บทที่ 1020 คืนที่งดงาม

บทที่ 1020 คืนที่งดงาม

เสื้อผ้าสีแดงสดกระจัดกระจายเต็มพื้น เครื่องประดับมากมายระเนระนาดเต็มไปหมด

ร่างกายที่ถูกปกปิดเล็กน้อย เก็บซ่อนผิวที่ขาวเนียนไม่ได้ มีเพียงผมสีดำคลับยาวไปถึงเอว

ตงฟางซวนเอ๋อนิ้วมือจับผ้าห่มไว้แน่น

สาวรับใช้เข้ามาก็เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ยังไม่ทันออกปากอวยพร ตงฟางซวนเอ๋อน้ำตาเอ่อล้นออกมา เสียงร้องไห้ถูกเสียงฝนด้านนอกกลบจนไม่ค่อยได้ยิน สาวรับใช้ไม่กล้าพูดอะไรมาก สวมเสื้อผ้าให้นางเงียบๆ และนำผ้าปูที่มีรอยเลือดไปล้างให้สะอาด

คนข้างตัวไม่อยู่ เหลือเพียงความเย็นเฉียบในห้อง

สาวรับใช้ออกไปเงียบๆ เข้าไปในตำหนักฮองเฮา

พวกสนมพึ่งทำความเคารพเช้าเสร็จออกไป ฮองเฮาตงฟางกลับยังไม่ลืมเรื่องเมื่อคืน ทุกคนต่างรู้กันไปหมดแล้ว ขนาดพวกสนมก็ยังพูดจาดีๆ นานๆทีพวกนี้จะเรียบร้อย

เป็นเพราะ หลานสาวที่รักของนาง เมื่อคืนได้นอนกับอ๋องจิ้งแล้ว จะได้แก้ไขเรื่องข่าวลือที่สามีภริยาไม่เข้าขากัน ยิ่งทำให้ตำแหน่งของนางในตำหนักอ๋องจิ้งมั่นคงขึ้น

“เรื่องจริงเหรอ?” ฮองเฮาตงฟางเลิกคิ้วขึ้น สายตาเย็นชาไปหมด

“บ่าวเห็นเต็มสองตาเลยเพคะ มีรอยเลือดจริง รอจนกงกงมาเรียกอ๋องจิ้งไปห้องหนังสือ ท่านอ๋องจิ้งก็รีบออกไปจากตำหนักอย่างรีบเร่ง ด้วยสีหน้าที่เย็นชา” สาวรับใช้หัวเราะเบาๆคุกเข่าลงตรงหน้าฮองเฮาตงฟาง และพูดเสริมว่า: “เมื่อคืน น่าจะสำเร็จแล้วเจ้าค่ะ”

ฮองเฮาตงฟางไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ก็ได้ยินสาวรับใช้นั้นพูดว่า: “บ่าวจะรีบไปบอกข่าวกับท่านตงฟาง……”

“ข่าวลือเหมือนลม ไม่ต้องไปบอกหรอก” ฮองเฮาตงฟางมองค้อนอย่างเย็นชา: “ซวนเอ๋อทำไมถึงไม่ดีใจล่ะ?”

สาวรับใช้สีหน้าแข็งทื่อ คิดอย่างละเอียด ก็จึงพูดไปว่า: “เกรงว่าอ๋องจิ้งมีใจให้กับกู้อ้าวเวยคนเดียว ตอนที่ตื่นแล้วคงจะพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจ ต่อไปคุณหนูกับอ๋องจิ้งอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ก็คงไม่ร้องไห้น้อยใจแล้วล่ะเพคะ”

“เช่นนี้ก็ดี” ฮองเฮาตงฟางดึงปิ่นปักผมออกมาคนเดียว และพูดเสียงเบาว่า: “บอกไปว่าข้าดูแลฝ่าบาท รู้สึกไม่สบาย สลบอยู่ในตำหนัก ช่วงนี้อย่าให้ใครเข้ามาหา นอกจากท่านหมอเทพ”

“เพคะ” สาวรับใช้พยักหน้าและเดินออกไป

ตำหนักที่ใหญ่โต ฮองเฮาตงฟางกลับมองดูตัวเองในกระจก และแสยะยิ้มออกมา

น้ำตาไหลอาบแก้มลงมา นางมองเห็นในกระจกมีอีกคนเดินเข้ามาช้าๆ จึงได้หลับตาลง

“ความซื่อสัตย์ของสามีภริยา เพียงพอที่จะรักษาสายเลือดของตระกูลตงฟางได้แล้ว”

นางพูดพึมพำ คนด้านหลังก็หยุดเดินลง ยกมือขึ้นมา……

……

“เพียะ——"

รายงานสองเล่มถูกโยนลงพื้นอย่างแรง ตกใจจนขุนนางสองคนที่รายงานเรื่องนี้ต้องก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไรอีก

“อ๋องจิ้งำทุกอย่างที่เสี่ยงอันตรายเพื่อชางหลาน ตอนนี้ยังต้องถูกทุกคนกล่าวประณามอีก พวกเจ้าคิดจะจัดการคนที่มีความดีล้นเกินจนมีภัยต่อจักรพรรดิงั้นเหรอ!”

ซ่านต้วนโฉงตบโต๊ะลุกขึ้น ไฟปะทุขึ้นในดวงตาที่ไม่มีวันสงบลงง่ายๆ

พวกขุนนางเห็นว่าไม่ได้การแล้ว ก็รีบคุกเข่าลงขออภัย

เรื่องของหมอเทพทุกคนต่างรู้กันแล้ว พวกขุนนางคิดว่าหมอเทพน่าจะเป็นคนของอ๋องจิ้ง ตอนนี้เข้าวังมาเป็นคนของฮ่องเต้ สองพี่น้องจะใช้หญิงคนเดียวกันได้ยังไง บวกกับเมื่อคืนฮ่องเต้ด่าซ่านจินจื๋อต่อหน้าว่าไม่มีมารยาท และรีบออกจากงานเลี้ยงไปทันที

พอดีเมิ่งซู่ไม่อยู่ พวกเขาถึงกล้ามาพบ บอกเรื่องทหารที่เฝ้าด้านนอกอย่างละเอียด

พอเห็นแล้ว ซ่านจินจื๋อที่นั่งเหม่อข้างๆก็ได้สติ เดินขึ้นไปพูดว่า: “เสด็จพี่ ถ้าเรื่องนี้ไม่ต้องพูดแล้ว งั้นน้องขอตัวลาก่อน”

“ออ?” ซ่านต้วนโฉงยังไม่หายโกรธดี แต่กลับเอ็นดูน้องชายที่ไร้มารยาทคนนี้มากพอควร