บทที่ 909 ผู้แสวงบุญ

จู่ๆก็ตายไปสองคน และยังตายด้วยวิธีการถูกทับแบนเป็นพายเนื้ออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ เกาชาวรวมทั้งลูกน้องหลายสิบคนของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เชื่อว่าคนโบราณจะสามารถทำกลไกลับอย่างประณีตภายในปัจจัยที่ไม่อุดมสมบูรณ์ได้

ในใจพวกเขาไม่มีความเคารพยำเกรง รู้สึกว่าการมาขุดสุสานก็เหมือนเป็นการมาเที่ยวชานเมือง

พวกเขาสามารถได้สมบัติมาอย่างราบรื่นและกลับไปอย่างง่ายดาย

ตอนนี้คนตายเลือดไหลอาบอยู่ตรงหน้า เพื่อนที่เมื่อกี้ยังหยิ่งลำพอง ตอนนี้กลับตาเบิกโพลงถูกทับแบนเป็นพายเนื้อ

ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

ไม่มีใครกล้าเดินหน้าแม้แต่ก้าวเดียวเมื่อเผชิญหน้ากับอุโมงค์มืดที่มองไม่เห็นไปชั่วขณะ

"แก!"

"พวกแกอีก"

"พวกแกสองสามคนไปข้างหน้า เร็วเข้า!" สีหน้าเกาชาวดูแย่ เมื่อได้สติจึงใช้ปืนในมือชี้ไปที่พวกฉินเทียนแล้วตะคอกด้วยความโกรธ

ในที่สุดตอนนี้เขาก็เชื่อคำพูดของฉินเทียนแล้ว

ต่อมาพวกเขาพบทรายที่ไหลที่ซ่อนอยู่ข้างหลังหิน ลูกศรที่ซ่อนอยู่ในกำแพง รวมถึงกับดักอีกหลายแห่ง

ทุกที่ล้วนอันตรายถึงชีวิต

โชคดีที่ฉินเทียนเตือนได้ทันเวลา ส่วนใหญ่จึงสามารถหลบไปได้ แต่คนของพวกเขามากเกินไป คนหลายสิบคนต่างต่อแถวยาวในเส้นทางสุสานที่กว้างเพียง 1 เมตร

คนข้างหลังที่ตอบสนองไม่ทันก็ยากที่เลี่ยงความตาย

เมื่อผ่านอันตรายทั้งหลายมา ในขณะที่เดินมาได้ระยะทาง 1,000 เมตร ลูกน้องของเกาชาวจำนวน 50 คนก็เหลือเพียง 38 คน

ตัวเกาชาวเอง หลังจากที่ผ่านทรายไหลก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เท้าเหยียบกับอากาศจนเกือบจะตกลงไปในกับดัก

ถึงแม้จะนานมากแล้วจนเครื่องสัมฤทธิ์จะเป็นสนิมแล้ว แต่หากตกลงไปก็จินตนาการได้ไม่ยาก จะถูกแทงเป็นตะแกรงทันที

ในช่วงเวลาความเป็นความตาย โชคดีที่ถูกเจ้าปลาหมึกยักษ์ดึงขึ้นมา

"สมบัติ!"

"ที่นี่จะต้องมีสมบัติดีๆแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่คู่ควรที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจทำกับดักเยอะเช่นนี้!"

"ฉินเทียน รีบเดิน!"

เกาชาวหัวยุ่ง แก้มโดนกรีดเป็นแผล ใครจะคิดว่าเขาไม่เพียงไม่ถอดใจ แต่กลับยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

ดวงตาของฉินเทียนก็ยิ่งเป็นประกายขึ้น เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังกับการมาหาสมบัติครั้งนี้มากมาย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะได้ผลประโยชน์ที่คิดไม่ถึง

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่พวกลูกดอกสัมฤทธิ์ในกับดักเหล่านั้น ขุดออกไปราคาก็เพียงเป็นแค่ของโบราณแล้ว

ของล้ำค่าขนาดนี้คู่ควรแค่เพียงทำกลไกกับดักในทางเดินสุสาน งั้นถ้าสิ้นสุดทางสุสาน ในห้องในสุสานจริงๆจะพบกับของที่น่าประหลาดใจขนาดไหน?"

"พี่เทียนตามที่ฉันวิเคราะห์ 7 นิ้วก็จะเป็นตำแหน่งของหลุมฝังศพแล้ว น่าจะใกล้แล้ว"

"อย่างมากที่สุดไม่เกิน 1,000 เมตร" ฉวนซานกระซิบเตือน

เมื่อเดินเข้าไปข้างในอีก ทางเดินสุสานที่ทอดยาวก็ยิ่งกว้างขวางขึ้น ตรงจุดที่กว้างที่สุดกว้างจนถึง 2 เมตรกว่า

นี่สามารถเอารถม้าผ่านไปได้แล้ว

ในอากาศท่ามกลางอากาศที่หนาว กลิ่นเหม็นคาวที่ทำให้คนหายใจไม่ออกก็ยิ่งแรงมากขึ้น

จู่ๆฉินเทียนก็นึกถึงปัญหาหนึ่งออกมา อดที่จะพูดไม่ได้ว่า "ไม่ถูก!"

"งูก่อนหน้านี้ที่พวกเราเจอหนีไปไหนหมดแล้ว?"

"ที่นี่น่าจะเป็นรังงูที่แท้จริงใช่ไหม?"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศที่อึดอัดรึเปล่า ไก่ตัวผู้ของฉวนซานและลิงขนทองของไป๋หลิงต่างซุกเข้าไปในอ้อมแขน หลับตาลงราวกับจำศีล

ไป๋หลิงถอนหายใจพูดว่า "พลังขั้วลบของที่นี่มากเกินไป เจ้าทองทนไม่ไหว"

"ต่อไปพวกเราต้องพึ่งตัวเอง"

ฉวนซานถามอย่างสงสัยว่า "ไก่ไม่ขัน บ่งบอกว่าพลังขั้วบวกของที่นี่ไม่มีเลยสักนิด"

"พี่เทียน ข้างหน้าต้องระวัง"

"ก็แค่งูสองสามตัวไม่ใช่เหรอ? จะกลัวอะไร!"

"กูมีปืนแล้วก็ระเบิด!"