บทที่ 1044 ทางเลือกการแก้แค้น

บทที่ 1044 ทางเลือกการแก้แค้น

อาวุธลับลอยออกมา กระบี่ยาวส่ายไปมาตรงหน้าและมีแสงสว่าง มันคือการสร้างพลัง

พลังด้านนอกคนผู้นั้นกลับเห็นซ่านจินจื๋อดวงตาสีแดงกล้ำ แท่งบุหรี่ในมือที่หมุนอยู่ในมือสองรอบ สายตามองอย่างดูถูก: “เพื่อผู้หญิงคนเดียวถึงขั้นคิดไม่ตกถึงเพียงนี้ ราชวงศ์ซ่านเป็นเช่นนี้มาตลอด ไม่ทราบความรักอยู่ที่ใด และไม่รู้ว่าความรักสองคำเหมือนดั่งคำสาป ขอร้องแทบตาย ก็ยังออกมาไม่ได้”

ราชวงศ์ซ่านอีกแล้ว……

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วแน่น กระโดดลงกิ่งไม้เบาๆ พลังนั้นกลับหยุดลงตาม คนที่หลบอยู่มุมมืดมองเส้นเงินนั้นอย่างละเอียด แต่กลับไม่ได้ลงมือจริง กลับกันคือกุ่ยเม่ยกับเฉิงซานที่ถูกล้อมไว้ ยากที่จะออกมา

คนที่อยู่นอกพลังนั้นหัวเราะออกมาเสียงดัง: “อ๋องจิ้งรู้ดีจริงๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี”

“เมืองเหยสุ่ยเป็นเครื่องมือของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ซ่านจินจื๋อมองด้วยสายตาเย็นชา มือกำดาบไว้แน่น แต่กลับไม่ลงมือเสียที

“ดูแล้วท่านจะไม่รู้ว่าเมืองเหยสุ่ยของข้าเป็นรับใช้ใคร”

แม่หญิงตู้หัวเราะเย็นชา มองดูซ่านจินจื๋อคิ้วขมวดแต่ยังไม่ดูหน้าตาคนด้านหลัง คิดแล้วก็รู้สึกน่าขำสิ้นดี

ก่อนหน้านี้นางเคยจัดการกู้เฉิงเพื่อกู้อ้าวเวยปรากฏขึ้นครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็มาเป็นของอ๋องจิ้งซ่านจินจื๋อ แต่ต่อมาคนของเมืองเหยสุ่ยเพราะทำเรื่องชั่วร้าย ซ่านจินจื๋อไม่ได้ใช้สักที นับประสาอะไรกับเมืองเหยสุ่ยเหมือนซางนิง ที่ภักดีต่อราชวงศ์ซ่านและไม่ใช่เขาคนเดียว

แต่ตอนนี้แม่หญิงตู้จับแท่งบุหรียืนอยู่บนต้นไม้ ด้านข้างยังมีพนักงานร้านที่ก่อนหน้านี้ทำท่าทีน่ากลัว

“นางอยู่ไหน?”

“นางอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัยมากกว่าอยู่กับพวกเจ้า” แม่หญิงตู้สีหน้าเปลี่ยน แท่งบุหรีในมือกลับหมุนเบาๆ มีรูออกมาจากพื้นผิวนั้นเล็กๆ จดหมายหนึ่งฉบับตกลงมา และวางลงพื้น พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า: “ท่านอ๋องจิ้งแทนที่จะเป็นห่วงกู้อ้าวเวย กลับไปค้นหาตำราโบราณ เรื่องชั่วร้ายที่เคยทำไว้เมื่อก่อนดีกว่า”

พอพูดจบ แม่หญิงตู้ก็พาพนักงานเดินหายไปในความมืด

ซ่านจินจื๋อขยับตัวขึ้นไป แต่กลับถูกทหารขวางไว้ด้วยชีวิต

เลือดลอยกระจายไปทั่ว จดหมายนั้นถูกเลือดสาดอยู่บนพื้นดิน ท้องฟ้าเหมือนจะมีฝนตกลงมาอีกครั้ง

และซ่านจินจื๋อก็เก็บดาบลง โน้มตัวหยิบกระดาษนั้นขึ้นมา บนนั้นเขียนไว้ว่า: “ราชวงศ์ซ่าน จะจบสิ้นลง”

กลิ่นเลือดยังไม่ทันเข้าจมูก ไฟในใจก็ลุกลามขึ้นมาทันที

แม่หญิงตู้หมายความอย่างไรกัน?

กุ่ยเม่ยที่อยู่ด้านหลังกดแผลบนบ่าไว้รีบเดินขึ้นมา มองดูกระดาษนั้น: “ท่านอ๋อง แม่หญิงตู้คงไม่ได้ทำเรื่องนี้เพื่อตระกูลหยุนหรอกนะ?”

“แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” เฉิงซานพุ่งขึ้นมาด้วยท่าทีที่หมดแรง พูดว่า: “ตระกูลซ่านตระกูลหยุนมีสัมพันธ์แต่งงานกันแต่โบราณ ราชวงศ์นี้จะหยุดผูกติดกับชางหลาน เหตุใดจึงมีความเกลียดชังกันถึงเพียงนี้”

ไม่นาน กระดาษในมือก็แหลกละเอียด

ซ่านจินจื๋อสายตามีแต่ความโกรธ

ถ้าแม่หญิงตู้เป็นคนของตระกูลหยุนจริง ก็คงไม่ทำร้ายกู้อ้าวเวย

และจ้องมองไปในป่าที่มืดทึบ หาเบาะแสไม่เจอ หาร่องรอยไม่ได้ จะหาช่างพวกนั้นเจอคงไม่ใช่เวลาวันสองวัน เช่นนี้แล้ว เขากลับไปตรวจสอบหนังสือเมื่อก่อนจะดีกว่า อย่าได้เสียเวลา เดี๋ยวจะเกิดเรื่องผิดพลาดอีก

กุ้ยเม่ยกับเฉิงซานยังไม่ทันตั้งสติ คนตรงหน้าที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดย้อนกลับมา กลับไปเมืองเทียนเหยียน

ยังไม่ถึงประตูเมืองตะวันตก ก็เห็นทหารที่เฝ้าประตูวุ่นวายกันไปหมด ใต้ฝ่าพระบาทมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ภายใต้สายตาทุกคนประตูเปิดขึ้นตอนดึก และทหารต่างสู้กันจนกำแพงเต็มไปด้วยเลือด แต่คนเบื้องหลังที่ก่อเหตุกลับยังหาไม่พบ