บทที่ 921 ลุยพร้อมกัน

“ไป ไปสนามต่อสู้กัน!”

“พวกเรารากษสทั้งห้ายังไม่เคยพบปรมาจารย์ที่เด็กขนาดนี้ วันนี้คงต้องขอคำชี้แนะสักหน่อย!”

เฝิงเปียวจ้องมองฉินเทียนด้วยสีหน้าดุร้ายพลางกัดฟันกรอด: “ก็เพียงแค่ถ้าคุณฉินแพ้ เกรงว่าจะต้องอยู่ที่นี่ไปตลอด!”

“ใช่!”

“จะสู้ก็สู้เลย พวกเราเองก็ไม่ใช่ไม่เคยฆ่าปรมาจารย์!”

“หากแพ้จะต้องอยู่ที่นี่ไปตลอด เจ้าคนสกุลฉิน คุณกลัวหรือไม่? ” รากษสที่เหลือเองก็ตะโกนเสียงดัง

เมื่อสักครู่พวกเขาลงมือโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาตกใจไปสักพักหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าฉินเทียนใช้ลมปราณป้องกันตัวเองเอาไว้ได้

จากปฏิกิริยาตอนนี้รู้สึกว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เป็นอย่างที่พวกเขาพูด พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยฆ่าปรมาจารย์ แถมยังเป็นปรมาจารย์ที่อายุมากแล้ว

ในเส้นทางวิชาบู๊ แม้ว่าปรมาจารย์จะเป็นเกณฑ์หนึ่ง แต่ว่าในบรรดาปรมาจารย์ที่แตกต่างกันเองก็มีช่องว่างขนาดใหญ่

ปุจฉา เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่โลกของปรมาจารย์ กับปรมาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งที่จมอยู่โลกของปรมาจารย์อยู่หลายสิบปีนั้นสามารถเทียบกันได้ไหม?

พวกเขามั่นใจว่าด้วยวัยของฉินเทียน เขาเป็นแค่คนที่เพิ่งก้าวสู่เกณฑ์ของปรมาจารย์

สำหรับพวกเขาแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

พวกเขาสามารถใช้ประสบการณ์ในการต่อสู้ที่มากมายและจำนวนคนที่ได้เปรียบมาอุดช่องว่างนี้

หากลงมือทีละคน พวกเขาไม่มีความมั่นใจมากนัก แต่พวกเขาทั้งห้าคนร่วมมือกันจะต้องสามารถจัดการฉินเทียนได้แน่

แม้ว่าการลงมือพร้อมกันห้าคนจะทำให้ชื่อเสียงไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้ช่างมันไปเถอะ

อีกอย่างหนึ่ง ฉินเทียนเป็นคนพูดเรื่องเหลวไหลก่อน โดยบอกว่าตนจัดการทั้งจวนนายพลด้วยกำลังของตัวเองคนเดียว

จากมุมมองนี้ การที่พวกเขาร่วมมือกันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

ผู้คุ้มกันของจวนนายพลรอบ ๆ คำรามขึ้นมาพร้อมกัน

“คุณกล้าไหม?”

“ถ้าไม่กล้าก็ยอมตายเสียเถอะ!”

“ถ้าชนะก็ไปเอาเห็ดหลินจือที่เกาะได้ แต่ถ้าแพ้ก็จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสีย!”

เสียงร้องที่ดังระงมและความโกรธแค้นของมวลชนที่ไม่อาจต่อต้าน ราวกับกระแสน้ำที่ผุดขึ้นมาและพุ่งไปที่ฉินเทียน

แต่อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าของฉินเทียนกลับไม่มีสีหน้าของความสับสนวุ่นวายแม้แต่น้อย เขาแข็งแกร่งและไม่สั่นคลอน ราวกับเข็มเทพใต้ทะเลเล่มหนึ่งในมหาสมุทรกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

“แบบนี้คือตกลงแล้วนะ!”

“ไป!”

เขาส่งเสียงหึและเดินออกไปด้านนอกก่อน

แค่ตัวคนเดียวก็สามารถจัดการทั้งจวนนายพลได้!

นี่ยังเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน คนในจวนนายพล เดิมทีแม้แต่จะคิดก็ไม่กล้าคิดมาก่อน

พวกเขาคิดว่าที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ นายพลเกาก็เป็นพระเจ้า

คิดไม่ถึงจะมีคนกล้าดูถูกนายพลเกา?

ในช่วงเวลาหนึ่ง ทั่วทั้งสนามครึกโครม นอกจากสองพ่อลูกเกาเหมิ่ง รากษสทั้งห้าและเหมยควนหัวหน้ากลุ่มมังกรซ่อนรูป ส่วนที่เหลืออย่างปรมาจารย์ด้านการต่อสู้น้อยใหญ่ ผู้คุ้มกันยศสูงและต่ำล้วนหลั่งไหลไปสนามต่อสู้กัน

“ปรมาจารย์อะไรไร้สาระ ข้าคิดว่าเหมือนกับหมาเชาเชาตัวหนึ่งมากกว่า!”

“เจ้าคนสกุลฉิน เจ้ากล้าต่อสู้กับข้าหรือไม่?” ชายร่างหนึ่งสูงเกือบสองเมตร ตัวใหญ่เหมือนหมีหมา ในมือถือค้อนเหล็กขนาดใหญ่อันหนึ่ง กระโดดออกมาจากฝูงชนด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายที่รุนแรง

ฉินเทียนขมวดคิ้วและพูดด้วยความไม่พอใจ: “แม้ว่าคุณจะมีกำลังไม่น้อย แต่ก็ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะสู้กับฉัน”

เขามองเกาเหมิ่ง: “นายพลเกา เวลาของฉันมีจำกัด เรียกคนที่เก่งที่สุดของท่านมาที”

ไม่ทันที่เกาเหมิ่งจะพูด หมีหมาก็ตะโกนด้วยความโมโห

“ไอ้สารเลว แกกล้าดียังไงมาดูถูกข้า!”

“ข้า หวังขุย เป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงของจวนนายพล!”

“แกกล้าดูถูกข้า ลองลิ้มรสค้อนของข้าหน่อย!”

เจ้าหมอนี่โกรธเพราะอับอาย เขาพุ่งขึ้นมาและเหวี่ยงค้อนเหล็กขนาดใหญ่ทุบไปบนหัวของฉินเทียน ค้อนเหล็กยักษ์บ้านี่ ถ้าไม่ใช่ 50 กิโลกรัมก็ต้องมี 40 กิโลกรัม หากพูดถึงความรุนแรงก็พาให้เกิดเสียงลมกรรโชก

ฉินเทียนหลบหลีกไปมา หวังขุยใช้ค้อนทุบไปที่บนพื้นเกิดเสียงดังปึงปัง