บทที่ 1041 เท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า

บทที่ 1041 เท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า

“ข้าคิดว่าเจ้าลืมข้าไปแล้วเสียอีก”

เสียงเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เตียงถูกกดลงเล็กน้อย และนิ้วมือที่เย็นเฉียบสัมผัสลูบไล้ที่คอนางเบาๆ

กู้อ้าวเวยจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อก่อนตัวเองเคยทำอะไรไว้บ้าง แต่กลับรู้ว่านางเคยมีตำแหน่งองค์หญิงเอ่อตาน จากนั้นก็กลับตกสวรรค์ รู้ว่าตัวเองปล่อยออกไป นอกจากนี้ รายละเอียดปลีกย่อยก็จำไม่ได้ค่อยได้แล้ว

และผ้าก็ถูกดึงลงมา ภาพที่แสดงให้เห็นตรงหน้าคือแสงเทียนสว่างไสวในห้องหิน กำแพงรอบด้านก็มีรอยร้าวที่มีรูปร่างแปลกๆ ดูไม่ออกเลยว่าประตูอยู่ที่ใด

เงยหน้าขึ้นมอง แม่หญิงตรงหน้าดูงดงามมาก แต่ใบหน้ากลับมีรอบแผลมากมาย สวมชุดดำนั่งอยู่ข้างๆ กำลังเล่นผ้าสีดำที่ดึงลงมาจากตานาง ยิ้มตาหรี่พูดว่า: “ตอนนั้นเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ตอนนี้ข้าก็ไม่ลงมือกับเจ้าหรอก”

งั้นเหรอ?

กู้อ้าวเวยคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองช่วยนางไว้เมื่อไหร่ และปล่อยไปเมื่อไหร่ด้วย

ซูพ่านเอ๋อขับคางนางเบาๆ: “ซ่านจินจื๋อหาเจ้าจนแทบบ้าคลั่ง”

“นี่ก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ?” กู้อ้าวเวยยิ้มอ่อนๆ ไม่กลัวว่าจะทำให้หญิงตรงหน้าโกรธเลย และพูดด้วยท่าทีที่สงบว่า: “กลับเป็นเจ้า ทำไมถึงปรากฏตัวในเมืองเทียนเหยียน ยังสามารถนำตัวข้าออกมานอกวังได้อีก?”

“เรื่องพวกนี้ เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอก” ซูพ่านเอ๋อแสดงออกถึงความเกลียดชัง แต่มือที่วางไว้บนคอนางก็ยังไม่ลดลง และพูดช้าๆว่า: “ใบหน้าเจ้าก็ยังคงสวยเหมือนเดิม ข้ากลับ……”

“เรื่องมาถึงตอนนี้ เจ้าก็ยังคิดว่าเพียงแค่มีใบหน้าที่งดงามก็สามารถเดินไปจนสุดทางได้?” กู้อ้าวเวยยกตัวขึ้นอย่างยากลำบาก โซ่ตรวนบนตัวก็กระทบกันจนเกิดเสียงดังขึ้น และยังมีสายตาที่เย่อหยิ่งของกู้อ้าวเวย: “เจ้ามาที่นี่ได้เพราะใบหน้านี้ หรือเพราะเมี่ยวหารถึงมาที่เมืองเทียนเหยียนได้……”

“เพียะ——”

ใบหน้าเจ็บปวดและแสบมาก แต่กู้อ้าวเวยกลับแค่หัวเราะเบาๆนั่งลงใหม่ เลียเลือดที่กลบมุมปาก

“โชคไม่เข้าข้างเสียจริงนะ วันนี้ก็ตาเจ้าที่มาต่อรองกับข้า?” นางหัวเราะเบาๆ ดวงตาสีอำพันตอนนี้สงบนิ่งดั่งน้ำ แม้จะนอนอยู่บนหญ้าแห้งและผ้าห่ม สายตานางก็ไม่เคยขี้ขลาดเลย มีแต่ความท้าทาย: “พวกเจ้าอยากได้อะไร อยากให้ข้าทำอะไร?”

ซูพ่านเอ๋อกัดฟัน ยังอยากจะสั่งสอนเจ้าของดวงตาที่เย่อหยิ่งคู่นี้ แต่กลับมองเห็นก้อนหินไม่ไกลมากขยับออกช้าๆ เมี่ยวหารที่อยู่ในชุดดำเดินเข้ามา ยกมือขึ้นหยุดไม่ให้ซูพ่านเอ๋อลงมือ และมองกู้อ้าวเวยอย่างเย็นชา: “จะต้องตีเจ้าจนเลือดเนื้อฉีกขาด ถึงจะรู้สถานการณ์ตอนนี้ของตัวเองงั้นเหรอ?”

“ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนที่ใกล้ตายแล้ว จะข่มขู่ไปทำไมกัน?”

กู้อ้าวเวยล้มตัวลงนอนช้าๆ มองเขาพูดว่า: “ลูกๆข้าอยู่ที่เอ่อตานกันหมด ไม่มีญาติพี่น้อง รอบตัวก็ไม่มีอะไรให้พวกเจ้ามาทำเป็นเครื่องมือต่อรองได้อีก ข้าจะกลัวกับการที่เลือดเนื้อฉีกขาดงั้นเหรอ?”

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้นางยังคิดว่าจะช่วยตัวเองยังไง ตอนนี้พอเห็นเมี่ยวหารแล้ว ก็กลับมีความหวังขึ้นมา

เหมือนกับที่ซ่านต้วนโฉงจับนางขังไว้ก็เพื่อช่วยยู่จุน เมี่ยวหารก็จะช่วยตัวเองไว้ด้วยเป้าหมายเดียวกัน

น่าสนุกจริง

“ฆ่านางเสีย!” ซูพ่านเอ๋อพยายามจะพุ่งเข้ามา

เมี่ยวหารยกมือขึ้นจับตัวซูพ่านเอ๋อไว้ และทุบหลังคอนางให้สลบด้วยสีหน้านิ่งเฉย มองกู้อ้าวเวยพูดว่า: “ข้ามีวิธีการที่จะช่วยเจ้า”

“เจ้าฆ่าข้าเถอะ ข้าไม่อยากตกลงกับข้อเสนอพวกเจ้า”

กู้อ้าวเวยหลับตาลง หดตัวลงในขณะที่เมี่ยวหารมองนางด้วยสายตาที่ตกใจ และพูดต่อว่า: “ขอแค่ยังข้ายังเป็นนักโทษอยู่ ข้าจะไม่ตอบตกลงข้อเสนอของผู้ใดแน่”

“เจ้า!”

เมี่ยวหารโมโหจัด และอุ้มซูพ่านเอ๋อออกไป

และกู้อ้าวเวยที่ทำแบบนี้ก็เพราะไม่อยากทำข้อเสนออะไรกับพวกเขาสองคน