บทที่ 959 นายเป็นใคร

การแต่งงานของหวังตัวยวี่นั้น นับว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญที่กำหนดชะตากรรมของตงไห่เลยทีเดียว หวังเหมี่ยนพลันรู้สึกตัวเองกำลังผลักภาระการตัดสินใจออกไปอยู่ ทั้งยังไม่อาจเต็มใจที่จะแบกรับข้อกล่าวหาไปได้

ดังนั้น หากหวังตัวยวี่ยืนยันที่จะแต่งงานจริง ๆ ละก็ ก็ให้นางมาลงมือประทับตราเองเสีย

นี่คือความปรารถนาครั้งสุดท้ายของเขา

ในยามนี้ มันเหมือนว่าจะเป็นทางออกวิธีเดียวแล้ว แม้ว่าหวังเจี่ยนและคนอื่น ๆ จะมีใบหน้าที่เศร้าใจ ราวกับว่าพวกเขากำลังตกอยู่ในความโศกเศร้าทว่า พวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

ราชาเปี้ยนพลันเอ่ยหัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้น

“เร็วเข้า หวังหลี รีบไปเชิญพี่สาวของนายมา!”

“ในเมื่อนางรอที่จะอดทนแต่งงานไม่ไหวแล้ว ก็ให้นางมาประทับตราด้วยตัวเองมันจึงจะมีความหมายมากกว่า”

หวังหลีพลันพยักหน้าพลางเอ่ยออกมาว่า "ก็ดีเหมือนกัน"

“ทุกท่านได้โปรดรอเดี๋ยว ผมจะไปเชิญพี่สาวของผมมาที่นี่เดี๋ยวนี้เอง!”

หวังพลี่พลันหันกลับไปและออกวิ่งไปด้วยความตื่นเต้น

ภายในห้องประชุมพลันตกสู่ความเงียบงันอีกครั้งถึงแม้ว่าจะไม่มีใครพูดอันใดออกมานั้น ทว่าทุกคนในกลุ่มของ หวังเหมี่ยนพลันมีสีหน้าแข้งค้าง พร้อมด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและผิดหวังออกมา

ในทางกลับกัน ทั้งราชาเปี้ยนและเซี่ยหมิง รวมไปถึงพรรคพวกของเขาต่างพากันยิ้มแย้มแจ่มใสออกมาด้วยความยินดี

เบื้องหลังฝูงชนมากมายนั้น ฉินเทียนพลันขมวดคิ้วลงอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าผิดปกติตรงไหน

เป็นไปได้ไหมว่า หวังตัวยวี่รู้จักเซี่ยหมิงมาก่อน? มิเช่นนั้น ด้วยนิสัยของเธอแล้ว ดูเหมือนว่าเธอไม่น่าจะยินยอมแต่งงานง่าย ๆ

ในเวลานี้ ไป๋หลิงพลันเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ เฉียบ พลางเอ่ยเสียงเบา ๆ ออกมาว่า "พี่เทียน ฉันได้ค้นพบสิ่งสำคัญอะไรบางอย่างแล้ว"

หืม?

หัวใจของฉินเทียนพลันเต้นรัวไปในทันที พลางรีบร้อนเอ่ยออกมาเสียงต่ำว่า"อะไร?"

ไป๋หลิงพลันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก พลางเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นว่า "ถ้าหากฉันเดาไม่ผิดละก็ เห็ดหลินจือเลือดพันปี จักต้องอยู่ที่นี่แน่"

"น่าจะอยู่ในตัวของราชาเปี้ยน "

"จริงเหรอ?" ฉินเทียนพลันตกตะลึงออกมา จู่ ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ราชาเปี้ยนที่อยู่ห่างออกไปไกล ในขณะเดียวกัน นัยน์ตาของเขาพลันฉายประกายแวววาวขึ้นมา

หลังจากค้นหาอยู่นานในที่สุดฉันก็เข้าใกล้เป้าหมายจนได้ ด้วยความตื่นเต้นนั้น เขาอยากจะรีบเข้าไปคว้าเอาเห็ดหลินจือเลือดออกมาในทันที

ทว่า สถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าของเขาซับซ้อนยิ่งนัก ดังนั้นเขาจึงได้แต่ทนฝืนใจกับมันต่อไป

อย่างไรก็ตาม หวังตัวยวี่กำลังจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้แล้วเรื่องนี้จะได้รับการตัดสินในเร็ว ๆ นี้เสียที เมื่อถึงเวลานั้น การที่เขาจะลอบไปเอาเห็ดหลินจือเลือดมาย่อมไม่สายเกินไปแน่

ตอนนี้ สิ่งที่เขามีความกังวลอีกอย่างหนึ่งก็คือหวังเหมี่ยน

จนถึงตอนนี้แล้ว หวังเหมี่ยนก็ยังไม่เจอตัวเขาเมื่อคิดไปถึงความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในอดีตตอนที่อยู่ในเขตทางใต้นั้น ฉินเทียนพลันรู้สึกกังวลว่า หากหวังเหมี่ยนจำเขาได้เมื่อใด ย่อมเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้แน่

เฮ้อ ช่างวุ่นวายอะไรอย่างนี้!

ในยามนี้แม้เพียงหนึ่งนาที ทว่าวันเวลากลับผ่านไปนายเสียจนน่าเบื่อ

ทันใดนั้น ช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยมานานก็มาถึงเสียที หวังตัวยวี่เด็กสาวที่โหดเหี้ยมและเอาแต่ใจนั้น ยามที่เธอต้องการมาพบเจอคนรักของตนเธอพลันแต่งตัวประทินโฉมออกมามากมาย ทั้งยังไม่อยากจะออกมาเผยตัวเช่นนี้อีก

เมื่อเงยหน้ามองแดดเปรี้ยงบนท้องฟ้า นี่ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

ยามที่ทุกคนไม่อาจทนรอไหว ในที่สุดก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาในระยะไกล

“คุณหนูใหญ่มาแล้ว!”

จากนั้น พลันเห็นทหารหญิงสองแถวทั้งยังดูองอาจกล้าหาญเดินนำขบวนเข้ามา

ภาพทิวทัศน์ที่แตกต่างกันเช่นนี้ ทำให้เอาทุกคนที่รอคอยพลันเกิดความประหลาดใจไปในทันที เหล่าทหารหญิงเหล่านี้ล้วนแต่สวมชุดเกาะอยู่ที่หน้าอกทั้งหมด!

ฉินเทียนพลันมีเส้นสีดำขีดผ่านบนใบหน้าของเขาไปในทันที ภายในใจของเขาพลันรู้ดีว่าคุณหนูหวังไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งยังรู้จักข่มขู่เจ้าบ่าวอีกด้วย

จู่ ๆ ฉินเทียนพลันรู้สึกเห็นอกเห็นใจเซี่ยหมิงเล็กน้อย แม้จะเป็นนายน้อยของตระกูลเซี่ยทางตอนเหนือ ทว่าการใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงคนนี้ในอนาคตคงไม่ง่ายเกินนัก

ด้วยบุคลิกของคุณหนูหวังแล้ว หากเผลอทำให้เธอขุ่นเคืองใจละก็ เธออาจยิงด้วยปืนกลในมือก็เป็นได้!

หวังตัวยวี่พลันแต่งกายด้วยอาภรณ์ชุดใหม่ และค่อยๆ เดินมาพร้อมหวังหลี น้องชายของเธอที่คอยระวังทางให้

หญิงสาวอำมหิตผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ในวันนี้กลับเห็นนางทาแป้งชาดและแต้มริมฝีปากเล็กน้อย

ด้วยลักษณะนิสัยที่หยิ่งผยองไม่เกรงกลัวผู้ใด และใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ นางในยามนี้ราวกับถูกแสดงแดดในยามเช้ากักขังเอาไว้ก็ไม่ปาน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ด้วยรูปร่างของเธอที่สง่างามจนทำชวนผู้คนคิดใฝ่ฝันถึง

นางนับว่าเป็นสมบัติแห่งตงไห่อย่างแท้จริง

"ยินดีต้อนรับครับ คุณหนูใหญ่!"

บอดี้การ์ดทั้งสองฝั่งต่างก็ทยอยร้องขานและตอบโต้เสียงดังออกมา

ดูเหมือนว่าหวังตัวยวี่จะยึดมั่นในคุณธรรมของผู้หญิงมากนัก นางหาได้มีท่าทีไร้มารยาทไม่ พลางก้มหัวลง พร้อมกับหวังหลีที่พาเธอเดินมาที่กลางห้องประชุมอย่างช้า ๆ