บทที่ 1021 สภาพอารมณ์ขึ้นลง

บทที่ 1021 สภาพอารมณ์ขึ้นลง

กล้าได้อย่างไร!

ซ่านต้วนโฉงพุ่งเข้าไปในตำหนักราวกับคลุ้มคลั่ง

“กู้อ้าวเวย เจ้า...”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็มองเห็นยู่จุนนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง อาภรณ์ที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งทั่วตัวถูกกู้อ้าวเวยผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเรียบง่ายสดใหม่สะอาดสะอ้านด้วยตัวเอง

ไม่ได้ขาวซีดเย็นเฉียบอยู่ในโลงน้ำแข็ง และไม่ได้มีกลิ่นอายในโลงน้ำแข็งเลยแม้แต่น้อย

มองด้วยตาเปล่าช่วงอกของนางกระเพื่อมแผ่วเบา แต่ปลายนิ้วที่แต่เดิมควรจะแข็งทื่อเวลานี้กลับกำอยู่บนฝ่ามือของกู้อ้าวเวยเบาๆ

เห็นว่าซ่านต้วนโฉงหมายจะพุ่งเข้ามา กู้อ้าวเวยพลันกำมือของยู่จุนแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน กล่าวเสียงกดต่ำ “ฝ่าบาทโปรดอย่าเข้าใกล้ กลิ่นสุราบนกายพระองค์ยังไม่ซา ซ้ำยังเจือความหนาวเย็นของหยาดฝนอีกด้วย”

กล่าวเช่นนี้ไปพลาง ปลายนิ้วกู้อ้าวเวยเลิกแขนเสื้อยาวสองนิ้วขึ้น หลังจากตรวจชีพจรให้ยู่จุนแล้ว จึงกล่าวต่อว่า “นางมีลมหายใจแล้ว แต่ยังต้องใช้เวลาแปดเก้าวันกว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม หม่อมฉันยังต้องให้นางนอนในโลงน้ำแข็งอีกหนึ่งคืน แม้นางอาจหนาวจนคร่ำครวญ ก็ขอให้ฝ่าบาททรงอย่าแตะต้องนาง”

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ ทั้งๆ ที่นางก็...”

“อากาศเย็นในโลงน้ำแข็งแทรกซึมเข้าไปภายในกายของนาง ตอนนี้ยากจะแยกสองช่องออกจากกัน ย่อมต้องค่อยเป็นค่อยไป แต่ก็เพราะนางถูกปลุกให้ตื่นแล้ว การต้องความหนาวเย็นอาจปวดจนคร่ำครวญก็เป็นเรื่องธรรมดา” กู้อ้าวเวยอธิบายอย่างหงุดหงิด ค่อยๆ คลายมือของยู่จุนออกเล็กน้อย จากนั้นก็ให้นางกำนัลสองคนประคองนางขึ้น ปลายนิ้วกวาดไล้ผ่านไปทั่วจุดฝังเข็มของนางทีละจุด เม็ดเหงื่อค่อยๆ ไหลออกมาจากมุมหน้าผาก

ซ่านต้วนโฉงอึ้งงันอยู่กับที่ องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังกลับคิดจะถอดดาบก้าวเข้ามาแล้ว ดูสิว่าจะมีใครกล้าพูดจาเยี่ยงนี้กับฮ่องเต้อยู่หรือไม่

“ไม่ต้อง” ซ่านต้วนโฉงปั้นหน้านิ่งขวางองครักษ์เอาไว้ แล้วผลัดเปิดหลังตำหนักออกแบบไร้สุ้มเสียง

ส่วนหยูนซีที่เมื่อคืนนี้ไม่ได้กลับมา เวลานี้ยังคงถูกล่ามโซ่ตรวนใหม่อีกครั้ง นอนขดอยู่ในมุมกำแพง หัวเราะเบาๆ “อีกเดี๋ยวท่านจะได้รับทุกสิ่งที่ปรารถนาแล้ว”

“ชีวิตนี้ของเจ้าก็อยู่มาพอสมควรแล้ว” สายตาของซ่านต้วนโฉงเย็นยะเยือก ราวกับจะกรีดเฉือนหยูนซีที่อยู่ต่อหน้าทั้งเป็น

มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ เอ่อล้นออกมา สายตาของหยูนซีพร่าเลือนแต่ยังคงมองเห็นใบหน้าด้านข้างที่แลดูจริงจังของกู้อ้าวเวย ปลายนิ้วสั่นระริกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “หากนางฟื้นขึ้นมาแล้วไม่เห็นข้า เจ้าจะอธิบายอย่างไรกันเล่า”

ความเงียบแทนคำตอบ

อารมณ์ทางแววตาของซ่านต้วนโฉงเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก ท้ายที่สุดก็มีเพียงเสียงถอนหายใจที่เบาจนเกือบไม่ได้ยิน

กู้อ้าวเวยที่อยู่ในตำหนักหลังทอดมองชุดเข็มอย่างเหม่อลอยน้อยๆ ครู่ใหญ่ให้หลังถึงได้ม้วนเข็มพวกนี้อย่างดีอีกครั้งอย่างท้อแท้ บัญชากับเหล่านางกำนัล

“อีกประเดี๋ยวค่อยนำตัวนางใส่ไปในโลงน้ำแข็งอีกครั้ง อย่าลืมยาลูกกลอน ทำธุระเสร็จแล้วเอาซุปยาแช่น้ำอาบ อย่าให้ปนเปื้อนแม้แต่น้อย รู้หรือไม่”

บรรดานางกำนัลพยักหน้า แล้วเห็นกู้อ้าวเวยลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าอาการผิดแผก ซวนเซหลายก้าวกว่าจะทรงตัวอยู่ กดมุมขมับก่อนก้าวเท้าเข้าสู่โถงด้านหน้า เห็นนัยน์เนตรซ่านต้วนโฉงเปี่ยมแววกังวลระคนสงสัยใคร่รู้ หลังจากนั้นทำเพียงถวายคำนัยเรียบง่าย กล่าวว่า “อาการของนางไม่สู้ดีนัก โลงน้ำแข็งจะทำให้นางหลงเหลือผลข้างเคียงได้ง่ายๆ ทำได้แค่รอจนกว่านางจะตื่นแล้วพักฟื้นนานหลายปี และอาการบ่วยทั้งหมดของนางก่อนหน้านี้ยิ่งดูเหมือนโรคอวัยวะล้มเหลว ยามนี้ดีที่ได้โลงน้ำแข็งช่วยบรรเทา ผลสุดท้ายเวลามีจำกัด”

หัวใจที่เคว้งคว้างพลันกลับสู่ที่ก้นบึ้ง

ปลายนิ้วของซ่านต้วนโฉงจิกเข้าที่พักวางแขนอย่างแน่นหนา ยังอยากซักถามต่ออีกหลายประโยค

“ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องตรัสถามอีกแล้ว เรื่องนี้คงอธิบายไม่ชัดเจนเพียงชั่วครู่ชั่วยาม หากท่านทรงเป็นห่วงยู่จุนจริงๆ ก็ทรงอดทนรอ บางทีแค่พึ่งตัวนางเองก็อาศัยเวลาสองสามปีในการคิดวิธีหาทางออกได้แล้ว”

กล่าวคำพูดที่บอกว่าจะตายก่อนหน้านี้ให้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง

แต่มีเพียงกู้อ้าวเวยเท่านั้นที่รู้ ถ้าหากอยู่ในยุคปัจจุบันมีเพียงต้องเปลี่ยนถ่ายไตที่ล้มเหลวเท่านั้นจึงจะมีทางรอด แต่ในยุคโบราณที่ไร้เทคโนโลยีเช่นนี้ โรคอวัยวะล้มเหลวมีแต่ต้องตายสถานเดียว หากบอกว่ายังมีวิธีอะไร น่าจะหาได้แต่วิธีที่นอกเหนือการแพทย์เท่านั้น ยกตัวอย่างเช่นยันต์เหลืองที่เรียกนางมาก่อนหน้านี้ จึงจะมีโอกาสรอดชีวิตต่อไป

“ข้าจะส่งคนไปสร้างศาลเจ้าที่ด่านลั่วสุ่ย เจ้าจะต้องมีหนทางใช้วิธีคืนชีพจากความตายของตัวเองมายืดอายุให้แก่นางเป็นแน่”