บทที่ 1012 เรื่องวุ่นวาย

บทที่ 1012 เรื่องวุ่นวาย

หญิงสาวตระกูลซู๋ ตั้งแต่เล็กก็เก่งด้านการเขียนและดนตรี มีความสามารถหลากหลาย แต่ช่วงนี้กลับมีเรื่องเสียหาย

วันนี้หมอเทพไปหาถึงที่ ซู๋กุ้ยเหรินยังคงหน้าเดิมไว้ ดีดพิณด้วยใบหน้าเรียบเฉย เสียงดีดที่ไพเราะ ตอบรับการเคารพจากกู้อ้าวเวย ก็กลับยิ้มและพูดว่า: “ข้าเป็นแค่กุ้ยเหริน จะรับการเคารพใหญ่ของท่านหมอเทพได้อย่างไร”

กู้อ้าวเวยชะงัก ใบหน้าเขินอาย——นางถึงกับแยกตำแหน่งหลังวังไม่ออกถึงเพียงนี้เชียวเหรอ

ซู๋กุ้ยเหรินเมื่อวานมีเรื่องให้นินทา แม้จะตกใจกับซ่านจินจื๋อ นอนไม่หลับทั้งคืน ตอนนี้พอเห็นกู้อ้าวเวยมาพูดลงโทษ ก็รู้สึกการตายของท่านน้าไม่ชัดเจน จึงดวงตาแดงกล้ำขึ้นมาทันที: “พวกเจ้าคนของตำหนักอ๋องจิ้ง กลับเอาแต่บังคับอยู่ได้ ไม่เอาการตายของท่านน้าไว้ในสายตาเลยใช่หรือไม่”

ชีวิตนี้ กู้อ้าวเวยรับไม่ได้มากที่สุดก็คือน้ำตาของผู้หญิง

ทำตัวไม่ถูก กู้อ้าวเวยยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่พอควร

นางยังไม่ทันได้ถามอะไร ผู้หญิงตรงหน้าก็ร้องไห้เสียแล้ว และยังมีท่าทีน้อยใจมากอีก

ในใจแอบด่าซ่านจินจื๋อไปแรงๆ ตำหนักอ๋องจิ้งช่างทำอะไรไม่คิดเลย นอกจากนาง ก็คงเป็นซ่านจินจื๋อ

ตัวตนนางมีคนมากมายที่รู้จัก แต่กลับไม่พูดอะไร นางกำลังจะเดินขึ้นไปปลอบใจ แต่กลับเห็นซู๋กุ้ยเหรินลุกขึ้นช้าๆ ไม่รู้ว่าหยิบมีดสั้นมาจากไหน ชี้ไปทางกู้อ้าวเวย ดวงตาแดงกล้ำ: “ในเมื่อเจ้าเป็นหมอเทพ และเป็นผู้หญิงของซ่านจินจื๋อ ตอนนี้น่าจะทวงความยุติธรรมให้ท่านน้าข้าได้แล้ว ไม่อย่างงั้น ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”

ขันทีและสาวรับใช้ด้านหลังกรีดร้องกันเสียงดังลั่น

ใจเตนตึกตัก กู้อ้าวเวยไม่คิดว่าผู้หญิงในวังจะมีความกล้าเช่นนี้

กู้อ้าวเวยมองดูนางเหมือนจะน้อยใจมาก จึงยกมือขึ้นสั่งคนด้านข้างว่า: “เรื่องของวันนี้ เป็นเรื่องระหว่างข้ากับซู๋กุ้ยเหริน พวกเจ้ารีบออกไปเสีย”

สาวรับใช้ขันทีที่เห็นกู้อ้าวเวยมีสีหน้าเรียบเฉย ก็รีบออกไปทันที แต่กลับมองกลับไปเงียบๆ ก็แอบเรียกทหารนับสิบมา กลัวว่าทั้งสองจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ

พอคนออกไปกันหมดแล้ว กู้อ้าวเวยถึงถอยหลังออก เลิกคิ้วขึ้น: “ถ้าซ่านจินจื๋อรังแกท่านน้าของเจ้า เจ้าควรจะไปหาเขาสิ”

“เขาไม่ยอมช่วยท่านน้าของข้า ยิ่งไม่อยากประกาศเรื่องนี้ออกไปด้วย” ซู๋กุ้ยเหรินยิ้มอย่างเป็นทุกข์ เดินขึ้นไปหากู้อ้าวเวยหนึ่งก้าว สายตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง: “ข้าทำอะไรเขาไม่ได้ โชคดีที่สวรรค์เข้าข้างข้า คนรักของเขาก็อยู่ที่นี่ ตอนนี้มายืนตรงหน้าข้าอีก โอกาสดีเช่นนี้ ข้าอยากได้แค่คำตอบเดียว แม้จะตายก็ไม่เสียดาย”

“ซู๋กุ้ยเหริน ท่านน้าเจ้าเป็นใครกันแน่” กู้อ้าวเวยยกสองมือขึ้นมา ไม่มีทีท่าเหมือนคนมาเข็นถามความผิดเมื่อกี้แล้ว

“ท่านน้าข้าก็คือฮองเฮาคนก่อนที่ตายอย่างทรมาณในวังแห่งนี้ ทั้งที่นางถูกองค์ชายสามฆ่า อ๋องจิ้งมีหลักฐานเต็มประดา แต่กลับไม่ยอมถวายมันขึ้นไป ตอนที่ยุ่งกับงานราชการ ก็จึงไม่ทักท้วงเรื่องการตายของท่านน้าข้า ตอนนี้ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้อีก……” ซู๋กุ้ยเหรินพูดแล้ว มีดในมือก็ขยับขึ้นมาอีกก้าว

ทหารด้านนอกก็ต่างชักดาบออกมา เตรียมขึ้นไปช่วยนาง

กู้อ้าวเวยงงไม่หมด ฮองเฮาองค์ก่อนคือใครกัน? แล้วใครเป็นคนฆ่า?

นางเสียความทรงจำไปมาก และเรื่องนี้ก็ไม่มีคนพูดถึงอีก นางจึงพูดอะไรไม่ออกเลย

เห็นมีดสั้นเล่มนั้นเดินเข้ามาใกล้แล้ว กู้อ้าวเวยก็รีบพูดว่า: “ข้าไม่รู้เรื่องนี้! ถ้าท่านน้าเจ้าถูกวางยาจนตาย ศพยังคงอยู่ ข้าก็พิสูจน์ด้วยวิชาแพทย์ของข้าได้……”

“เจ้าพูดจริงเหรอ!” ซู๋กุ้ยเหรินดีใจขึ้นมาทันที

ไทเจียนสาวรับใช้ด้านนอกกลับสูดหายใจเข้าลึกๆ

ฮองเฮาองค์ก่อนตอนนี้อยู่ในสุสานเรียบร้อยแล้ว จะเอามาชันสูตรได้ยังไง พวกหมอหลวงยังไม่กล้ารับปากเลย

ตอนนี้กลับมีแค่หมอเทพที่ไม่รู้มารยาทรับปากไว้!