บทที่ 1038 หายตัวไป

บทที่ 1038 หายตัวไป

“คนที่ได้รับบาดเจ็บคือเจ้า”

กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วแล้วดึงคนตรงหน้าไปไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง ดวงตาไร้ซึ่งความอ่อนหวาน เหลือไว้เพียงความเย็นชา

“คุณหนูใหญ่ตงฟางรู้ไหมว่าทำร้ายร่างกายองค์ชายมีโทษสถานใด?”

สีหน้าตงฟางซวนเอ๋อเปลี่ยนไปทันที มือกำอยู่บนใบมีด แต่สีแดงตกไหลลงพื้น

ส่วนซ่านเซิ่งหานที่ถูกกู้อ้าวเวยป้องไว้อยู่ไว้ข้างหลังไม่รู้จะทำอย่างไร สายตามองดูบนไหล่ของกู้อ้าวเวย แล้วพูดว่า “แค่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย”

“ใครใช้ให้เจ้าเข้ามายุ่ง” กู้อ้าวเวยโยนผงยาในมือลงพื้นอย่างโมโห มองดูตงฟางซวนเอ๋อแล้วพูดว่า “ทหาร คุณหนูใหญ่ตงฟางทำร้ายร่างกายองค์ชายสามบาดเจ็บ ส่งตัวออกไปจากวัง นี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋องจิ้ง”

พูดเสร็จ กู้อ้าวเวยก็เอาป้ายที่ซ่านจินจื๋อ ให้ตนเองไว้วางบนโต๊ะ

ทหารอารักษ์ขาที่อยู่ด้านนอกประตู ก็เข้ามาพาตัวนางไป

กู้อ้าวเวย ล้วงเอายาห้ามเลือดในกระเป๋าออกมาวางบนมือของซ่านเซิ่งหาน

สิ่งที่นางไม่อยากทำที่สุดก็คือ ติดหนี้บุญคุณซ่านเซิ่งหานคนนี้

แต่ซ่านเซิ่งหาน กลับอมยิ้มแล้วพูดว่า “เดิมข้าตั้งใจจะมาบอกเล่าเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนฉีในวันนี้ แล้วก็เห็นตรงเอวตงฟางซวนเอ๋อ มีแสงประกายแวววาวของมีด ข้าจึงเข้ามา”

“ยังไงครั้งนี้ก็ขอขอบคุณ แต่ข้าก็ยังหาอยากให้เจ้ารู้ว่า ข้ากับเจ้าไม่มีความเกี่ยวพันกัน ข้าไม่อยากติดนี่อะไรเจ้า”

น้ำเสียงกู้อ้าวเวยอ่อนโยน ยังคงทำร้ายจิตใจซ่านเซิ่งหานไม่ลง

ซ่านเซิ่งหานยังคงมองนาอย่างลึกซึ้ง นางกลับให้อะไรเขาไม่ได้ แต่อย่างน้อย ก็ไม่ควรที่จะทำร้ายเขามากเกินไป

พูดจาอ่อนโยนเด็ดขาด แต่ซ่านเซิ่งหานก็ไม่เคยบีบบังคับด้วยกำลัง และก็ไม่เคยทำอะไรที่ไม่ดีเพราะนาง

ผู้ชายแบบนี้ ทำไมจะต้องมาเจ็บปวดเรื่องความรัก ใช้เวลาเพื่อให้ทุกอย่างราบรื่นดีกว่า ทิ้งไว้เพียงความเป็นเพื่อนกันก็เพียงพอแล้ว

“ข้ารู้ ครั้งนี้เป็นแค่เรื่องสุดวิสัย” ซ่านเซิ่งหานหัวเราะแห้งๆแล้วก็ละสายตาไป กำลังคิดจะพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนฉี กลับได้ยินกู้อ้าวเวยพูดต่อว่า “ข้ารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว”

“เจ้ากับเสด็จอาช่างใจตรงกันจริงๆ ข้าก็ไม่ต้องช่วยอธิบายอะไรแล้ว” ซ่านเซิ่งหาน ประกายแววอมยิ้มอย่างขมขื่น แล้วก็พูดกับนางว่า “เรือนสองชั้นในจวนของข้าถูกรื้อจนหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงกำแพงที่พังทลาย ต่อไป ข้าจะเห็นว่าเจ้าเป็นภรรยาของเสด็จอา จะให้ความเคารพและนับถือ”

พูดเสร็จ แล้วเขาก็ยกมือขึ้นประสาน สีหน้าขมขื่น

ทั้งๆที่ก็พูดว่าปล่อยวางมาตั้งหลายครั้งมากแล้ว

กู้อ้าวเวยก็ระมัดระวังขึ้นมาอย่างเกรงใจ นางยากที่จะยอมรับมิตรภาพอันร้อนแรงของผู้อื่นมาโดยตลอด จึงพูดขึ้นว่า “บนโลกนี้มีผู้หญิงที่ดีกว่าข้าตั้งมากมาย ต่อไปองค์ชายสามจะต้องได้เจอที่ดียิ่งกว่า”

“แต่มีเพียงสิ่งเดียว ที่ข้าอยากทำมาตลอด เจ้า...กับข้าได้....” ซ่านเซิ่งหานดูเหมือนละอายใจ ใบหน้าแดงระเรื่อ

น้อยครั้งมากที่จะได้เห็นซ่านเซิ่งหานปรากฏท่าทีแบบนี้ กู้อ้าวเวยกลับถามขึ้นอย่างแปลกใจว่า “เรื่องอะไร?”

“เมื่อก่อนเจ้ากับข้าอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน ในใจข้าก็รักชอบเจ้าแล้ว” ซ่านเซิ่งหานพูดขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “แต่ว่าพวกเราไม่เคยได้ดื่มด้วยกันสองคนลำพัง หวังเพียงว่าจะได้ดื่มกับเจ้าสักครั้ง ชมด้วยจันทร์ไปด้วย พูดคุยกันไปด้วย”

“ทำไม?” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว

เพิ่งพูดเสร็จ ก็แลเห็นแววตาซ่านเซิ่งหานฉายแววเยือกเย็น พูดขึ้นว่า “กำแพงสูงในพระราชวังคือมังกร ก่อนที่จะขึ้นไปเป็นฮ่องเต้ อยากที่จะสมหวังกับความปรารถนาง่ายๆนี้ กลัวว่าต่อไปเมื่อพบกัน ข้าก็คงพูดถึงเจ้าต่อหน้าเสด็จอาไม่ได้แล้ว”

ฟังแล้ว คำพูดนี้เมื่อใช้พลังทั้งหมดที่มีของซ่านเซิ่งหาน