บทที่ 1040 ผิดทุกก้าว

บทที่ 1040 ผิดทุกก้าว

ในวังรกร้าง หากไม่มีเสียงพลิกหนังสือของกู้อ้าวเวย ก็จะมีเพียงเสียงเงียบสงบ

วันนี้ซ่านต้วนโฉงนั่งคนเดียวบนขอบเตียงในชุดสบายๆ มือจับมือที่เย็นเฉียบของยู่จุนไว้ ในใจว้าวุ่น

ไม่มีกู้อ้าวเวยอยู่ เขาก็ไม่รู้ว่ายู่จุนจะมีวันที่ตื่นขึ้นมาและหายไหม

กู้อ้าวเวยเป็นคนรอบคอบระมัดระวัง ในวันนั้นที่แอบเขาเอายู่จุนออกมาจากโลงน้ำแข็ง ก็ได้เขียนไว้อย่างละเอียดว่านับจากนี้ไปควรทำอะไรบ้าง ควรให้นางทานยาอะไร ควรหยุดยาเมื่อไหร่

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้หาเจอวิธีที่จะทำให้นางมีอาชีพอายุยืน รักษาโรคเก่าให้หายขาด

ซ่านต้วนโฉงอ้าปาก มองดูใบหน้าที่หลับมาแล้วนานหลายปีนั้น กลับพูดอะไรไม่ออก

ส่วนหยูนซียังคงถูกล่ามด้วยโซ่อยู่ด้านนอก ทำได้เพียงนอนอยู่บนฟูก ดวงตาแดงก่ำ กำมือแน่นจนเลือดไหล ในตาของนางมีเพียงใบหน้าด้านข้างของซ่านต้วนโฉง กลับดวงตา ที่บ่งบอกถึงความรักอันลึกซึ้งดวงนั้น

ทำไม?

หยูนซีไม่เคยเข้าใจ แล้วทำไมถึงได้มีผู้ชายที่หลงรักคนที่ตายแล้วอยู่ในโลงศพเย็นนั่นได้ลึกซึ้งขนาดนี้ และก็ไม่รู้ว่าซ่านต้วนโฉงที่เป็นคนหลายใจ แต่ก็ยังเฝ้านางมาได้นานหลายปีขนาดนี้ บอกหลวงคนบนโลกแล้วเอานางมาหลบซ่อนไว้ภายในวัง กลับไม่มีใครรู้สักคน

“นอกจากกู้อ้าวเวย ก็มีเพียงข้าที่สามารถช่วยนางได้”

หยูนซีเอนกายพูดพร้อมหัวเราะ มีน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มโดยที่หนังไม่รู้ตัว

ซ่านต้วนโฉงหันมามองด้วยร่างกายที่แข็งทื่อ จ้องมองดูหยูนซีแล้วพูดว่า “หากเจ้ามีความสามารถจริง ข้าก็ไม่จำเป็นต้องไปหากู้อ้าวเวยแล้ว”

ซ่านต้วนโฉงลุกขึ้นในทันใด ก็โบกมือให้ทุกคนออกไป

เดินไปตรงหน้าหยูนซีทีละก้าว บีบคางของนางด้วยแรงที่แทบอยากบีบคางของนางจนหลุด

“วันนั้นข้าอยากที่จะฆ่ากู้อ้าวเวย เจ้ากลับบอกข้าว่าเจ้าไม่รู้ว่าจะเรียกจุนเอ๋อฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร”

“ก่อนที่นางจะแต่งงานกับน้องชายของข้า เดิมข้าอยากที่จะกักขังนางไว้เพื่อที่จะหายารักษายู่จุน เจ้ากลับบอกข้าว่านางเป็นน้องสาวของจุนเอ๋อ”

“ตอนนี้ เจ้ายังอยากที่จะโกหกข้า?”

ปลายคางหยูนซีเจ็บปวด พร้อมกับมองดูดวงตาซ่านต้วนโฉงที่ความโกรธยิ่งอยู่ก็ยิ่งทวีมากขึ้น

ความเจ็บปวดแค่นี้สำหรับนางแล้วไม่มีอะไรเลย

นางหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็ออกมาจากเสื้อผ้าที่หลุดง่ายนั้น เปลือยกายโอบไหล่เขาไว้ กอดคอของเขา อดทนต่อการเพิ่มแรงบีบคางที่มากขึ้น แล้วก็ร้องไห้

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารักข้า แต่ข้าต้องการเจ้า และเจ้าก็ต้องการข้า ข้าสามารถทำให้ยู่จุนฟื้นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ มาสู่อ้อมกอดเจ้า”

น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง หยูนซีอยากสัมผัสใบหน้าของคนคนนั้น

นางรู้ ซ่านต้วนโฉงไม่ชอบให้ตนไปแตะต้องใบหน้าของเขามากที่สุด

ต่อให้เป็นนางสนมพวกนั้นก็ไม่ได้

แล้วก็เป็นไปอย่างที่คิด ผู้ชายตรงหน้าเผชิญกับความเย้ายวน เผชิญหน้ากับใบหน้าที่เหมือนกับยู่จุน แต่ก็ยังคงไม่สนใจ เหลือทิ้งไว้เพียงความตื่นตกใจ

ซ่านต้วนโฉงไม่ได้ให้คนอื่นเข้ามา มองดูร่างกายของหยูนซี

“ข้ารู้ เจ้าไม่เคยปล่อยให้ใครมองดูข้า” หยูนซีหัวเราะอย่างโง่เขลา รวบรวมเสื้อผ้าขึ้นมาอย่างลวกๆ แล้วลุกขึ้น นางลากโซ่อันหนัก ทำได้เพียงเข้าใกล้เตียงนั้นแค่นิดเดียว

ไม่สนใจว่าข้อเท้าจะฉีกขาดและเจ็บปวดอีกต่อไป

ใช้แรงทั้งหมดที่มีเอายาลูกกลอนหนึ่งลูกใส่เข้าไปในปากของยู่จุน แล้วก็หัวเราะพูดขึ้นว่า “เจ้าจะต้องรีบฟื้นขึ้นมาเร็วหน่อย”

ฉีกยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วนางก็คลานกลับไปยังบนฟูกของตัวเอง ค่อยๆหลับไป

เมื่อถึงค่ำคืนดึกดื่นไม่มีคน ประตูตำหนักค่อยๆถูกเปิดออก ตะเกียงบนโต๊ะถูกจุดสว่าง สะท้อนให้เห็นทั้งตำหนักถูกห่อหุ้มด้วยแสงสนธยาสีส้ม ส่วนหยูนซีก็รออยู่บนฟูกนานแล้ว มองดูซ่านต้วนโฉงที่มีท่าทีเมามาย นางยังคงหลงใหลอย่างมาก