บทที่ 910 มังกรคู่เล่นลูกไฟ

"มีงู!"

"รีบดู!"

จู่ๆไป๋หลิงก็กรีดร้องอีกครั้ง ลิงขนทองที่เธอเลี้ยงไว้ยังคงมีอาการผิดปกติ โดยปกติแล้วแม้แต่ดีงูก็กล้ากิน

แต่ไป๋หลิงกลับกลัวงูที่สุด

เมื่อดูไปตามนิ้วเธอที่ชี้ ลำแสงของไฟเหมืองจำนวนส่องตามไป

วินาทีต่อมาทุกคนก็ต้องตกใจอ้าปากค้าง

พวกเขาเห็นงูสีสันต่างๆ ทั้งสั้นทั้งยาว จำนวนนับไม่ถ้วน เลื้อยออกมาจากศพที่ไม่ได้นอนลง

พวกมันแนบอยู่บนศพราวกับชั้นผ้าน้ำมัน มันรวมกันเป็นแถว เงยหน้า มองพวกฉินเฉียนผู้บุกรุกอย่างเงียบๆ

นี่มันแม่ง...

ถ้าหากเป็นผู้ป่วยโรคกลัวรู เกรงว่าจะทรุดลงไปคาที่

ฉินเทียนรู้สึกเสียวหลังวาบ

มิน่าล่ะตลอดทางที่มาถึงไม่ได้โดนงูเหล่านี้โจมตีเลย ที่แท้พวกมันกำลังเรียกพวกพ้องมารวมตัวกับเพื่อสกัดที่นี่

"พี่เทียน ทำยังไงดี?"

"ถ้าหากฉันดูไม่ผิด งูเหล่านี้ล้วนมีพิษรุนแรง หากใครโดนกัดแค่ครั้งเดียวก็อย่าคิดว่าจะเดินออกจากสุสานนี้ได้เลย"

ฉวนซานกำดาบรูปเคียวแน่น แม้จะจงใจแสร้งทำตัวสงบ แต่สีหน้ายังคงซีดเผือด

จินถังกำดาบเหล็กเล่มใหญ่ได้ไวยิ่งกว่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"อย่าตระหนก ใจเย็นหน่อย!"

"เกาชาวบอกคนของคุณว่าอย่ายิงปืนโดยเด็ดขาด!"

ฉินเทียนควบคุมทุกคนให้ถอยหลังช้าๆ

งูเหล่านั้นเป็นเหมือนทหารป้องกันปราการ เมื่อเห็นพวกของฉินเทียนถอยหลัง พวกมันก็แลบลิ้นแล้วเลื้อยขึ้นมาด้านหน้า

ราวกับต้องการขับไล่ผู้บุกรุกออกจากอาณาเขตของตนถึงจะยอมหยุด

"ไม่ได้ พวกเราจะถอยไม่ได้!"

"กว่าจะมาถึงที่นี่ได้ กูไม่ยอมให้มันเสียเปล่าแน่!"

เกาชาวกัดฟันหยิบปืนมาจากมือลูกน้องคนหนึ่งแล้วบุกโจมตี

เขาต้องการกราดยิงด้วยความโกรธ

"คุณอยากตายเหรอ?" สายตาฉินเทียนเย็นชาจนเข้ากระดูกแผ่รังสีอำมหิตออกมา จนแม้แต่เกาชาวก็ยังสงบเงียบ

เขากลืนน้ำลายแล้วบ่นว่า "จะทิ้งกลางคันไม่ได้จริงไหม?"

ฉินเทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ใช้ผงดินปืน"

"เปิดถุงดินปืนของพวกคุณออก ลูกระเบิดอะไรพวกนั้น รื้อออกมาให้หมด แล้วสาดผงดินปืนออกไป"

"เร็ว!"

"ฟังคุณฉิน!" เกาชาวรีบบอกลูกน้อง

คนเหล่านี้ทำดินปืนให้เป็นผง แล้วกำขึ้นมาสาดไปข้างหน้าภายใต้คำสั่งของชิวอู่

กลิ่นที่แสบจมูกทำให้กลุ่มงูหยุด แต่มันยังคงไม่ยอมถอย คอยนิ่งอยู่เช่นนั้น

ฉินเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "พวกเราใช้ผงดินปืนเปิดทาง 1 เส้นแล้วค่อยๆเดินเข้าไป"

"ทางที่ดีอย่าทำร้ายงูเหล่านี้"

สิ้นเสียงทางข้างหลังเกิดเสียง ปัง แล้วแสงไฟก็สว่างขึ้น

"อย่า!" เมื่อรู้สึกว่ามันไม่ดีแล้ว เขาตะโกนออกมา แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว

เกาชาวเปิดไฟแช็กจากนั้นโยนเข้าไปทางศพที่สาดผงดินปืนใส่ไป

ภายใต้อากาศที่ปิดแน่นอย่างมิดชิด พอจุดไฟก็ทำให้เกิดเป็นวงใหญ่ ยิ่งทำให้ผงดินปืนยิ่งระเบิดได้ง่าย

ทันใดนั้นท่ามกลางเสียงระเบิด พวกผงดินปืนติดไฟดังอย่างวุ่นวาย แสงไฟสว่างขึ้น

ไฟลุกไหม้กระดูกบนพื้น งูหลายตัวที่หนีไม่ทันก็ถูกเผาสุกชั่วพริบตา

ในอากาศกลิ่นดินปืนปนไปกับกลิ่นเนื้อเผาที่หอมอย่างน่าประหลาดทำให้คนได้กลิ่นใจลอยราวกับเอาตัวเข้าไปทอดในนรก

ผ่านไปนานเมื่อไฟดับ กระดูกตรงหน้าก็กลายเป็นเถ้าถ่าน งูเหล่านั้นนอกจากจะถูกเผาตาย ที่เหลือก็ไร้เงา

"คุณทำอะไร?" ฉินเทียนตกใจโมโหสุดๆ

เกาชาวกลับหัวเราะเสียงดังอย่างภูมิใจ

"คุณฉิน สมแล้วที่เป็นคุณ แผนการเอาไฟโจมตีรังงู สวย!"

"รีบเดิน ข้างหน้าน่าจะเป็นหลุมฝังศพแล้ว!"

เขาตื่นเต้นมาก พุ่งนำไปข้างหน้า พวกเขาล้วนรู้สึกว่าผ่านด่านโครงกระดูกนี้ไปก็จะสามารถกำจัดอันตรายด่านสุดท้ายไปได้แล้ว