บทที่ 882 สาวน้อย

เมื่อเห็นลิงสีทองตัวน้อยโอ้อวดกำลังอยู่บนยอดไม้ เถียหนิงซวงและคนอื่น ๆ ก็ทั้งโกรธทั้งรู้สึกตลกมาก

เจ้าลิงตัวนี้แม้ว่าจะทำเรื่องชั่วช้าจนไม่อาจยกโทษให้ได้ แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่น่ารักก็ทำให้คนใจร้ายด้วยไม่ลง

นิสัยรักสนุกอย่างเด็กผู้หญิงของเถียหนิงซวงถูกกระตุ้นออกมา วันนี้ต้องจับเจ้าลิงตัวนี้ให้ได้

เธอกัดฟันแล้วกระโดดคว้ากิ่งไม้ที่อยู่เหนือหัวเอาไว้ เธอใช้แรงตรงเอวคอดเพื่อทำให้ร่างเพรียวบางบินขึ้นและพุ่งตรงไปที่ยอดไม้

คล่องแคล่วว่องไวและดูดีเสียจริง

แต่ไม่ว่าเธอจะเร็วแค่ไหน เมื่อเปรียบเทียบกับลิงบนยอดไม้ก็ยังด้อยกว่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อลิงตัวนี้คือลิงทิพย์ที่ได้รับการฝึกมาเฉพาะตั้งแต่เล็ก

เสียงร้องที่แปลกประหลาดดังขึ้น ลิงสีทองก็กระโดดขึ้น คิดไม่ถึงว่าจะกระโดดขึ้นไปสูงสามถึงสี่เมตรและลงตรงบนต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ อย่างมั่นคง

เถียหนิงซวงทำหน้าตกตะลึง หากเป็นแบบนี้ ต่อให้เหนื่อยตายเธอก็ไล่ไม่ทันหรอก

ลิงสีทองเห็นเธอไม่ข้ามมาก็ยิ่งได้ใจ ทำท่าเกาหูเกาแก้ม ดีอกดีใจ ทำหน้าทำตากวนต่าง ๆ

“แม่จะเชือดให้!” เถียหนิงซวงด่าว่าและจะไล่ตามอีกครั้ง

ขณะนั้นก็มีเสียงฟิ้วดังขึ้น มีดบินเล่มหนึ่งพุ่งไปที่ลิงสีทอง แม้ว่าลิงสีทองจะรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติและรีบหลบ แต่มีดบินได้เฉียดก้นของมันและบาดผิวเล็กน้อย

“น้องหนิงซวง ให้ฉันจัดการเอง!”

ใต้ต้นไม้ ชุยหมิงหัวเราะและจะเริ่มโจมตีอีกครั้ง

“พี่ชุยหมิง อย่าทำร้ายมัน ต้องจับเป็น!”

เถียหนิงซวงรีบขัดขวางเขา

ในขณะนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงผิวปากดังขึ้นหลายครั้งที่นอกกำแพง เมื่อลิงสีทองได้ยินเสียงผิวปาก มันเองก็หวาดกลัวมีดบิน มันจึงส่งเสียงร้องและกระโดดขึ้นสูง

มันเดินบนชายคาและผนังได้ราวกับบิน มันขึ้นลงอยู่ไม่กี่ครั้งก็ออกจากบนกำแพงและวิ่งหนีออกไปด้านนอก

ชุยหมิงนิ่งไปครู่นึงแล้วพูดว่า: “ไม่ใช่!”

“ลิงตัวนี้มีเจ้าของ มีคนจงใจจะก่อความวุ่นวาย!”

“ตามไปเร็ว!”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจ พวกเขาเก็บความคิดเล่น ๆ ถืออาวุธในมือและไล่ตามไปด้วยจิตใจที่พร้อมสู้

เถียหนิงซวงต้องการจะพูดบางอย่าง แต่ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอได้รับข้อความของฉินเทียน

หลังจากที่เธออ่านก็พูดเสียงดัง: “พี่ชุยหมิง เสี่ยวหลาง อะเปิน…..อย่าทำร้ายมัน!”

“พี่เทียนส่งข้อความมาว่าไม่ให้พวกเราทำร้ายลิงตัวนั้น!”

ขณะที่ตะโกน เธอก็ไล่ตามไปด้วย

คนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมรอบไล่ต้อนมันด้วยความเดือดดาล ท้ายที่สุดเจ้าลิงก็ผวาเมื่อพบว่าไม่มีทางหนี มันจึงกรีดร้องและหนีไปตามยอดไม้พุ่งไปทางเนินเขา

“เร็ว!”

“อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!”

ชุยหมิงและคนอื่น ๆ ไล่ตามไปล้อมต้นไม้ใหญ่

ทันทีที่เข้าไปใกล้ ท่ามกลางยอดไม้ที่เขียวชอุ่มมีหินกรวดก้อนเล็กร่วงลงมานับไม่ถ้วนราวกับเทพธิดาโปรยดอกไม้ลงมา

ทุกคนไม่ทันตั้งตัว ต่างถอยออกและอุทานด้วยความตกใจ

“มีคนอยู่ข้างบน!”

“คนร้ายอยู่ข้างบน!”

เมื่อพบว่าบนต้นไม้ไม่ได้มีแค่ลิงตัวเดียว ทุกคนก็ตกตะลึงอีกครั้ง ดาบถูกชักออกมาทีละเล่ม

นี่เป็นครั้งที่มีคนมาก่อปัญหาถึงฐานที่มั่น ถ้าหากไม่ฆ่าเขาจะรักษาชื่อเสียงของคำสาปสวรรค์ได้อย่างไร

หม่าหงเทาพูดเสียงต่ำ: “คนข้างบนคือใคร? แสดงตัวออกมาทักทายกันดีกว่าน่า ไม่งั้นก็อย่าหาว่าพวกเราหยาบคาย!”

เพราะต้นไม้สูงเกินไปและยอดไม้หนาทึบเกินไป มองจากด้านล่างก็มองไม่เห็นว่าเป็นใคร

“พี่หม่า! ชุยหมิง!”

“พี่เทียนบอกว่าอย่าให้ลิงตัวนั้นบาดเจ็บ” เถียหนิงซวงตะโกนและไล่ตามไป

พี่หม่าและคนอื่น ๆ ต่างงงงวย ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากบนยอดไม้

“พี่เทียนคือฉินเทียนงั้นเหรอ?”

“บอกเขาว่าให้มาหาฉัน!”

แม้ว่าเสียงจะวางมาดราวกับคนมีอายุ แต่ก็ยากที่จะซ่อนเสียงที่ไพเราะได้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นสาวน้อยคนนึง?

ทุกคนตกตะลึง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าเธอจะเรียกฉินเทียนด้วยชื่อของเขา? มีความสัมพันธ์อะไรกับพี่เทียน?

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาสักพักด้วยความไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงร้องดังมาจากที่ห่างไกล

“อย่าลงมือ!”