บทที่ 1015 รู้น้อยปลอดภัยเสียกว่า

บทที่ 1015 รู้น้อยปลอดภัยเสียกว่า

ปลายจมูกแตะเข้าหากัน กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นตบหน้าซ่านจินจื๋อเบาๆ

“เจ้าโกรธข้าไหมที่คิดไม่ดี?”

“เจ้าเสียความทรงจำไป และทำมันด้วยตัวตนของตัวเอง ไม่เป็นไรหรอก”

ซ่านจินจื๋อกลับนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องเก่าๆ ทุกเรื่องหลายๆเรื่อง ก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เขาต้องชดใช้ให้กับกู้อ้าวเวย ตอนนี้แม้กู้อ้าวเวยจะหลอกใช้เขาจริง ไม่มีความจริงใจให้กับเขาเลย เขาก็จะยอมเป็นคมดาบให้กับนาง ลุยให้กับนางเอง

กู้อ้าวเวยถูกสายตาตรงหน้ามองจนใบหน้าร้อนผ่าว จึงผลักคนออกไปเล็กน้อย และถามว่า: “ได้ยินว่าฉูห้าวไม่กี่วันนี้จะเข้าเมืองเทียนเหยียนแล้ว ข้าควรบอกเรื่องที่ข้าเสียความทรงจำแล้วดี หรือไม่บอกดี? เขาเป็นคนยังไงเหรอ?”

“ฉูห้าวดูแลเจ้าเหมือนเป็นพี่สาว ถึงเวลาเจ้าก็รู้เอง กุ่ยเม่ยอยู่ในวังไม่สะดวกเท่าไหร่ ต้องการให้ข้าส่งคนรู้ใจมาหรือไม่”

“ถึงแม้จะส่งมา ก็ไม่มีประโยชน์กับข้าหรอก รอข้าทำให้ยู่จุนตื่นขึ้นมาก่อน ค่อยว่ากัน” กู้อ้าวเวยส่ายหน้า

นางนึกถึงวังหลวงที่ว่างเปล่านั้น สาวรับใช้ขันทีในวังก็นับว่าน้อย ยิ่งไปกว่านั้นมีคนมากมายตั้งแต่เริ่มจนจบไม่เคยเงยหน้ามองนางเลย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นซ่านจินจื๋อแอบเอาสายสืบไว้ในวัง ก็ไม่เห็นการอยู่ของหยูนซีและยู่จุนเลย เห็นได้ว่าซ่านต้วนโฉงซ่อนไว้อย่างดีมาก

สายตาทั้งสองจริงจังขึ้นมา

ซ่านจินจื๋อครุ่นคิด เรื่องที่ควรบอกก็บอกไปหมดแล้ว จึงไม่คิดจะอยู่ต่อนาน ตอนก่อนจะไป ก็เอานิ้วมือลูบไล้ไปที่หลังใบหูนาง พูดเสียงเบาว่า: “ฝังเข็มได้เท่านั้น จะเกินขอบเขตไม่ได้ ไม่งั้น……”

“ใจแคบจริงๆเลย รีบไปเถอะ” กู้อ้าวเวยผลักเขาออกด้วยสีหน้าที่แดงระเรื่อ และพูดอย่างเขินอายว่า: “อยู่นานไป คนที่ไม่รู้คงจะคิดว่าพวกเราทำเรื่องบังอาจที่ไม่ควรทำ”

ซ่านจินจื๋อส่ายหน้า และรีบเดินออกไป

ไม่นาน ก็มีสาวรับใช้อุ้มเอาผ้าห่มนุ่มๆเข้ามา ดวงตาเปล่งประกาย

“ท่านหมอเทพ ต้องการให้หม่อมฉันเปลี่ยนผ้าปูให้ไหมเจ้าคะ……”

“ยังสะอาดอยู่เลย” หูกู้อ้าวเวยแดงแปร๊ดทันทีที่ได้ยิน

สาวรับใช้ทั่วไปในบ้านเทียบไม่ได้กับสาวรับใช้ในวังเลย แต่ละคนฉลาดเอามากๆ ขนาดเรื่องลับๆยังรู้ชัดเจนเช่นนี้

สาวรับใช้อึ้ง รีบคุกเข่าขอโทษ: “หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”

“ในนี้เป็นวังหลวง ต่อไปก็อย่าริอาจเดาสุ่มสี่สุ่มห้าเลย” กู้อ้าวเวยไอกระแอม ยกมือขึ้น: “แต่ว่าไปเรียกจางเหยียงซานมาดีกว่า และไปเอาเข็มจากโรงหมอหลวงมาอีกหนึ่งชุด”

สาวรับใช้ก็เข้าใจทันที และรีบออกไป

ไปเอาเข็มจากโรงหมอหลวง น่าจะไม่มีคนพูดอะไรแล้ว

กู้อ้าวเวยจึงนอนฟุบลงไปอีกครั้ง กำลังจะหลับลง สาวรับใช้ก็รีบเข้ามา: “ท่านหมอจางไปลงชื่อที่โรงหมอหลวง ตอนนี้กำลังรับใช้อยู่ที่ตำหนักของพระชายาจงผิง เกรงว่า……”

“เข้าใจแล้ว ข้าง่วงแล้ว” กู้อ้าวเวยหาวเสียงดัง ฟุบลงหมอนหลับไปทันที

สาวรับใช้รอเงียบๆอยู่นาน ถึงเห็นนางกลับไปแล้ว ก็ออกไปและปิดประตูเงียบๆ เฝ้าอยู่ด้านนอกประตู

ท่านหมอเทพนี้ อยู่หลังวังเป็นตำแหน่งอะไรกันแน่?

และในเวลาเดียวกัน ในตำหนักของฉีหรัว จางเหยียงซานนั่งอยู่ข้างๆด้วยความโกรธ กุ่ยเม่ยก็รู้สึกความเย็นเฉียบขึ้นครอบใจจิตใจ ชายชาตรีทั้งสองตอนนี้กลับมีท่าทีทำอะไรไม่ได้ ฉีหรัวกลับอดไม่ได้ วางแก้วลงแรงๆบนโต๊ะเสียงดัง: “พวกเจ้าสองคนก็เห็นอ๋องจิ้งครั้งเดียว คำพูดไม่กี่คำก็ทำพวกเจ้ากลัวขนาดนี้เชียวเหรอไง”