บทที่ 1013 ยาคุมกำเนิด

บทที่ 1013 ยาคุมกำเนิด

ในวังมีเรื่องแปลกๆมากมายจริงเหรอ

ตลอดทางที่เดินไปตำหนักฮองเฮา อาจารย์ลูกศิษย์สองคนก็ต่างคิดเช่นนี้

เข้าวังมาก็สองวัน ครั้งนี้นานๆทีไม่มีการคุ้มครองจากซ่านจินจื๋อ พอมาอยู่หลังวังเอง ก็รู้ว่าเฉิงกุ้ยเฟยมีเรื่องมากมาย ได้ยินที่จางเหยียงซานเล่ามา กู้อ้าวเวยก็เงียบๆไม่พูดอะไรอีก คิดแต่ว่าตัวตนตัวเองเปลี่ยนไปมา อีกสิ่งเดียว……ไม่อยากเป็นสนมหลังวังที่น่ารังเกียจไม่มีใครเอา

และจางเหยียงซานก็กังวลแทนกู้อ้าวเวยอยู่มาก

กู้อ้าวเวยเสียความทรงจำไปยังไม่ฟื้นฟูดี บวกกับช่วงนี้ในวังมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย เกรงว่าความทรงจำนางคงยังกลับมาไม่หมด ตอนนี้อยู่ในวังคงมีคนมาหาเรื่องเยอะ และไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

พอพูดแบบนี้ ก็รู้สึกลำบากใจมาก

ห้องนอนฮองเฮาหรูหรามาตลอด แต่แค่ไม่เจอสักพัก ฮองเฮาก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงที่สวมใส่ในวันธรรมดาเสร็จแล้ว แต่ยังคงความสง่าและหรูหราไว้ ปิ่นบนผมก็ส่ายตามการเคลื่อนไหวโน้มตัววางหนังสือของนาง จางเหยียงซานรีบทำความเคารพ กู้อ้าวเวยอึ้งสักพักและจึงเคารพตาม

กลับได้ยินฮองเฮาตงฟางพูดว่า: “เวลาไม่มีคน ไม่ต้องทำความเคารพก็ได้ ว่าแล้วพวกเจ้าก็ไม่ใช่คนในวังเสียหน่อย”

ทั้งสองสบตากัน และรีบนั่งลงประจำที่

บนโต๊ะมีอาหารมากมาย แต่ในตำหนักของฮองเฮาไม่เคยให้พวกนางลงมือเองเลย แค่เพียงชี้เท่านั้น ก็มีคนตักอาหารให้พวกนางแล้ว ทำเอากู้อ้าวเวยกินไม่สนุกเสียเลย จางเหยียงซานรู้สึกขัดคอมาก จนกลืนไม่ลง

มองดูฮองเฮา ยังคงมีท่าทีเชื่องช้า

กู้อ้าวเวยชี้ซุปฟักเขียว คิดว่านี่เป็นอาหารประจำบ้านทั่วไปบนโต๊ะที่เห็นเพียงอย่างเดียว แต่กลับไม่รอขันทีตักให้นาง ฮองเฮาตงฟางก็พูดขึ้นช้าๆว่า: “บนโต๊ะมีอาหารมากมาย จะให้ท่านหมอเทพกินของทั่วไปเช่นนั้นได้อย่างไร”

นี่เป็นอาหารในตำหนักเจ้านะ

กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจ แต่ใบหน้ากลับมีความสงสัยเล็กน้อย ไม่สนใจมารยาทลุกขึ้นและตักให้ตัวเอง

สีหน้าฮองเฮาตงฟางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในขณะที่นางกำลังจะดื่มลงไปก็พูดว่า: “เอาซุปนี้ลงไปเสีย”

“แต่ซุปฟักเขียวนี้เป็นอาหารที่ฝ่าบาทสั่งมาเอง ต้องส่งมาทุกวัน” สาวรับใช้พูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

สายตากู้อ้าวเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนคิดอะไรได้ ขมวดคิ้วส่งน้ำซุปนี้ไปให้จางเหยียงซาน และฟังสาวรับใช้พูดต่อว่า: “ถ้าท่านจางอยากดื่ม บ่าวจะตักให้ท่านเองเพคะ”

“ซุปนี้ข้ายังไม่ได้แตะ ไม่ต้องเปลืองของหรอก” กู้อ้าวเวยอึ้งเล็กน้อย ผลักซุปออกไป

จางเหยียงซานลองชิมซุปดู สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที มองไปที่ฮองเฮาแต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

ล่างโต๊ะ จางเหยียงซานแตะมือกู้อ้าวเวยเบาๆ และกระซิบข้างหูนางเสียงเบาว่า: “ยาคุมกำเนิด”

ดวงตาหดลง กู้อ้าวเวยคิดว่าสมองจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้ว

วังหลวงที่ใหญ่โตเช่นนี้ บ้าไปแล้วจริงๆ!

“ซุปนี้ ส่งมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นนวดขมับ

“ส่งมาหลายปีแล้วล่ะ” ฮองเฮาตงฟางตอบ ยกมือขึ้นสั่งทุกคนออกไป เห็นใบหน้ากู้อ้าวเวยเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นางกลับยิ้มอย่างดีใจว่า: “ถ้าไม่ใช่เช่นนี้ ข้าจะนั่งบนที่นั่งนี้ได้ถึงวันนี้เหรอ”

“เจ้าไม่เคยโกรธเลยเหรอ?” กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจเลย แม่ของแผ่นดินไม่มีบุตรเลยสักคน แน่นอนตำแหน่งต้องไม่คงที่แน่

ยิ่งไปกว่านั้นอาหารที่หรูหรามากมายบนโต๊ะ

พอพูดแบบนี้แล้ว ฮองเฮาตงฟางกลับหัวเราะ: “โกรธแล้วยังไง? ตอนนั้นฮองเฮาก่อนรักฝ่าบาทมาก ถวายให้ทุกอย่างมาตลอด แม้ตระกูลซู๋จะทำเรื่องชั่วมาตลอด ฮองเฮาสามารถตัดขาดกับญาติตัวเองได้ ต่อต่อมา ก็คิดว่าความรักของนางให้ผิดคน มาพูดเรื่องนี้กับข้าที่ตอนนั้นยังคงเป็นแค่ฮุยเฟยกับข้าทุกวัน”

พูดถึงตรงนี้ ฮองเฮาตงฟางกลับเทชาให้ตัวเอง ความคมบาดคอ แต่รสชาติหลังจากนั้นกลับหอมหวาน

นางยิ้มอ่อนๆ มองดูกู้อ้าวเวย: “ตอนนี้เข้าวังมา เจ้าไม่มีทางเลือกอื่น”