บทที่ 1047 ไม่ต้องพึ่งพาข้าก็ได้

บทที่ 1047 ไม่ต้องพึ่งพาข้าก็ได้

ยังเดินไม่ถึงสวนดอกไม้ ก็เจอกับสนมสองคนในวัง

กู้ซวงเดินอย่างรีบเร่งแต่ก็ไม่รีบร้อน เดินตามเฉิงซานเดินเข้ามาถึงสวนดอกไม้ ตลอดทางก็เจอหวางกงกงขวางทางไว้ มองดวงตาลูกท้อของกู้ซวงอย่างละเอียด และพูดว่า: “อ๋องจิ้งเรียกท่านเฉิงซานเข้าไป แต่ไม่ได้เรียกท่านนี้……”

เฉิงซานมองไปที่กู้ซวง นางกำมือแน่นภายใต้แขนเสื้อยาวที่บดบังมือนางไว้ และทำท่าสงบนิ่ง

“เจ้าไปเถอะ ข้าไปดู……ทางนั้นก่อน”

เสียงพูดเบามาก แต่หวางกงกงกลับได้ยินฉูห้าวสองคำนี้ ในวังไม่มีใครกล้าเอ่ยพระนามรัชทายาทเอ่อตานเลย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจแม้จะสงสัย แต่กลับโน้มตัวลงอย่างระวัง

ขนาดเขาที่เป็นคนใกล้ชิดฮ่องเต้ตอนนี้ยังต้องสงสัยเลย

ถ้าคนตรงหน้าเป็นตัวปลอม ทำไมถึงเดินในวังอย่างระมัดระวังล่ะ และซ่อนสองคำนี้ไว้อย่างระวังอีก

เฉิงซานเหมือนจะสังเกตเห็นสีหน้าของหางกงกง จึงยกมือขึ้นสองข้าง พูดเสียงเบาว่า: “หวางกงกงน่าจะรู้ว่า อะไรควรดู อะไรไม่ควรดู”

“ท่านเฉิงซานพูดถูกขอรับ เดินตามข้าน้อยมาเลย”

ในใจรู้ดี แต่ก็ยังมีความตกใจเล็กน้อย หวางกงกงก่อนหน้านี้เพื่อท่านหมอเทพหรือก็คือองค์หญิงเอ่อตาน หรือพระชายาอ๋องจิ้งก่อนหน้านี้อีก แต่ตอนนี้เห็นดวงตาธรรมดาของคนตรงหน้า บวกกับเสียงและสายตาที่ตักเตือนของเฉิงซาน น่าสงสัยจริงๆ

กู้ซวงแค่โน้มตัวลงให้หวางกงกงเล็กน้อย ก็เดินตรงดิ่งไปทางตำหนักของฉูห้าวทันที

งานแต่งใกล้เข้ามาแล้ว รัชทายาทเอ่อตานท่านนี้อยู่ในวังได้ไม่นาน

แต่แค่ไม่มีใครเป็นเหงื่อเพราะการปรากฏตัวของนางเลย จึงรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แม้นางจะไม่ยินดีที่ไปเป็นตัวแทนของกู้อ้าวเวย แต่จนมาถึงวันนี้ ถึงตอนที่นางยอมเป็นตัวแทนของอ๋องจิ้ง ก็เป็นอีกความคิดหนึ่งแล้ว กลับกลัวว่าจะทำได้ไม่ดี

ตอนนี้คิดแล้วก็เดินเร็วมากขึ้น

“เจ้าลืมชื่อตัวเองไปแล้วงั้นเหรอ?”

ได้ยินเสียงใสงดงามของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง

กู้ซวงหน้าตาเคร่งครึ้มหยุดเดิน จ้องมองไปทางนั้น

เห็นเพียงตงฟางซวนเอ๋อสั่งคนให้มาขวางทางเล็กนี้เรียบร้อยแล้ว และนางสวมชุดสีม่วงยืนอยู่ตรงหน้า สายตายังคงความสง่าและมั่นใจไว้ ไม่เคยมองนางในสายตาเลยสักครั้ง

กำมือแน่นภายใต้แขนเสื้อยาว กำแน่นจนฝ่ามือเป็นรอยนิ้ว

ดึงผ้าคลุมลงมาเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาจากเสื้อหนาๆนั้น ยิ้มเล็กน้อยพูดว่า: “ชื่อของข้า คงไม่ต้องบอกกับคุณหนูตงฟางทั้งหมดหรอก”

“งั้นเหรอ?” ตงฟางซวนเอ๋อเดินขึ้นไป เงยหน้าขึ้นมาอย่างมั่นใจ: “ไม่เจอกันนาน เจ้าก็บังอาจใช้ใบหน้านี้ไปล่อลวงอ๋องจิ้ง ให้เขามาเป็นที่พึ่งของเจ้า”

อ๋องจิ้งไม่เคยเป็นที่พึ่งของข้าเลย

ถ้าเป็นที่พึ่งได้ ก็คงไม่หลอกใช้ซ้ำซ้อนหลายครั้งแบบนี้หรอก

แต่กู้ซวงกลับทนความเจ็บปวดในใจไม่ได้ พูดเสียงเย็นชาว่า: “ข้ายังต้องการซ่านจินจื๋อมาเป็นที่พึ่งข้างั้นเหรอ?”

นางขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆ เหมือนกับที่หยินซี่งพูด ทำให้คนรู้สึกอึดอัดใจ เพียงแค่เปลี่ยนการระบายเป็นอย่างอื่น ใบหน้ามีรอยยิ้มเดินไปตรงหน้าตงฟางซวนเอ๋อ หางตาที่แต้มสีแดงมีความเกลียดชังเล็กน้อย: “เจ้าคิดว่าข้าต้องการเหมือนเจ้า ใช้หน้าตา ตระกูล บวกกับใช้ความน่าสงสารไปพึ่งพาซ่านจินจื๋องั้นเหรอ?”

คนตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอเหมือนตอนนั้นอีกแล้ว