บทที่ 1043 พื้นที่อันตราย

บทที่ 1043 พื้นที่อันตราย

กลับมาโดยที่ไม่ได้อะไรเลย

ทั้งตัวมีแต่กลิ่นคาวเลือด ซ่านจินจื๋อไม่ได้ยินเบาะแสอะไรจากซ่านเซิ่งหานเลย มีสิ่งเดียวที่รู้ก็คือเป้าหมายพวกเขาก็คือการลักพาตัวกู้อ้าวเวย แต่ไม่คิดทำร้าย

แต่เขาทำนางหายอีกแล้ว

ซ่านจินจื๋อกลับไปตำหนักอ๋องจิ้งอย่างกังวลใจ ทหารสองพันนายก็ถูกสั่งให้ไปค้นหากู้อ้าวเวย

ชานเมืองถนนไม่ค่อยดี ตรงภูเขาต้องสั่งคนให้ค้นหาอย่างละเอียด

ฮ่องเต้กลับสั่งราชโองการมาว่า ฮองเฮาทรงป่วยหนัก อยู่ได้อีกไม่นาน จะต้องตามหาหมอเทพเพื่อรักษา ทำเอาผู้คนลนลานกันไปหมด ขนาดพวกขุนนางเล็กๆที่ไม่สำคัญ ยังอยากจะใช้โอกาสนี้เพื่อทำความดี ไปตามหาหมอเทพกันใหญ่

เพราะยังไงอ๋องจิ้งกับฮ่องเต้มีศัตรูคนเดียวกัน อย่างน้อย ตอนนี้อยู่ฝ่ายเดียวกัน อำนาจล้นหลาม ทุกคนจึงต้องยอมรับเรื่องนี้ ในใจก็คิดหรือว่าสองพี่น้องดีกันแล้ว อ๋องจิ้งคงไม่มีใจกบฏ ตอนนี้เป็นเช่นนี้ งั้นพวกเขาที่คิดจะยืนฝ่ายองค์ชายหรืออ๋องจิ้งคงเป็นไปไม่ได้แล้ว

มีราชโองการของฮ่องเต้ ในเมืองเทียนเหยียนก็ตามหาง่ายขึ้น

บนคือจวนเฉิงเสี้ยง ล่างคือประชาชน ค้นหาให้ทั่วไม่ให้เว้น ซ่านเชียนหยวนจัดกำลังคนได้อย่างดี คงไม่ถึงกับมีเสียงเรียกร้องความเป็นธรรม

ซ่านจินจื๋อเดินเข้าจวนโดยที่ยังคงอารมณ์เสียอยู่ ให้คนเก็บเรื่องนี้ไว้ จะให้เซียวเซียวและหยินซิ่งรู้ไม่ได้ ตัวเองก็สั่งทหารไปอีก แม้จะหาเบาะแสได้สักเล็กน้อย ก็ต้องหาต่อไป

พระอาทิตย์ตกดิน ก็มีคนรีบกลับมา เกือบจะล้มลงหน้าซ่านจินจื๋อ: “ท่านอ๋อง! คนบอกเวลาด้านนอกประตูบอกว่าเมื่อคืนเห็นมีเงาเหมือนแบกร่างคนเดินลับหายไปทางตะวันตก ตามที่ทหารทางประตูตะวันตกได้บอก ตอนนั้นฝ่าบาทไม่เคยสั่งอะไร จึงไม่รู้ความ”

ตอนเช้าทหารผลัดเปลี่ยนเวรยาม คนเฝ้าประตูก็ต่างอยู่กันใกล้ เกรงว่าซ่านจินจื๋อเรื่องที่ทำให้คนลนลานยังไม่ได้แพร่ออกไป

ได้ยินข่าวนี้ ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นเดินทางทันที

ประตูทิศตะวันตก ทหารบอกเรื่องที่ทราบไปทั้งหมดแล้ว: “เช้านี้รถม้าเยอะไปก็จริง แต่ถ้าจะตรวจค้นให้หมดก็ย่อมได้ แต่ไม่รู้ว่าคนของท่านอ๋องจิ้งออกวังด้วยเหตุอันใด ไม่ได้สอบถามมาก”

ซ่านจินจื๋อยืนอยู่ข้างๆ ในมือยังจับแผ่นไม้ที่ตกหล่นจากตัวกู้อ้าวเวย นิ้วมือในแรงหน่อย: “ข้าสั่งคนไปทางประตูตะวันตกเมื่อไหร่?”

“แต่คนพวกนั้นมีแผ่นป้ายของตำหนักอ๋องจิ้งจริง……ก็คือแผ่นเดียวกันกับที่ท่านถืออยู่!”

ทหารคนนั้นตาแหลมเห็นของในมือซ่านจินจื๋อ

แผ่นป้ายนี้สำคัญอย่างมาก ทุกคนต่างรู้กัน และทหารคนนั้นก็รีบพูดต่อว่า: “และคนคนนั้นก็คือหญิงในภาพที่อ๋องจิ้งส่งมาก่อนหน้า เป็นคำสั่งก่อนหน้านี้ของอ๋องจิ้ง ถ้าเห็นแผ่นป้ายนี้กับผู้หญิงคนนั้น ก็ปล่อยให้ผ่านทางได้หมด……”

“แครก——”

แผ่นป้ายนั้นมีรอยร้าวยาว

ซ่านจินจื๋อแผ่นป้ายของตัวเองจะไม่รู้ได้ยังไงว่ามันมีข้อแตกต่างกันตรงไหน และทหารที่เฝ้าประตูรู้จักของสิ่งนี้ จะมองผิดได้ยังไง บวกกับใบหน้าบนรูปวาดนั้น ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องดีของพวกเขา!

“แผ่นป้ายนี้ทำมาจากเหล็ก สั่งกำลังคนไปหาช่างทำทั่วเมืองว่าช่วงนี้มีคนใช้ของสิ่งนี้ไหม อีกอย่างการแกะสลักแผ่นป้ายนี้ต้องใช้วิชาชั้นสูง สั่งคนให้ไปสืบด้วย”

ซ่านจินจื๋อสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา และใบหน้านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเปลี่ยนหน้ามา ไม่งั้นนางคงถูกทำแบบนี้ในตอนที่หลับอยู่

คิดเช่นนี้แล้ว ซ่านจินจื๋อก็พูดต่อว่า: “ไปจูงม้ามาให้ข้า”

ทหารเฝ้าเมืองรีบไปจูงม้ามาทันที และเห็นซ่านจินจื๋อกระโดดขึ้นม้าไป ตลอดทางไปจนถึงประตูเมืองตะวันออก

ประตูเมืองตะวันออกเดินออกไปก็มีแต่ทางภูเขา เดินไปข้างหน้าสิบเมตร ก็คือพื้นที่ภูเขารอบๆ วันก่อนมีฝนตก ถนนบนภูเขาก็เป็นแต่โคลน และซ่านจินจื๋อออกจากเมืองสามเมตร ก็เห็นข้างๆมีคนขี่ม้ามามากมาย ตามมาติดๆ

ทหารเฝ้าเมืองดูด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึก

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน มีท่านอ๋องกล้าวางกำลังทหารไว้นอกเมือง เกรงว่าโทษถึงสังหาร” ทหารเฝ้าประตูเมืองต่างกลืนน้ำลายกันอึกๆ เห็นท่านอ๋องจิ้งไม่คิดจะปิดบังเลย ก็รู้สึกตกใจตามๆกัน