าข่มขู่ว่าจะไล่ฉันออก ช่างเพ้อเจ้อจริงๆ!"

"สกุลฉิน แกกล้าที่จะเดิมพันกับฉันไหมล่ะ?"

"ถ้าหากว่าพรุ่งนี้แกยังไล่ฉันออกไม่ได้ แกต้องคุกเข่าแล้วมาเป็นทาสหมาให้กับฉัน!"

ฉินเทียนกล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยาม "แกถือว่าตัวเองเป็นไอ้ลูกหมาอะไรกัน คู่ควรที่จะมาเดิมพันกับฉันอย่างนั้นเหรอ"

"เฉินเสี่ยวอี้ ที่นี่ไม่ต้อนรับคนประเภทนี้ ไล่พวกมันออกไปให้พ้นหน้าฉัน!"

"ครับ!" เฉินเสี่ยวอี้ที่พึ่งจะรับตำแหน่งเจ้านาย เขาอยากจะสะบัดความน่าเกรงขามจะแย่อยู่แล้ว เขาตะโกนเสียงดังขึ้น "เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยล่ะ?"

"ไอ้เจ้าหมอนี่ไม่รู้จักชั่วดี ไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อกี้จะไม่มีมารยาทกับเถ้าแก่ของพวกเรา รีบไล่เขาออกไปซะ!"

"จำคำของฉันไว้ หลังจากนี้ที่ของพวกเรา หากเขากล้าเหยียบเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าว ก็หักขาของเขาทิ้งซะ!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านั้นเพื่อแสดงถึงความจงรักภักดี ทุกคนต่างก็พากันดึงอาวุธออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่เขา

"คุณโยตะ รีบไปเถอะครับ!"

"เมื่อตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ก็ต้องยอมถอยจะได้ไม่เป็นเบี้ยล่าง!"

เจียวเหลียงลากคัตสึมูระ โยตะออกไป แล้วมองไปที่ฮันหลิง แล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "นังผู้หญิงสารเลว ยังไม่รีบตามฉันมาอีก!"

"เมื่อครู่นี้คุณโยตะดื่มเหล้าไปเพียงแค่นิดหน่อยเท่านั้น ทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อย"

"เพียงแค่พรุ่งนี้เซ็นสัญญาเรียบร้อย พวกเราก็สามารถที่จะกลับประเทศได้แล้ว"

"เธอไม่สามารถที่จะทรยศฉันได้ จะติดตามฉินเทียนอย่างนั้นเหรอ?"

"เธอรู้ไหมว่าผลที่ตามมาคืออะไร!"

ใบหน้าของฮันหลิงดูสับสน สำหรับฉินเทียนแล้วเหมือนว่าจะเป็นเรื่องล้อเล่น การที่ใจกล้าโยนร้อยล้านเหรียญสหรัฐซื้อห้องบอลรูมห้องหนึ่ง เธอมองมันไม่ออกจริงๆ

ในความทรงจำ ฉินเทียนดูเป็นมิตรและไม่เป็นจุดสนใจ ไม่ใช่คนคุยโวโอ้อวดเช่นนี้เลย

อยู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าฉินเทียนแปลกประหลาดไปอย่างมาก

ฉินเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "ฮันหลิง เชื่อฉันสิ ไม่ว่าเธอจะเจอปัญหาอะไร ฉันก็สามารถช่วยเธอแก้ไขปัญหาได้"

"นอกจากนี้ ฉันหวังว่าเธอจะเอาเรื่องของครอบครัวหูเฟยมาบอกฉัน"

"หูเฟยเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน ฉันไม่สามารถให้ครอบครัวของพวกเขาต้องตายเปล่าได้!"

เดิมทีแล้วฮันหลิงยังคงลังเลอยู่ ว่าอยากที่จะอยู่ต่อหรือไม่ เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเทียน เธอก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดได้แล้ว

“ฉินเทียน หยุดได้แล้ว!”

"เรื่องของฉัน รวมไปถึงเรื่องครอบครัวของหูเฟย มันต่างก็ไม่ใช่เรื่องที่นายจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้"

"เห็นว่านายอยู่ญี่ปุ่นแล้วพัฒนาได้ไม่เลวเลย ฉันก็วางใจแล้ว"

"สัญญากับฉันสิ หลังจากนี้ก็อยู่ที่นี่ดีๆ เถอะ ไม่ต้องกลับประเทศแล้ว แล้วก็อย่าได้เข้าไปขุดคุ้ยเรื่องของตระกูลหูอย่างเด็ดขาด!"

พูดจบ เธอก็หันหลังแล้ววิ่งออกไป

ฉินเทียนไม่คิดเลยว่าฮันหลิงจะเข้าใจตัวเองผิดได้มากเช่นนี้ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เจียวเหลียงกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า "ไอ้หนู แกเห็นแล้วใช่ไหม?"

"แกก็เป็นแค่จิ้งจอกที่แอบอ้างบารมีของเสือ อยู่ที่นี่ดูน่าเกรงขาม แกกล้าที่จะกลับไปซีเป่ยหรือเปล่าล่ะ?"

"เรื่องที่ซีเป่ย ตอนนี้ทุกคนเชื่อฟังตระกูลของพวกฉัน!"

"แล้วพวกเรามาคอยดูกัน!"

หลังจากที่เรื่องวุ่นวายได้พัดผ่านไป สภาพของห้องบอลรูมก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เนื่องจากว่าผู้ชมทุกคนได้เครื่องดื่มฟรี ทุกคนต่างก็ดื่มเหล้าและเล่นทายนับนิ้วกัน บรรยากาศดำเนินไปอย่างดุเดือดมากยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นฉินเทียนนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง ด้วยท่าทางที่ดูอ้างว้าง เฉินเสี่ยวอี้จึงกล่าวกับเขาด้วยความเป็นห่วงว่า "พี่เทียน ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักดีชั่ว ในเมื่อเธอไม่เชื่อใจพี่ ผมรู้สึกว่า พี่ก็ไม่จำเป็นต้องเสียใจเพื่อผู้หญิงแบบนั้น..."

"เช่นนั้น พวกเรามาดื่มเหล้ากันเถอะ"