บทที่ 1046 เบ็ดตบปาก

บทที่ 1046 เบ็ดตบปาก

คนภายในกระจก หน้าตาไม่เปลี่ยนไป

กู้ซวงสวมชุดกระโปรงยาวเหลืองอ่อนที่ปกติชอบใส่ มีผ้ามัดเอวสีขาว หางตาแต้มสีสันลงไปเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงเล็กน้อย ตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้ากระจก ด้านหลังมีเด็กน้อยสามคนที่ทะเลาะกันไม่หยุดหย่อน นางไม่เข้าใจจริงๆ

เฉิงซานยืนข้างๆอย่างเคารพ พูดเสียงเบาว่า: “เช่นนี้ ก็พอแล้ว”

“ข้าไม่เหมือนกู้อ้าวเวย นางไม่ชอบแต่งหน้า และไม่ชอบแต่งตัว ขนาดปิ่นปักผมยังไม่ค่อยจะปักเลย อย่างมากก็ปล่อยผมยาวเท่านั้น ออกบ้านแบบนี้ แน่นอนคงจะถูกจับได้เสียก่อน” กู้ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังต้องหันไปดึงหมิ่นเอ๋อที่ยังเล่นไม่หยุดออกมา อย่าให้สาวน้อยขี้เล่นคนนี้พาเด็กชายอีกสองคนเสียเชียว

ทุกท่วงท่า เหมือนกู้อ้าวเวยมาก

แต่เฉิงซานรู้ว่า กู้ซวงคนที่นางเกลียดมากที่สุดก็คือกู้อ้าวเวย ขอแค่ได้ยินชื่อนี้ภายในจวน ก็จะมองด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายและรำคาญ ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้ซ่านจินจื๋อจะให้นางเป็นกู้อ้าวเวยตัวจริงเพื่อไปหลอกสายตาทุกคน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าซ่านจินจื๋อจะดูแลหลิงเอ๋อและหมิ่นเอ๋อ นางไม่ตอบตกลงแน่นอน

แต่เลียนแบบมาหลายปี มีของบางอย่างซึบซับเข้ากระดูกไปแล้ว

กู้ซวงไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยก็เคยแต่งหน้าจัด แต่งตัวสง่างามเข้าหาไปมาหาสู่กับพวกใต้เท้า ยิ่งไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยดูสีหน้าเย็นชา แต่เคยร้อนแรงบนเตียงมาแล้ว

ทั้งสองไม่เหมือนกันเลย

“ยิ่งไม่เหมือน ก็ยิ่งสำเร็จมากเท่านั้น แต่ว่าคุณหนูกู้ซวงท่าน ยังไงก็ไม่เหมือนกับคุณหนูใหญ่” ตอนนี้อาการหัวเราะของเฉิงซานมีความช่วยไม่ได้อยู่ด้วย และเปิดประตูออกช้าๆ: “ช่วงเวลาที่ท่านแสดงนี้ ส่วนมากก็เป็นไปตามธรรมชาติ แต่ว่าบางครั้งต้องแสดงความรักกับท่านอ๋องเป็นบางครั้ง ทางที่ดีต่อหน้าคนนอก ก็แสดงความน้อยใจของเมื่อตอนนั้นออกมาให้มากที่สุด”

กู้ซวงอึ้งเล็กน้อย แต่ว่าสักพักนางก็หัวเราะ: “ความน้อยใจของข้า ไม่มีคนฟัง และไม่มีความจำเป็นต้องพูดหรอก”

พูดจบ กู้ซวงก็จับหมิ่นเอ๋อไว้ข้างๆ ปล่อยให้นางเล่นกับเด็กสองคนต่อ หยินซี่งดึงแขนเสื้อนางไว้พูดว่า: “พี่ซวง”

คนที่กู้ซวงชอบที่สุดก็คงเป็นหยินซี่ง

หยินซี่งเข้าจวนมาไม่กี่วัน ก็แยกแยะนางกับกู้อ้าวเวยได้แล้ว เจ้าเด็กคนนี้แม้จะไม่ฉลาด นิสัยก็ดูเชื่องช้า แต่ใบหน้ากลับดูเป็นเด็กเรียบร้อยไม่ดื้อไม่ซน ทำให้คนที่เห็นต่างรู้สึกรักเอ็นดู

กู้ซวงเห็นเฉิงซานพยักหน้า ก็หยุดลงและอุ้มนางขึ้นมา: “หยินซี่งเรียกพี่สาวมีอะไรเหรอ?”

“พ่อบุญธรรมบอกว่า น้อยใจถ้าเก็บไว้ไม่ยอมพูด ต่อไปคงตัดไม่ขาดในยังวุ่นวายอีก อีกอย่างพี่ซวงกับแม่บุญธรรมหน้าตาคล้ายกัน แต่ด้านในไม่เหมือนกัน” หยินซี่งนำคำพูดที่วันนั้นพังจากพวกผู้ใหญ่มาดัดแปลงเป็นคำพูดตัวเอง ยุ่งเหยิงปนกัน แต่กลับทำให้กู้ซวงสงสัย

“ไม่เหมือนอย่างไร?”

“ตอนแม่บุญธรรมดูแลข้ากับเซียวเซียว หวังให้พวกเราเติบโตเร็วๆ แต่ตอนที่พี่ซวงดูแลพวกเรา เหมือนกังวลพวกเราจะเกิดเรื่องขึ้นตลอด……” หยินซี่งซบลงไหล่ของกู้ซวง ดวงตากลมโตพูดว่า: “แต่พ่อบุญธรรมดูแลพวกเราเป็นอย่างดี พี่ซวงอย่ากังวลไปเลย”

เฉิงซานหัวเราะขึ้นมา ว่ากันว่าเด็กนั้นรู้เรื่องทุกอย่าง เป็นเรื่องจริงสินะ

กู้ซวงในใจไม่รู้คิดอะไร แต่ก็ปล่อยนางลงมา: “งั้นพี่สาวควรทำอย่างไรล่ะ?”

“พ่อแม่ของพี่สาวในเมื่อไม่เอาพี่แล้ว แล้วทำไมพี่ต้องสนใจพวกนางด้วย? ด้วยเรื่องสายเลือดก็ดี หยินซี่งรู้แค่ว่า เจ้าดีกับข้า ข้าก็ดีกับเจ้าตอบ ถ้าเจ้าทำไม่ดีกับข้าทุกวัน งั้นทำไมข้ายังต้อง……ทำคุณบูชาโทษอะไรสักอย่าง?”