บทที่ 1039 ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

บทที่ 1039 ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

เรือนอีกฝั่งของจวนอ๋องจิ้ง

ไทเฮาอาศัยอยู่ตรงนี้ มีคนน้อยมากที่รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่

ตอนนี้ตงฟางซวนเอ๋อ นั่งอยู่บนฟูกอย่างอ่อนโยนเรียบร้อย มองพระพุทธเจ้าอย่างศรัทธา ถามไทเฮาที่กำลังเคาะไม้ปลาไหว้พระด้านข้างว่า

“ไทเฮา เสด็จป้าของข้าได้เป็นถึงฮองเฮาแล้ว ยังไม่พออีกหรือ?”

ดวงตาแดงก่ำ น่าสงสารอย่างมาก

“แค่ฮองเฮาในนามเท่านั้น สามารถหัวเราะจนถึงสุดท้ายต่างหากถึงจะเป็นผู้ชนะ” ไทเฮา ค่อยๆลืมตาทั้งคู่ขึ้น มองดูนางอย่างเฉยเมยแล้วพูดว่า “ขอเพียงไม่เสียใจกับสิ่งที่ตนเองกระทำลงไป ต่อไปไม่ว่าจะกระทำผิดอย่างไร ตลอดชีวิตนี้ของเจ้าก็จะไม่ถูกความละเอียดใจครอบงำ”

“ขอบพระทัยที่ไทเฮาสั่งสอน” ตงฟางซวนเอ๋อลุกขึ้นยืน หลังจากเอาเสื้อคลุมมาสวมใหม่แล้ว ก็ออกไปจากเรือนอย่างไร้ร่องรอย

ไทเฮาที่อยู่ในพระวิหารเงยหน้ามองดูพระพุทธรูป แล้วพูดขึ้นด้วยความเย็นชาว่า “บอกแล้วว่าจะปล่อยวางมีดบนเขียงเพื่อเป็นพระพุทธเจ้า แต่ข้าก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยวางแล้วไปเป็นพระ ข้าหวังเพียงว่ามีดบนเขียงจะสามารถเปิดทางให้ข้าได้”

“ที่ข้ากระทำมาตลอดทั้งชีวิต ข้าไม่เสียใจ”

ยิ่งไม่เกรงกลัวเทพยดาฟ้าดิน และก็ไม่กลัวสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดที่ตนเองกระทำ

……

หลังจากที่ซ่านจินจื๋อได้รับข่าวที่ฉีหรัวส่งออกมาจากวัง ได้รีบสั่งคนออกไปค้นหาทั่วเมือง

แต่คนที่หายสาบสูญภายในพระราชวังนั้น ไม่ว่าจะเป็นภายในพระราชวังหรือภายนอกพระราชวัง ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ แม้แต่รถที่ขนส่งของเสียกับผัก ได้มีการตรวจค้นอย่างละเอียด ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

แต่การหายตัวไปของกู้อ้าวเวย แม้แต่เบาะแสเพียงสักนิดก็ไม่มีเลย

วันนี้ซ่านจินจื๋อจับพู่กันหักไปสามด้ามอย่างไม่รู้ตัวแล้ว ซ่านเชียนหยวนที่อยู่ด้านข้าง แข็งทื่อไปทั้งตัวขึ้นมาทันที เมื่อสบกับสายตาที่โหดเหี้ยมคู่นั้นของเสด็จอา จึงรีบพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ได้สั่งคนที่เหลือไปค้นหาอย่างละเอียดแล้ว และได้สั่งคนเฝ้าประตูเมืองไว้อย่างดี ไม่ว่ายังไง กู้อ้าวเวยก็จะต้องอยู่ในสถานที่ใดที่หนึ่งในเมืองหลวง”

“เรือนส่วนตัว” ซ่านจินจื๋อพูดสองคำนี้ออกมาอย่างเยือกเย็น ยื่นมือไปหยิบพู่กันด้ามที่สี่ด้วยท่าทีโศกเศร้า

“นี่....” ซ่านเชียนหยวนขมวดคิ้ว ในเมืองเทียนเหยียนนี้มีเรือนเล็กๆน้อยๆมากมาย เบื้องหลังต่างก็มีอำนาจที่แตกต่างกันไป หากจะต้องเข้าไปค้นหาจริงๆ ไม่เพียงต้องใช้คนเป็นจำนวนมาก ยิ่งยากที่จะเข้าไปค้นหา

แต่เมื่อเห็นท่าทีที่โศกเศร้าของซ่านจินจื๋อ ซ่านเชียนหยวนยังคงมีคำสั่งนี้ลงไป

คนบางคนเมื่อไม่แสดงอารมณ์โกรธออกมา กลับกลายเป็นยิ่งน่ากลัว

ตอนนั้นก่อนที่ซ่านจินจื๋อจะไปรบ ก็มีถ้าทิ้งเงียบสงบแบบนี้ เมื่อไปถึงสนามรบ ก็ฆ่าศัตรูจนเลือดตากระเด็น

ซ่านเชียนหยวนไม่อยากแตะต้อง แต่ก็ไม่อยากเห็นกู้อ้าวเวยหายตัวไปอย่างลึกลับแบบนี้ จึงทำได้เพียงออกไปอย่างรีบร้อน

เวลาเพียงครึ่งถ้วยชา สีหน้าซ่านจินจื๋อเงียบสงบ แล้วก็จับพู่กันด้ามที่สี่หัก ตามเฉิงยีมาแล้วพูดว่า “ไปตามตัวกู้ซวงมา”

ตอนนี้กู้ซวงเพื่อไม่ให้เหมือนกับกู้อ้าวเวยในตอนนั้น จึงเลือกใส่แต่พวกชุดสีม่วงอ่อนสีชมพูอ่อน ตอนนี้กำลังเดินเข้ามาอย่างเรียบร้อย แววตากลับเยือกเย็นและพูดขึ้นด้วยเสียงใสว่า “ไม่ทราบว่าท่านอ๋องเรียกหาข้าโดยธุระอะไร?”

“ตอนนี้เวยเอ๋อหายตัวไป หากเจ้าปรากฏตัว พวกเขาจะต้องลงมือ เพื่อหาตัวจริงตัวปลอม” ซ่านจินจื๋อเงยหน้ามองดูนาง

สีหน้ากู้ซวงขาวซีด แล้วก็ตอบว่า “เรื่องที่ข้ารับปากกับท่านอ๋องแล้วจะต้องทำให้อีกแน่นอน หวังว่าท่านอ๋องก็จะรักษาสัญญา”

“แน่นอน” ซ่านจินจื๋อพยักหัว โบกมือให้คนพาตัวนางไป

ก่อนหน้านี้อาศัยอยู่ในจวนฉีแล้วจากไป ไม่มีอะไรไม่สมควร

กู้ซวงพาสาวใช้สองคนมุ่งหน้าไปยังจวนฉีอย่างไร้ความรู้สึก บนถนนขับแคบตอนพลบค่ำนี้มีผู้คนเดินไปมา เพียงไม่นานก็เดินมาถึงตรงที่ไม่มีคน สาวใช้ด้านหลังสองคน หนึ่งในนั้นเอามือกุมท้องแล้วก็พูดขึ้นมาในทันใดว่า “คุณ...คุณหนู ข้าปวดท้อง หยวนเอ๋อไป...”

เป็นการทำเพื่อกู้อ้าวเวยจริงๆ ลงทุนทำทุกอย่างเพื่อให้คนคนนั้นติดกับดัก