บทที่ 1014 ความรักยากหยั่งถึง

บทที่ 1014 ความรักยากหยั่งถึง

อารมณ์โกรธพุ่งขึ้น ดวงตาแดงแปร๊ด

เมื่อกี้เข้ามาในตำหนักฮองเฮาด้วยสายตาเย็นชาของพวกสนม แต่กลับเห็นนางเปลือยไหล่ออกมากว่าครึ่ง ด้านหลังยังมีชายอยู่อีก!

กู้อ้าวเวยรู้สึกกดหน้าไว้เจ็บมาก จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ รีบดึงผ้าห่มมาคลุมหัวไว้ ดวงตาสีลูกท้อที่สวยงามและหางตาสีชมพูอ่อนตอนนี้มีน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมา

ซ่านจินจื๋อโกรธจัด

กู้อ้าวเวยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนอ่อนแอในสายตาของซ่านจินจื๋อ เพียงแต่ยื่นมือไปดึงซ่านจินจื๋ออย่างแรง กลัวว่าเขาจะใช้ผ้าห่มกดตัวเองลงไปอีกครั้ง และพูดด้วยเสียงแหบเล็กน้อยว่า: “เจ้าอยากให้ข้าตายหรือไงกัน?”

“ชายหญิงห้ามใกล้ชิดกัน!” ตรงคอของซ่านจินจื๋อมีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมา ดึงมือนางกลับมาโดยไม่พูดอะไรอีก ปรายตามองจางเหยียงซานอย่างแรง ต่อมาเขาก็รีบวิ่งออกไปอย่างรู้หน้าที่ ยังสั่งให้คนอื่นอย่าได้รบกวน ทำเอาข้ารับใช้ที่มองเห็นเหตุการณ์นี้ตอนกลางวันแสกๆ หน้าแดงแปร๊ดเลยทีเดียว

รอจนเงียบสนิทแล้ว ซ่านจินจื๋อดึงนางออกมาจากผ้าห่มด้วยความโมโห สวมชุดเสื้อผ้าให้นางจนเสร็จ แต่กลับนางโอบเอวไว้ เงยหน้ามองเขา จนอยากจะหัวเราะออกมา: “แค่ให้เขาฝังเข็มให้ข้าเท่านั้น เจ้าก็หึงเพียงนี้เลยเหรอ”

“ฝังเข็ม?” สีหน้าซ่านจินจื๋อสงบลงมาแล้วบ้าง

กู้อ้าวเวยเบะปากไปทางพื้น และบนพื้นยังมีชุดเข็มตกอยู่ ในนั้นยังมีเข็มสองเล่มที่ตกออกมา

“หมอรักษาตัวเองยาก ยิ่งไปกว่านั้นรักษาคนป่วย ยังจะสนใจเรื่องชายหญิงอีกเหรอ” กู้อ้าวเวยพูดเช่นนี้ ก็รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบ คิดว่าวันนี้คงไม่เจอซ่านจินจื๋อ ตอนนี้จึงต้องก้มหน้าลงโอบเอวเขาไว้แน่น

ซ่านจินจื๋อรู้สึกหลังแข็ง แต่กลับไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยตั้งใจหรือไม่ นิ้วมือชอบลูบผ่านที่ที่ไม่ควรจับ ทำเอาเขาตัวสั่นทันที

กู้อ้าวเวยมองเขาด้วยสีหน้าที่น้อยใจ และกดเอวข้างๆเขาอย่างแรงโดยเขาไม่ทันตั้งตัว: “เจ้ารู้เรื่องของซู๋กุ้ยเหรินกับฮองเฮาองค์ก่อนไหม?”

“ตอนนี้เจ้าก็นับว่าเป็นคนของหลังวังแล้ว อย่าได้ก่อเรื่องเด็ดขาด” ซ่านจินจื๋อได้สติ ก็ดึงมือกู้อ้าวเวยออกเบาๆ หญิงสาวด้านหลังที่อยู่บนเตียงก็อิงหลังเขา หัวของนางอิงไปบนไหล่เขา ดวงตาลูกท้อของนางมองเขาเฉียงๆ: “ทำไมเหรอ? เจ้าคุ้มครองข้าได้เหรอ?”

ผู้หญิงคนนี้……

ถ้าคนที่ไม่รู้ คงคิดว่าในเวลาสั้นๆนางเรียนรู้วิธีการอ่อยมาจากพวกสนมเสียอีก

มีแต่ซ่านจินจื๋อที่รู้ กู้อ้าวเวยจะทำแบบนี้ก็ต่อเมื่ออยากทำเท่านั้น

ข้างหูเป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยน ลมหายใจที่พ่นออกมากลับดูน่าหลงใหลมาก ทำเอาเขาคอแห้งเลยทีเดียว

แต่ที่นี่เป็นตำหนักข้างของฮองเฮา

“คุ้มครองได้แน่นอน”

“ถ้าได้ งั้นเจ้าลองพูดมาสิ ทำไมต้องเอาทหารมาล้อมเมืองเทียนเหยียนไว้ด้วย กลัวคนอื่นจะสวมเขาให้เจ้า หรือเบื่อที่ฝ่าบทหาเหตุผลมาทำอะไรเจ้าไม่ได้?” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นจับคอซ่านจินจื๋อไว้ ล็อกคอไว้และออกแรงเบาๆ ซ่านจินจื๋อเห็นได้ชัดว่าเขาปล่อยให้นางเล่นไป เขาถูกจับไว้ให้เงยหัวขึ้น แต่ยังคงเอียงหน้าไปมองนาง

“นี่เป็นเรื่องที่ผู้หญิงควรจะมายุ่งไหม?” ซ่านจินจื๋อสีหน้าปกติ แค่ใช้แรงเล็กน้อยไม่ให้ถูกนางดึงลงเตียง ตัวเขาแข็งแรงไม่กลัวอะไร นางอยู่ด้านหลังตัวเล็กนิดเดียวคงจะถูกทับจนบาดเจ็บแน่ จะทนไหวได้อย่างไร

กู้อ้าวเวยโกรธจัด แต่ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหนซ่านจินจื๋อก็ไม่ขยับเลย

ในทีวีหลอกคนตลอด ล็อกคอต้องใช้แรงมาก