บทที่ 879 ไก่ตุ๋นเห็ด

ฉินเทียนยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นบนสุดในอาคารเล็ก และจ้องมองไกลออกไปยังประตูทางของอุทยานมังกร

ระยะหว่างจากตรงนี้ไปภุงประตู ถึงแม้จะห่างกันมากกว่าพันเมตร แต่ด้วยความสามารถในการมองเห็นของเขา ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงเล็กน้อยใด ก็ไม่อาจเล็ดรอดสายตาของเขาไปได้

เขาสามารถมองเห็น เหลิ่งเฟิงนำทีมด้วยตัวเอง คนของทีมหมาป่าเดียวดาย กำลังลาดตระเวนอยู่ที่ประตู และเตรียมพร้อมรับมือ

ทุกวันนี้ เนื่องจากสถานการณ์ของซูซู อารมณ์ของฉินเทียนจึงได้หนักอึ้งมาก เขาคือเทพเจ้าของที่นี่ และเมื่อเขาได้รับผลกระทบ เหล่าพี่น้องทุกคน ต่างก็ราวกับเดินบนน้ำแข็งบาง ๆ และเหมือนกับต้องเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต

พวกเขาไม่สามารถที่จะช่วยเหลืออย่างอื่นได้ จึงทำได้เพียงทำตามหน้าที่ตามปกติอย่างสุขุมรอบคอบและมีความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น

อุทยานมังกรที่กว้างใหญ่เช่นนี้ นอกจากเสียงลิมและเสียงนกแล้ว เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศอึมครึมมาก

ฉินเทียนกำลังรอ

รอคนที่เขาต้องการที่จะพบ

เวลนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน แต่ยายระกาบอกว่า คนของเธอ อย่างช้าที่สุดจะรีบมารายงานตอนหัวค่ำ

เป็นเวลาหลายชั่วโมง ที่ฉินเทียนยืนตรงอยู่ตรงหน้าต่าง ไม่ขยับไปแม้แต่น้อย จนราวกลับจะกลายเป็นรูปปั้นอยู่แล้ว

เวลาหัวค่ำ

ในที่สุดสายตาของฉินเทียนก็เปลี่ยนไป เนื่องจากเขาเห็นว่า มีไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ตัวหนึ่งเดินไปมาอย่างสบาย ไปตามสนามหญ้าข้างถนน ราวกับว่ามันกำลังมองหาอาหารอยู่ แต่ทว่ามันกลับมีเป้าหมายที่ชัดเจน ซึ่งเดินไปทางประตูใหญ่ของอุทยานมังกร

ไก่ตัวผู้นี้เมื่อดูไปแล้ว ก็เป็นเหมือนไก่ธรรมดาอย่างไรอย่างนั้น นอกจากหัวที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย และยังมีการก้าวเดินอย่างมั่นคงอีกด้วย

ไม่เพียงแต่ทั้งตัวมีขนที่สวยงามเป็นพิเศษเท่านั้น ปีกราวมงกุฏสีแดง ที่เหมือนกับคลุมไหล่ยามแสงอาทิตย์ยามตะวันรอน มองดูแล้วยิ่งโดดเด่นเป็นพิเศษ

ที่ทางเข้าอุทยานมังกร เหลิ่งเฟิงและเหล่าพี่น้องของหมาป่าเดียวดายกำลังเฝ้าอยู่ เมื่อตอนเริ่มต้น ต่างก็ไม่มีใครสังเกตเห็น

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะระมัดระวังกันอย่างเพียงพอแล้ว แต่ทว่าใครจะมาสังเกตเห็นไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งได้กันล่ะ บางทีมันอาจถูกเลี้ยงโดยชาวบ้านใกล้เคียง และวิ่งออกมาก็เป็นได้

และในอุทยานมังกรก็มีพืชสีเขียวมากมาย อีกทั้งยังมีหนอนและแมลงมากอีกด้วย การที่ไก่ตัวผู้จะมาจับแมลงกิน ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว

เมื่อเห็นว่าไก่ตัวใหญ่กำลังจะมุดเข้าประตูมาแล้ว เจ้าหกน้อยที่อยู่ด้านข้างอย่างเบื่อหน่าย ก็เตะเข้าไปทีหนึ่ง ราวกับจะขับไล่มันออกไป

ตามสามัญสำนึกแล้ว ไก่ตัวผู้ควรที่จะต้องตกใจแล้ววิ่งหนีไป

ใครจะรู้ว่า ทันทีที่ไก้ตัวนี้ร้องออกมา ยังไม่ถอยแต่กลับใกล้เข้ามาอีก ทันใดนั้นมันก็กางปีกออก แล้วบินเข้ามาในอุทยาน

เวรเอ้ย!

เจ้าหกน้อยกนด่าออกมา แล้วไล่ตามต่อไปอย่างไม่รู้ตัว

ไม่ใช่ว่าเป็นเพียงแค่ไก่ตัวหนึ่งอย่างนั้นหรือ? เดิมทีแล้วคิดว่ามันเป็นเรื่องที่มั่นใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ใครจะคิดว่า ไก่ตัวผู้ตัวนั้นดูเหมือนจะวิ่งอย่างตื่นตระหนก แต่ทว่าหลีกเลี่ยงลูกชายหกคนได้อย่างชาญฉลาด

สถานการณ์นี้ ได้ดึงดูดให้พวกคนที่เหลือสังเกตเห็น พวกเราเริ่มให้ความสนใจ และถลกแขนเสื้อขึ้น จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะ แล้วปิดล้อมเอาไว้

จากรูปปากของพวกเขา ฉินเทียนมองออกว่า พวกเขาสองสามคนเหล่านั้นคิดที่จะฆ่าไก่ตัวนี้เพื่อเอามาทำกับแกล้ม

มีสามคนล้อมไว้ แต่กลับยังสัมผัสไม่ได้แม้แต่ขนไก่ และไก่ตัวผู้ไม่ทันรู้สึกว่ามีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น แล้วเดินลึกเข้ามาในอุทยานมังกรลึกขึ้นเรื่อย ๆ

พี่น้องเหล่าหมาป่าเดียวดายสองสามคนโดนไก่ดึงดูดไป และออกห่างจากประตูไปไกลมากเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ฉินเทียนอดไม่ที่จะอุทานออกมาไม่ได้ คิดในใจว่าผู้ชายสองสามคนเหล่านี้ ช่างอ่อนแอเสียจริง

ไก่ตัวผู้เพียงตัวเดียว ก็ทำให้การป้องกันของพวกเขาพังไปครึ่งหนึ่ง

เหลิ่งเฟิงนำคนที่เหลืออีกเพียงไม่กี่คน ที่ยังอยู่ที่ประตูทางเข้า เพียงแต่ว่าพวกเขายังมุ่งหน้าไปยังภายในอุทยานมังกร และหัวเราะเสียงดัง

พวกเขาอีกด้านหนึ่งกำลังหัวเราะเจ้าหกน้อยที่ไร้ความสามารถ ส่วนอีกด้านหนึ่งส่งเสียงโห่ดังสะนั่น วันนี้จำเป็นที่จะต้องจับไก่ตัวผู้ เพื่อเอาไปตุ๋นกับเห็ด

และในขณะนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมรองเท้าผ้าลินินดูเรียบง่ายเป็นอย่างมาก เดินเข้ามาอย่างเงียบเฉียบ

เมื่อมาถึงประตูทางเข้าอุทยานมังกร เขาฉวยโอกาศตอนที่เหลิ่งเฟิงและคนอื่นไม่ทันได้สังเกต เดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

"หยุดนะ!"ทันใดนั้นเหลิ่งเฟิงก็พบสิ่งผิดปกติ และหันกลับไปจับเอาไว้อย่างไม่ทันได้รู้ตัว

แต่ทว่าเขาใช้มือที่เป็นพิเศษคว้าเอาไว้ เมื่อตอนอยู่ในค่าย วิธีการใช้มืออย่างนี้ ไม่มีสีสันฉูดฉาดใด นี่คือกระบวนท่าที่จะเอาชนะศัตรูได้

ไม่คาดคิดเลยว่า นี่จะเป็นการจับอย่างกะทันหัน ร่างของชายสวมรองเท้าผ้าลินินหายวับไป ไม่คาดคิดว่าจะหนีไปแล้ว

เขามองไปที่เหลิ่งเฟิงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "พี่ใหญ่ท่านนี้ ไก่ของผมวิ่งหายไปแล้ว ผมมาหามันสักหน่อย"

"นั่นใช่ไก่ของคุณไหม?"เหลิ่งเฟิงผงะไปครู่หนึ่ง และจ้องมองไปยังผู้ชายคนนั้นอย่างระแวดระวัง

“ใช่แล้ว”

“หากไม่เชื่อผมจะเรียกให้ดู ——อาจง!”

“อาจง!”

ไก่ตัวผู้ตัวหนึ่ง ไม่คาดคิดว่าจะมีชื่อเรียกว่าอาจง เมื่อฟังดูแล้ว ซึ่งมันทำให้คนรู้สึกแปลก ๆ

หลังจากนั้น ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดอย่างหนึ่ง ไก่ตัวตัวผู้ตัวใหญ่วิ่งวนไปรอบ ๆ อย่างเร่งรีบภายใต้การปิดล้อมของเจ้าหกน้อยและคนอื่น ๆ คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะกางปีกออกแล้วส่งเสียงร้องดังสนั่น

มันสามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้จริงหรือ?