บทที่ 1045 คล้ายกับชะตารัก

บทที่ 1045 คล้ายกับชะตารัก

เจ็บมาก

กับแค่ถูกโยนกลับไปที่เตียงใหม่ก็เจ็บมากแล้ว

ก่อนที่สติจะหายไป ความทรงจำที่ผ่านเข้ามาในสมองกู้อ้าวเวยยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม

แยกไม่ออกว่าความทรงจำพวกนั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าชุดแต่งงานสีแดงนั้นจะกลายเป็นสีเลือดได้ยังไง ใบหน้าของปัญญาชนกับซ่านจินจื๋อปรากฏขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าอื่นกลับหมุนไปมา จนกระทั่งนางเสียความทรงจำไปทั้งหมด

ก่อนที่จะเจ็บปวด นางเหมือนกลับไปในจวนเฉิงเสี้ยงในลานเล็กๆที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่

ยู่จุนกำลังจับที่บดหมึกที่พ่อนางมอบให้มองดูอย่างละเอียด เหมือนว่าจะนำที่บดหมึกนั้นไปขายแลกเงินอย่างนั้น แต่นางแค่แกว่งขานั่งอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง แกว่งขาเหมือนเด็กที่ไร้มารยาท กระดาษที่เคยเขียนแล้วถูกขย้ำทิ้งเต็มโต๊ะ

ใบไม้สีแดงที่ร่วงหล่นเต็มถนนเล็กนอกหน้าต่าง กลับมีแค่เสียงลมพัดมาเบาๆ

“เจ้าว่าตระกูลยู่มีคำสาปอะไร ทำไมถึงบอกข้าไม่ได้? หรือข้าไม่ใช่คนตระกูลเดียวกับเจ้าเหรอ?” ในตอนนั้นกู้อ้าวเวยโยนกระดาษไปด้วยความโมโหและพูดไปด้วย แต่กลับพลิกอยู่บนอากาศจากนั้นก็ตกลงพื้น

ยู่จุนยังคงจับที่บดหมึกไว้ไม่ยอมปล่อย แต่แค่ทำท่ามือเงียบ: “ยังไงเจ้าก็ต้องตาย ข้าจะบอกเจ้าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นไม่ได้ เดี๋ยวคนที่รับตัวเจ้าไปได้ยินเข้า จะไม่ได้การ”

“เช่นนี้ก็ช่างเถอะ เจ้าลองพูดสิ ต่อไปร่างกายของข้าจะตายหรือไม่?”

“ขอแค่เจ้าฟังคำข้าดีๆ ข้ารับรองว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่ถึงร้อยปี” ยู่จุนขยี้หัวนางเล่นเบาๆ สายตานั้นกลับเหมือนมองกู้อ้าวเวยที่อยู่ในความฝัน และยิ้มให้นางเบาๆ: “ของที่ขโมยมา สักวันยังไงก็ต้องคืน”

ความเจ็บปวดทำให้นางตื่นจากความทรงจำนั้น

กู้อ้าวเวยลืมตาขึ้น ทั้งตัวเหมือนถูกตักขึ้นมาจากน้ำ เสื้อผ้าเหนี่ยวติดตัวไม่สบายตัวอย่างมาก และนางแค่ยกตัวขึ้นกุมอกไว้แน่น ความขมของยาที่อยู่ในปากยังไม่หายไป

“เจ้าตื่นแล้วเหรอ?” เมี่ยวหารวางถ้วยช้อนลงตรงเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขาตกใจกับท่าทีกู้อ้าวเวย แต่ก็ยังแสดงออกอย่างเรียบเฉย: “ผงยาพวกนั้นไม่ค่อยพอเท่าไหร่”

กู้อ้าวเวยได้สติว่าเขาหมายถึงผงยาพวกนั้น ก็ยิ้มและพูดว่า: “เจ้าจะเอาสูตรยางั้นเหรอ?”

“ไม่งั้นล่ะ เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?” เมี่ยวหารถาม

“ขนาดชีวิตข้า เจ้ายังรักษาไว้ไม่ได้ พวกเจ้าจะใช้ประโยชน์จากข้าได้ยังไงกัน”

กู้อ้าวเวยนอนลงไปช้าๆ แต่ภาพในความฝันนั้นเหมือนจะยังไม่หายไป ยังคงอยู่ในสมองวุ่นวายมาก

เมี่ยวหารยังอยากจะถามต่อ แต่ประตูหินนั่นกลับเปิดก่อน คนด้านหลังทำมือให้เมี่ยวหารออกไป เมี่ยวหารแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ออกไปแต่โดยดี

กู้อ้าวเวยไม่หันกลับไปมองเลยแม้ประตูนั้นจะปิดลงแล้วก็ตาม

นางไม่จำเป็นต้องรู้ว่าคนที่นี่คือใคร แต่ต้องพยายามนึกความทรงจำตอนที่เป็นเพื่อนกับยู่จุนให้ได้ ตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

ยู่จุนเคยสัญญาอะไรไว้กับกู้อ้าวเวยตอนนั้น แต่ความทรงจำนั้นยังไงก็ไม่ใช่ของตัวเอง

ผ่านไปสักพัก นางหลับลงไป มองรางๆยังเห็นคนยืนอยู่ข้างเตียง หยิบถ้วยยาที่ยังเหลือครึ่งหนึ่งเอาออกไป และปิดประตูหินลง

ยังได้ยินเสียงล้อจากรถเข็น

และซูพ่านเอ๋อก็เข้ามาเฝ้าแทนคนอื่น มองดูคนที่นอนหลับลึกบนเตียง ซูพ่านเอ๋อแค่ถอนหายใจเบาๆ

ตอนนั้น กู้อ้าวเวยเก็บชีวิตนางไว้ แม้ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนที่ออกไป มีแต่กู้อ้าวเวยที่ทำให้นางรู้สึกสบายใจ หรือเป็นเพราะถูกคนย่ำยีบนเขา หรือเกือบจะถูกคนฆ่า ตลอดทาง กู้อ้าวเวยแม้จะพูดด้วยน้ำเสียและคำพูดเย็นชา แต่ก็ปกป้องนางมาตลอด