บทที่ 1048 เมี่ยวหารลองใจ

บทที่ 1048 เมี่ยวหารลองใจ

ภายในห้องหินเงียบเหงาไปหมด

นอกจากอาหารธรรมดาและคนที่มาจับตาคอยเฝ้า เหมือนจะไม่มีอย่างอื่นแล้ว

ตอนที่ตื่นมา เตียงข้างๆเย็นเฉียบไปหมด ฤดูหนาวใกล้เข้ามา ภายในห้องหินกลับหนาวเหน็บขึ้นมา เหมือนอยู่ในห้องน้ำแข็งยังไงยังงั้น

จึงหดตัวกลับเข้าไปภายในผ้าห่มที่ยังอุ่นอยู่ เศษอาหารเหลือยังพอให้อิ่มท้อง แต่ไม่พอที่จะทำให้นางอบอุ่น ภายในห้องทึบเช่นนี้ ถ้าจะจุดเตาผิงไฟคงจะฆ่านางได้เลยทีเดียว คนพวกนั้นคงไม่โง่ถึงเพียงนี้ แต่ก็ไม่ยอมเอาซุปอุ่นๆให้นางดื่มหน่อย

วันนี้ขนาดยายังเย็นเลย กระตุ้นจนคอนางแหบไปด้วย จมูกอุดตัน

คงเป็นเพราะไม่ถูกคนกระทำทารุณแบบนี้มานานหลายปี ร่างกายที่อ่อนแอนี้กลับหนาวเหน็บมากกว่าปกติ ขนาดความอุ่นภายในผ้าห่มยังเหมือนจะหายไปเลย นางจึงหดตัวเข้าไปในผ้าห่มและตะโกนเสียงดัง: “ข้าจะหนาวตายอยู่แล้ว เปลี่ยนที่ขังข้าได้ไหมเนี้ย? โซ่บนคอข้ายังไม่อุ่นเลย”

พอเงียบสักพัก ประตูห้องหินก็ถูกเปิดออก

คนชุดดำเอากาน้ำชาร้อนๆมาวางไว้บนโต๊ะ และพูดว่า: “อย่าตะโกนอีกนะ”

“น้ำร้อนช่วยอะไรข้าไม่ได้หรอก ไม่ช่วยข้าอีก ข้าคงได้ตายจริงๆแน่” กู้อ้าวเวยปากสั่น ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นางคงได้แข็งตายเพราะสภาพอากาศในนี้เป็นแน่

คนชุดดำนั้นลังเลสักพัก ก็เดินเข้าไปหา กู้อ้าวเวยใช้โอกาสนี้ยื่นมือออกไปจับมือเขาไว้

มือที่วางไว้ในผ้าห่มกลับไม่อุ่นเท่ามือของคนชุดดำเลยด้วยซ้ำ มีเพียงมือบนเหงื่อเท่านั้น

คนชุดดำขมวดคิ้ว: “ข้าไปหา……”

“ไม่หาที่อุ่นให้ข้าและจุดเตาผิงให้ข้า มีหวังข้าได้ตายจริงๆแน่ ข้าไม่สำคัญสำหรับพวกเจ้าเลยงั้นเหรอ ตายไปง่ายๆเลยเหรอ? จุ้ยเวี่ยนพวกเจ้าใช้เป็นไหม? เตาผิงพวกเจ้าสร้างเป็นไหม?” กู้อ้าวเวยจับมือเขาไว้แน่นและลุกขึ้นมาจากเตียง บนตัวยังสวมชุดหนาไว้อีกด้วย

พอถูกถามกลับแบบนี้ คนชุดดำยังไม่ทันได้ตบ ก็ได้ยินกู้อ้าวเวยถามติดๆกันว่า: “หรือพวกเจ้าจะใช้เมี่ยวหารคนที่ไร้ความสามารถ? หรือซูพ่านเอ๋อที่ใช้เป็นแต่ความสวย? นึกถึงแผนการของพวกเจ้าไว้สิ คิดหาสถานที่ที่ดีกว่านี้ให้ข้า หรือจะให้ข้ารอตายอยู่ในนี้”

พูดจบ นางไม่รอคนชุดดำตอบ ก็หดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง

ในผ้าห่มยังไงก็อุ่นกว่าเล็กน้อย

และนาง ก็คิดว่าไม่อยากตายแล้ว

เหมือนเมื่อก่อนนางก็เคยเผชิญกับความตาย กล้าใช้ร่างกายนี้ไปทำเรื่องอันตราย

แต่นางยังไม่เคยเห็นลูกชายสองคนของตัวเอง และยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ และความทรงจำทุกอย่างก็ยังไม่เข้าที่อีก

อุณหภูมิร่างกายลดลงเรื่อยๆ เหมือนกำลังใช้เลื่อยตัดกระดูกนางช้าๆ ทุกครั้งที่หายใจที่เลื่อยที่หนาวเหน็บนั้นเหมือนกำลังขยับเล็กน้อย พร้อมกับความเจ็บปวด

คนชุดดำไปเมื่อไหร่นางยังไม่รู้เลย รู้แค่ว่าในสมองมีอนาคตมากมายแล่นเข้ามา นางกลับแค่รักษาตัวเองยังทำไม่ได้เลย จนกระทั่งมือของนางถูกคนดึงออกมาจากผ้าห่ม

ผู้หญิงตรงหน้าดูอวบอ้วน มือยังมีแรงอยู่ไม่น้อย

โอบกอดนางเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ปากเม้มพูดพึมพำ แต่ก็รวมเป็นหนึ่งประโยคไม่ได้ และลากนางออกมาจากห้องหิน ปิดตานางไว้เดินเลี้ยวไปมาจนถึงห้องธรรมดาหนึ่งห้อง

ขนาดในผ้าห่มยังอุ่นเลย